III SA/Gd 408/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Asesor WSA Adam Osik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 listopada 2025 r. sprawy ze skargi W. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 6 czerwca 2025 r., nr SKO Gd/3730/24 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. W. L., powołując się na art. 145 § 1 pkt 4 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, wystąpił - pismem datowanym na dzień 3 lutego 2021 r. (data nadania - 4 luty 2021 r.) - do Urzędu Miejskiego Gdańsku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 8 lutego 2002 r., nr WSO III 5530/1139/157/01-02, w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kat. B. W uzasadnieniu wniosku, w zakresie zachowania miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, wnioskodawca podał, że w dniu 28 grudnia 2020 r. otrzymał wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w G. z dnia 25 listopada 2020 r., sygn. akt [...]. W treści wyroku nakazowego wskazano, że jego uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B zostały cofnięte decyzją Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 8 lutego 2020 r., sygn. akt WSO III 5530/1139/157/01-02. Z uwagi na to, że w wyroku powoływano się jedynie na decyzję wydaną w 2020 r. bez przytoczenia jej treści, zwrócił się o przesłanie przedmiotowej decyzji. Pismem z dnia 20 stycznia 2021 r. Urząd Miasta w Sopocie przesłał decyzję z dnia 8 lutego 2002 r., nr WSO III 5530/1139/157/01-02. Zatem, zdaniem wnioskodawcy, o fakcie wydania wobec niego decyzji w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kat. B dowiedział się dopiero po otrzymaniu pisma z Urzędu Miasta Soporu. Wniosek W. L. był rozpatrywany kilkukrotnie. W pierwszej kolejności Prezydent Miasta Sopotu, któremu przekazano wniosek zgodnie z właściwością miejscową, postanowieniem z dnia 24 maja 2021 r. (nr O-K.5430.17.2.2021) odmówił wznowienia postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku postanowieniem z dnia 28 lutego 2022 r. (nr SKO Gd/3796/21) utrzymało w mocy ww. postanowienie Prezydenta Miasta Sopotu. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 20 grudnia 2022 r., sygn. akt III SA/Gd 436/22 stwierdził nieważność postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku oraz poprzedzającego je postanowienia Prezydenta Miasta Sopotu. Sąd stanął na stanowisku, że organem właściwym do rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania był Prezydent Miasta Gdańska. Następnie, Prezydent Miasta Gdańska postanowieniem z dnia 19 lipca 2023 r. (nr WK-I.5430.4019.2023.AS) odmówił wznowienia postępowania z uwagi na brak zaistnienia przesłanek wskazanych we wniosku o wznowienie. Przedmiotowe postanowienie zostało uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku, które w postanowieniu z dnia 10 maja 2024 r. (nr SKO Gd/4815/23) wskazało, że Prezydent Miasta Gdańska nie wszczynając postępowania wznowieniowego dokonał w istocie merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Przede wszystkim jednak organ nie ocenił okoliczności dochowania terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Ostatecznie, Prezydent Miasta Gdańska, rozpatrując ponownie wniosek W. L., postanowieniem z dnia 28 czerwca 2024 r. (nr WK-I.5430.4019.2023.AS) odmówił wznowienia postępowania z uwagi na wniesienie wniosku z uchybieniem ustawowego terminu. Organ w uzasadnieniu rozstrzygnięcia przyjął, że wnioskodawca o wydaniu decyzji w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami dowiedział się w dniu 28 grudnia 2020 r., gdy otrzymał wyrok Sądu Rejonowego w G. o sygn. akt [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku, rozpatrując zażalenie W. L., postanowieniem z dnia 6 czerwca 2025 r., nr SKO Gd/3730/24, utrzymało w mocy powołane powyżej postanowienie Prezydenta Miasta Gdańska. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że wniosek o wznowienie oparto na przesłance ujętej w punkcie 4 art. 145 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.; dalej jako: "k.p.a."), tj. podstawę wznowienia postępowania stanowi brak udziału strony w postępowaniu, zatem zastosowanie znajduje § 2 art. 148 k.p.a. Jak wynika z treści wniosku o wznowienie postępowania o wydaniu decyzji ostatecznej nr WSO III 5530/1139/157/01-02 w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kat. B, wnioskodawca dowiedział się z treści wyroku Sądu Rejonowego w G. (sygn. [...]), który otrzymał 28 grudnia 2020 r. W ocenie Kolegium, z tym dniem rozpoczął bieg miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Okoliczność późniejszego zaznajomienia się z treścią decyzji ostatecznej pozostaje, zdaniem Kolegium, bez wpływu na bieg terminu, ponieważ wnioskodawca dowiedział się o fakcie jej wydania już 28 grudnia 2020 r. Kolegium nie podzieliło podniesionych w zażaleniu zarzutów, iż treść wyroku karnego Sądu Rejonowego w G. była na tyle niezrozumiała, że wnioskodawca nie mógł złożyć wniosku o wznowienie w ustawowym terminie. W treści wniosku o wznowienie wnioskodawca wyjaśnił: "W treści przedmiotowego wyroku wskazano, że moje uprawnienia do kierowania pojazdami w kat. B zostały cofnięte decyzją Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 08.02.2020 r. sygn. akt WSO III 5530/1139/157/01-02". Zdaniem Kolegium, wbrew obecnie prezentowanej argumentacji, wnioskodawca zyskał świadomość, że zapadła decyzja o wskazanym numerze, którą cofnięto mu uprawnienia do kierowania pojazdami kat B. Bez znaczenia pozostaje przy tym oczywista omyłka pisarska Sądu w dacie wydania decyzji (8 luty 2002 r. zamiast 8 luty 2020 r.). Sam wnioskodawca wyjaśnił, że wyrok sądu karnego dotyczył prowadzenia przez niego pojazdu dnia 8 stycznia 2020 r. pomimo cofnięcia uprawnień. Oczywistym jest zatem, że cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami musiało nastąpić przed 8 stycznia 2020 r. W dobie powszechnego stosowania edytorów teksu bardzo możliwe jest popełnienie oczywistej omyłki pisarskiej. Co więcej, 25 stycznia 2021 r. (przed upływem terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania) wnioskodawca odebrał kopię decyzji, z której w sposób wynikała jej data. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku W. L., żądając uchylenia postanowień obu instancji (postanowienia Prezydenta Miasta Gdańska 28 czerwca 2024 r. oraz utrzymującego go w mocy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku), zarzucił naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 148 § 1 i § 2 k.p.a., poprzez niezasadne przyjęcie, że o wydaniu decyzji skarżący dowiedział się z treści wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 25 listopada 2020 r. w sprawie o sygn. akt [...], a zatem w niniejszej sprawie upłynął termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, podczas gdy o wydaniu decyzji, której dotyczy niniejsze postępowanie, skarżący dowiedział się dopiero po otrzymaniu jej kserokopii, tj. dniu 28 stycznia 2021 r., a zatem wniosek o wznowienie potęgowania został złożony w terminie; 2. art. 43 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na sprzecznym z zasadami logiki doświadczenia życiowego ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego i błędnym przyjęciu, że skarżący z wyroku karnego Sądu Rejonowego w G. dowiedział się o decyzji z 8 lutego 2002 r. wydanej przez Prezydenta Miasta Gdańska, podczas gdy w wyroku karnym nie ma w ogóle mowy o wskazanej decyzji, tylko o innej, tj. z 8 lutego 2020 r. wydanej przez Urząd Miejski w Gdańsku, co powoduje, że skarżący, w oparciu o informacje zawarte w wyroku karnym, nie miał obiektywnej możliwości zindywidualizowania decyzji z 8 lutego 2002 r. wydanej przez Prezydenta Miasta Gdańska, co do której mógłby potencjalnie złożyć wniosek o wznowienie postępowania, a w konsekwencji przyjęciu, że miesięczny termin, liczony od dnia dowiedzenia się o decyzji na złożenie wniosku o wznowienie postępowania, upłynął dnia 28 stycznia 2021 r.; 3. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., przez ich niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenie dowodu z wyroku Sądu Rejonowego w G. polegającej na wyciągnięciu z tego dowodu wniosków, które z niego nie wynikały, a mianowicie, że z wyroku karnego skarżący dowiedział się o wydaniu decyzji z 8 lutego 2002 r. przez Prezydenta Miasta Gdańska o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, w sytuacji, gdy wyrok odnosił się do innej decyzji, tj. wydanej 8 lutego 2020 r. przez Urząd Miejski w Gdańsku; 4. art. 77 § 1 w zw. z art. 81a k.p.a., poprzez uznanie przez organ, iż bez znaczenia pozostaje omyłka pisarska Sądu Rejonowego w G. w dacie wydania decyzji, podczas gdy organ zobowiązany był w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy w sprawie, natomiast niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego powinien rozstrzygnąć na korzyść skarżącego; 5. art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a., z uwagi na ich niezastosowanie poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy w taki sposób, by pogłębić zaufanie strony postępowania do organów państwowych, w tym w szczególności poprzez ustalenie nieprawidłowej daty początkowej, od której winien być liczony miesięczny termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania - daty faktycznego zapoznania się przez skarżącego z decyzją z dnia 8 lutego 2002 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach oceny, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.). Oznacza to, że kontrola sądowa sprawowana jest w granicach sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżonym orzeczeniem, a sąd administracyjny ma obowiązek uwzględnić każde dostrzeżone naruszenia prawa, o ile miało lub mogło mieć wpływ na jego treść. Przedmiotem kontroli sądowej skarżący uczynił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 6 czerwca 2025 r., nr SKO Gd/3730/24, które po rozpoznaniu zażalenia, utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 28 czerwca 2024 r., nr WK-I.5430.4019.2023.AS) odmawiające wznowienia postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kat. B z uwagi na wniesienie wniosku z uchybieniem ustawowego terminu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że przepisy ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego regulują w sposób jednoznaczny tryb postępowania związany ze wzruszeniem decyzji ostatecznych, jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją. Wznowienie postępowania może nastąpić z urzędu lub na żądanie strony. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.). Jednakże termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - a taką też przyczynę wskazał skarżący we wniosku wniesionym w dniu 4 lutego 2021 r. (data stempla pocztowego) - biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Wniesienie podania z uchybieniem miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a., skutkuje wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). W ramach wstępnego etapu, organ bada wyłącznie kwestie dopuszczalności wznowienia postępowania w kontekście podmiotowym, przedmiotowym, a nadto ustala, czy podanie o wznowienie postępowania zostało złożone w ustawowym terminie. Dopiero pozytywna ocena wspomnianych przesłanek, które muszą być spełnione łącznie, skutkuje wznowieniem postępowania. Zaakcentować należy, nawiązując do istoty sporu, sygnalizowaną powyżej regulację objętą przepisem art. 148 § 2 k.p.a., w którym ustawodawca w sposób precyzyjny oznaczył termin (jednego miesiąca) dla dokonania czynności wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W przepisie tym została oznaczona chwila rozpoczęcia biegu omawianego terminu "od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji". W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, iż strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania (zob. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 2083/17 oraz z dnia 18 września 2014 r. sygn. akt II OSK 674/13). Chodzi tu o takie dane jak nazwa organu oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest przy tym konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, za wystarczające uznaje się, że posiadła ona informację, czego dana decyzja dotyczy. Tym samym, powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest tożsame z zawiadomieniem strony o pełnej treści decyzji. Zatem, co ważne, przepis art. 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji, niezależnie od źródła, z którego ta informacja pochodzi. Jak słusznie uznały organy obu instancji skarżący powziął wiadomość o istnieniu kwestionowanej decyzji w dniu 28 grudnia 2020 r. Skarżący we wniosku o wznowienie postępowania podał, że wiedzę o wydaniu decyzji cofającej mu uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kat. B uzyskał z treści wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w G. o sygn. akt [...], który został mu doręczony w dniu 28 grudnia 2020 r. Miesięczny termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania, określony we wskazanej wyżej regulacji zawartej w Kodeksie postępowania administracyjnego, upłynął zatem dnia 28 stycznia 2021 r. Kierując podanie o wznowienie postępowania w dniu 4 lutego 2021 r. skarżący uchybił więc bezsprzecznie terminowi określonemu w art. 148 § 1 k.p.a., zatem w pełni zasadną była tych realiach odmowa wznowienia postępowania. Nie można zgodzić się z argumentacją zawartą w skardze, że skarżący dowiedział się o wydaniu decyzji cofającej mu uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B dopiero w momencie doręczenia mu kserokopii decyzji, tj. w dniu 25 stycznia 2021 r., bowiem wyrok nakazowy zawiera błędną informację o dacie wydania decyzji ("8 luty 2020 r." zamiast "8 luty 2002 r.") oraz o organie wydającym decyzję ("Urząd Miejski" zamiast "Prezydent Miasta"). Jak już wyżej wskazano, wiedza strony domagającej się wznowienia postępowania z tego powodu, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, na temat tego, że decyzja została wydana, powinna sprowadzać się zasadniczo do posiadania informacji pozwalających zidentyfikować decyzję, organu jaki ją wydał i jej przedmiot. Nie jest zatem konieczne, aby strona znała datę wydania decyzji, dokładną treść rozstrzygnięcia czy szczegóły uzasadnienia. W zakresie organu można odnotować, że organem wydającym decyzję o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. B był Prezydent Miasta Gdańska, który wykonuje swoje zadania przy pomocy Urzędu Miejskiego w Gdańsku. Nadto, zauważyć należy, a co wynika z akt sprawy, że skarżący wniosek o wznowienie postępowania zaadresował do Urzędu Miejskiego w Gdańsku. Zaadresowanie wniosku o wznowienie postępowania do Urzędu Miejskiego w Gdańsku, a nie bezpośrednio do Prezydenta Miasta Gdańska, nie stanowiło przeszkody w rozpoznaniu tego wniosku przez uprawniony do tego organ. W konsekwencji należy stwierdzić, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy zasadnie uznano w zaskarżonym postanowieniu, że wniosek skarżącego o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem jednomiesięcznego terminu do jego wniesienia, określonego w art. 148 § 2 k.p.a. Argumentację organu w tym zakresie należy zaaprobować. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę, jako bezzasadną, oddalił. Wyrok został przez Sąd wydany w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które przysługuje zażalenie albo postanowienie kończące postępowanie. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym orzeczenia.nsa.gov.pl.