III SA/Gd 409/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie NSA Anna Orłowska WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2006 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia 6 czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej decyzją z dnia 6 czerwca 2006 r., nr [...] na podstawie art. 104 i 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 39 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (tj. Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego z dnia 27 kwietnia 2006 r. o zwolnieniu D. B. ze Służby Więziennej. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Dyrektor Aresztu Śledczego po otrzymaniu orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w G. z dnia 23 kwietnia 2006 r., nr [...], decyzją nr [...] zwolnił D. B. ze Służby Więziennej z dniem 27 kwietnia 2006 r. Wyżej wskazanym orzeczeniem komisja lekarska uznała D. B. całkowicie niezdolnym do służby w Służbie Więziennej. Organ I instancji wskazał, że orzeczenie przez komisję lekarską trwałej niezdolności do służby stanowi obligatoryjną przesłankę zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na ochronę zdrowia funkcjonariusza. Następnie organ II instancji podał, że D. B. w odwołaniu nie zgodził się ze sformułowaniami użytymi w decyzji organu I instancji uważając, iż należało napisać, że jest on całkowicie niezdolny do pracy w Służbie Więziennej, a związek schorzenia ze służbą pozostaje – "część A" orzeczenia. Ponadto wskazał, że zostało przekształcone znaczenie niezgodnie z orzeczeniem komisji lekarskiej, ponieważ w decyzji użyto sformułowania, że "rygor natychmiastowej wykonalności nadaje się/.../ w związku z orzeczoną przez komisję lekarską całkowitą niezdolnością do służby". Brak doprecyzowania, że dotyczy to Służby Więziennej, gdyż tylko w takim wypadku byłoby to zgodne z orzeczeniem lekarskim. Organ odwoławczy wskazał na art. 39 ust. 2 pkt 1 ustawy o Służbie Więziennej, który przewiduje, iż funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia przez komisję lekarską trwałej niezdolności do służby. Po otrzymaniu niniejszego orzeczenia lekarskiego organ I instancji zwolnił funkcjonariusza uznając zgodnie z prawem, iż zaistniała obligatoryjna przesłanka zwolnienia ze służby. Organ II instancji podkreślił, że sformułowanie "w związku ze służbą" pozostaje poza przedmiotem decyzji o zwolnieniu ze służby. Sformułowanie to jest elementem istotnym w treści orzeczenia komisji lekarskich, a zawarte w treści orzeczenia nie wywołuje skutków co do treści decyzji personalnej. Decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy wymagane prawem, a postulowany przez D. B. zapis do takich elementów się nie zalicza. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku D. B. zarzucił organom wojskowym, iż niesłusznie został pozbawiony zaopatrzenia emerytalnego. Jako bezzasadne uznał nie zaliczenie mu do wysługi lat zasadniczej służby w obronie cywilne. W konsekwencji został zwolniony ze służby. Powtórzył argumenty o nieodpowiednim sformułowaniu decyzji organu I instancji o zwolnieniu ze służby w związku z treścią orzeczenia komisji lekarskiej w części A (pkt 2 i 3). Skarżący zarzucił funkcjonariuszom Aresztu Śledczego w G. zatajenie faktów. Twierdził, iż składał do organu I instancji kilka pism to jest: zażalenie z dnia 27 kwietnia 2006 r.; odwołanie z dnia 7 maja 2006 r. oraz odwołanie (sprostowanie) z dnia 12 maja 2006 r. na temat zwolnienia ze służby. W tym ostatnim piśmie skarżący wskazywał na istnienie różnych zaświadczeniach z WKU w S.. Ponadto organ odwoławczy wydał decyzję na podstawie odwołania z dnia 7 maja 2006 r. a pozostałe pisma skarżącego zostały bez odpowiedzi. W ocenie skarżącego był on oszukiwany i robiono wszystko, aby pozbawić go uprawnień emerytalnych. Był zapewniany, że idzie na emeryturę, gdy faktycznie podsuwano mu do podpisania formularze i dokumenty potrzebne do zwolnienia ze służby. Dla skarżącego istotną kwestią jest stwierdzenie czy zasadnicza służba w obronie cywilnej zalicza się do służby wojskowej zgodnie z ustawą z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechny obowiązku obrony RP (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416 ze zm.). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, że orzeczenie komisji lekarskiej w pkt 2 mówi o całkowitej niezdolności do służby skarżącego, co wyklucza możliwość pozostawienia go w służbie. Ustalenie w części B pkt 9 orzeczenia, iż jest on zdolny do pracy, daje możliwość wykonywania przez skarżącego innej pracy. Czasowość inwalidztwa przyznana w części B pkt 8 orzeczenia niej jest, wbrew twierdzeniu skarżącego, sprzeczna z art. 39 ust. 2 pkt 1 ustawy o Służbie Więziennej. Przesądza jedynie o konieczności poddania się ponownym badaniom kontrolnym po upływie określonego czasu. Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 39 ustawy o Służbie Więziennej, dyrektor jednostki w decyzji rozstrzyga o sposobie ustanie stosunku służbowego wraz z określeniem daty ustania tego stosunku. Funkcjonariusz służby więziennej spełniający wymagania do ubiegania się o przyznanie emerytury lub renty inwalidzkiej, zwraca się z wnioskiem o przyznanie określonego świadczenia do właściwego organu, jakim jest Biuro Emerytalne Centralnego Zarządu Służby Więziennej w W.. W kolejnych pismach procesowych skarżący powtarzał i uszczegóławiał zarzuty przedstawione w skardze, podkreślając kwestię uprawnień do emerytury oraz kwestionując daty pism sporządzanych w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 39 ust. 2 pkt 1 ustawy o Służbie Więziennej funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia przez komisję lekarską trwałej niezdolności do służby. W sprawie jest niesporne, że skarżący orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w G. z dnia 23 marca 2006 r. zatwierdzonym w dniu 21 kwietnia 2006 r. przez Okręgową Komisję MSWiA w G., został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Służbie Więziennej i zaliczony do trzeciej grupy inwalidzkiej, pozostającej w związku ze służbą. W tej sytuacji, skoro skarżący orzeczeniem komisji lekarskiej został uznany za trwale niezdolnego do służby, to Dyrektor Aresztu Śledczego zobligowany był do zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 39 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy o Służbie Więziennej. Zwolnienie ze służby w Służbie Więziennej na podstawie tego przepisu ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że nie jest możliwe pozostawanie w służbie funkcjonariusza, w stosunku do którego została orzeczona trwała niezdolność do służby. Jednocześnie należy wskazać, że nie doszło w sprawie również do naruszenia art. 41 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej. Skarżący zaprzestał pełnić służbę z powodu choroby w dniu 14 marca 2005 r., zaś do zwolnienia ze służby doszło w dniu 27 kwietnia 2006 r., a więc po upływie 12 miesięcy od zaprzestania służby. Jeżeli zaś chodzi o zarzuty skarżącego dotyczące zaliczenia do okresu służby w Służbie Więziennej okresu służby w obronie cywilnej w celu uzyskania uprawnień emerytalnych, to stwierdzić należy, iż kwestia ta nie należy do zakresu przedmiotowego objętego zakresem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Kwestia ta stanowi przedmiot rozstrzygnięcia właściwego organu emerytalnego. Wobec tego w niniejszej sprawie Sąd nie jest uprawniony do rozstrzygania kwestii wykraczających poza granice sprawy (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Skoro zatem ani zaskarżona decyzja, ani utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa, Sąd na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.