III SA/Gd 413/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 14 czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia 23 kwietnia 2007 r. nr [...]. Decyzją z dnia 12 lutego 2007 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] uchyliło w całości decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia 11 grudnia 2006 r. nr [...] w sprawie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 4,5 % do 18 % zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, wskazując w uzasadnieniu, iż na podstawie akt sprawy nie jest możliwa jednoznaczna ocena zasadności i prawidłowości decyzji organu I instancji. Decyzję z dnia 12 lutego 2007 r. zaskarżył Prokurator Rejonowy w B. Wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uwzględniając skargę orzekł o uchyleniu rozstrzygnięcia wydanego przez organ II instancji. W dniu 23 kwietnia 2007 r. Burmistrz Miasta [...] w następstwie w/w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] umorzył zaś postępowanie jako bezprzedmiotowe, wskazując w uzasadnieniu, iż zezwolenie na sprzedaż alkoholu zostało wydane na czas oznaczony, tj. od dnia 6 kwietnia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. W związku z powyższym, w dacie orzekania zachodzi bezprzedmiotowość postępowania, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a. Rozstrzygnięcie to, w następstwie odwołania Prokuratora Prokuratury Rejonowej w B. zostało z kolei utrzymane w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 14 czerwca 2007 r. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Prokurator Prokuratury Rejonowej w B., wskazując, iż decyzja w przedmiocie umorzenia postępowania jak i utrzymująca ją w mocy decyzja organu odwoławczego nie uwzględnia faktu wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w/w wyroku. Stąd też w istocie ponownie i w sposób nieuprawniony rozpoznano tą samą sprawę administracyjną. Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu [...] znany był bowiem fakt wniesienia skargi na decyzję z dnia 12 lutego 2007 r.; tym samym, należało ostrożnie i bardziej wnikliwe rozpoznać odwołanie od decyzji organu I instancji o umorzeniu postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] wniosło o jej oddalenie, wskazując na bezprzedmiotowość całego postępowania. Bezprzedmiotowość ta wywołana zaś została utratą elementów materialnego stosunku prawnego, tj. wygaśnięciem zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych z dniem 31 grudnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie jakkolwiek w części z innych względów niż w niej podniesione, o czym Sąd orzekł mając za podstawę art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zauważyć bowiem należy, iż decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia 23 kwietnia 2007 r. nr [...] jak i Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 14 czerwca 2007 r. nr [...] stanowiły w toku instancji, pośrednio rzecz ujmując, następstwo decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 12 lutego 2007 r. nr [...]. Jednak zasadniczą kwestię stanowi fakt, iż w/w rozstrzygnięcie zostało uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 sierpnia 2007 r. Przedmiotowy wyrok spowodował zaś, iż sprawa w istocie winna powrócić do organu II instancji, który w takiej sytuacji winien ją jeszcze raz merytorycznie rozpoznać i wydać decyzję, która w sprawie miałaby walor ostateczności. Tymczasem organ I instancji, posiadający jedynie informację o kasacyjnym rozstrzygnięciu odwoławczym pominął okoliczność, iż rozstrzygnięcie to poddano kognicji sądu administracyjnego. Uznając, iż kasacyjne rozstrzygnięcie odwoławcze na danym etapie "kończy sprawę" i stanowi punkt wyjścia do dalszego procedowania wydał zbyt wcześnie decyzję w przedmiocie umorzenia postępowania, która następnie została utrzymana w mocy. Uchylenie zaś przez Sąd w/w kasacyjnego rozstrzygnięcia odwoławczego spowodowało, iż w sprawie koncentrującej się wokół kwestii umorzenia postępowania, stanowiącej sensu largo element rozbudowanego ciągu działań prawnych zapoczątkowanych decyzją organu I instancji o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż alkoholu, zaistniała przesłanka wznowieniowa. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną (w przedmiotowej sprawie chodzi o decyzję z dnia 14 czerwca 2007 r.) wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które następnie zostało uchylone lub zmienione (w tym przypadku chodzi o decyzję z dnia 12 lutego 2007 r.). Zaistniała sytuacja, tj. stwierdzenie jednej z przesłanek wznowienia określonej w ustawie procesowej obliguje zaś Sąd do wyeliminowania określonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. W świetle bowiem art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi decyzja podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Z kolei zgodnie z art. 135 przedmiotowego aktu prawnego sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Na marginesie, w odniesieniu do zarzutów podniesionych w skardze, Sąd zwraca uwagę, iż wskutek w/w wyroku z dnia 2 sierpnia 2007 r. decyzja organu I instancji o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż alkoholu nie uzyskała waloru ostateczności. Zawarte w sentencji wyroku rozstrzygnięcie dotyczące niemożności wykonania decyzji organu odwoławczego oznaczało jedynie, iż zaskarżona decyzja nie mogła wywołać skutków prawnych wynikających z jej rozstrzygnięcia od chwili wydania wyroku. Nieprawomocny wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego nie wywołuje bowiem skutku w postaci wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu. Taki skutek ma dopiero rozstrzygnięcie prawomocne. Z uwagi na powyżej poczynione rozważania, wydane w sprawie decyzje organów obydwu instancji należało uchylić. Stąd też Sąd orzekł jak w sentencji, mając za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) w zw. z art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zaprezentowana przez Sąd ocena prawna winna zostać uwzględniona w dalszym toku postępowania administracyjnego.