III SA/Gd 418/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. A. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody z dnia 8 lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 8 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę M. A. na decyzję Wojewody z dnia 8 lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego jako wniesioną po upływie ustawowego terminu. W dniu 23 października 2009 r. do Sądu wpłynął wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że skargę wniósł przed upływem terminu. Co więcej, w Urzędzie Miasta - gdzie skargę złożono - nie poinformowano skarżącego, że wniosek należy wysłać bezpośrednio do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Kryterium braku winy stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu danej czynności procesowej. Sąd powinien przyjąć zaś obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W ocenie Sądu wskazywane przez skarżącego okoliczności - w świetle informacji znajdujących się w aktach sprawy – w żaden sposób nie uzasadniają braku winy w uchybieniu terminu. Należy bowiem zwrócić uwagę, że w zaskarżonej decyzji zawarte było w pełni prawidłowe pouczenie co do trybu oraz terminu wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W świetle obowiązujących przepisów skargę należało wnieść za pośrednictwem Wojewody (który w sprawie wydał decyzję w II instancji) w terminie 30 dni liczonym od daty doręczenia decyzji. Ostatnim dniem tego terminu był w sprawie dzień 17 sierpnia 2009 r. (poniedziałek). Skarżący co prawda złożył skargę w dniu 14 sierpnia 2009 r. (wynika to z prezentaty z kodem kreskowym) jednakże wbrew w/w pouczeniu uczynił to w niewłaściwym organie. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi w takim wypadku decyduje zaś wyłącznie data nadania skargi przez organ niewłaściwy na adres właściwego organu. W niniejszej sprawie w/w nadanie skargi przez organ niewłaściwy nastąpiło dopiero w dniu 18 sierpnia 2009 r. (wtorek) a wiec już po upływie terminu do wniesienia skargi. W sprawie nie ma zaś znaczenia fakt, że skarga została przyjęta w Urzędzie Miasta w dniu 14 sierpnia 2009 r. (piątek). Nie można bowiem uznać, że organ I instancji nadając skargę w drugim dniu pracującym po dwóch dniach wolnych od pracy postępował w sposób opieszały. Jedynie w przypadku, gdyby w/w organ dopuścił się znacznej zwłoki w przesłaniu skargi do właściwego organu i okoliczność ta miałaby istotne znaczenie dla biegu terminu do wniesienia skargi, Sąd mógłby termin przywrócić. W niniejszej sprawie, jak wskazano wyżej, taka sytuacja nie miała miejsca. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że w/w okoliczność skutkująca przekroczeniem terminu do wniesienia skargi obciąża wyłącznie skarżącego, który winien zastosować się do prawidłowego pouczenia zawartego w kwestionowanym rozstrzygnięciu administracyjnym. Mając na względzie powyższe okoliczności faktyczne, Sąd na mocy art. 86 § 1 a contrario ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi.