III SA/Gd 422/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik - Grzanka po rozpoznaniu w dniu 1 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej postanawia: odmówić wnioskodawcy przyznania prawa pomocy. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2012 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy wskazując, że wnioskodawca nie wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania tego prawa. W dniu 26 września 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynął sprzeciw od w/w postanowienia, w którym wnioskodawca podniósł, że mimo podeszłego wieku nie otrzymuje świadczeń emerytalnych. Nadto wnioskodawca wskazał, że jego trudna sytuacja materialna spowodowana jest zajęciami komorniczymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Stąd też, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek stosownego wykazania, iż jego trudna sytuacja materialna uzasadnia wyjątkowe traktowanie. Instytucja prawa pomocy stanowi bowiem odstępstwo od wyrażonej w art. 199 w/w ustawy generalnej zasady, w świetle której, poza wyjątkami określonymi w przepisie szczególnym, strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie sądowoadministracyjnej. Sąd nie jest przy tym zobligowany do prowadzenia jakichkolwiek dochodzeń w sytuacji, gdy pełna ocena stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych z uwagi na postawę wnioskodawcy nie jest możliwa. Takiej oceny nie sposób dokonać w niniejszej sprawie. Skarżący wskazując na brak dochodów i majątku nie wyjaśnił bowiem z czego de facto się utrzymuje. W złożonym wniosku nie zawarto jakichkolwiek danych, które mogłyby odnosić się do jego sytuacji majątkowej. Pomimo wyraźnego wezwania w tej materii – vide: zarządzenie z dnia 24 lipca 2012 r. - nie przedstawił także pełnej i rzetelnej dokumentacji, która potwierdzałaby złą sytuację materialną, na którą skarżący wskazuje. Również okoliczności podniesione w sprzeciwie od w/w postanowienia nie zostały poparte dokumentacją uzasadniającą przyznanie prawa pomocy. W ocenie Sądu powoływanie się skarżącego na złą sytuację materialną w składanych do Sądu pismach nie może – przy braku stosownej dokumentacji uzasadniającej weryfikację tej sytuacji - przesądzać, że skarżący wykazał, iż spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy. Załączone do sprzeciwu postanowienia komornika sadowego o umorzeniu prowadzonych przeciwko skarżącemu postępowań egzekucyjnych są w ocenie Sądu jedynie materiałem wybiórczym nie obrazującym w pełni obecnej, realnej sytuacji finansowej wnioskodawcy. W tym stanie Sąd, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 260 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia odmawiając przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.