III SA/Gd 423/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Asesor WSA Maja Pietrasik (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 października 2025 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni z dnia 11 lipca 2025 r. nr 9011-2025-000644 w przedmiocie płatności bezpośrednich i przejściowego wsparcia krajowego w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 oddala skargę. W dniu 26 czerwca 2024 r. D. P. (dalej również jako "strona", "wnioskodawca" lub "skarżący") złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2024, w którym ubiegał się o przyznanie płatności bezpośrednich, w tym podstawowego wsparcia dochodów oraz płatności redystrybucyjnej, a także płatności w ramach ekoschematów na rzecz klimatu i środowiska. Następnie w dniu 2 lipca 2024 r. wnioskodawca nadesłał korektę wniosku, w której wycofał część zadeklarowanych powierzchni, a także zmodyfikował swoje żądanie w zakresie dotyczącym płatności w ramach ekoschematów. W złożonym w ramach korekty wniosku oświadczeniu o działkach referencyjnych i następnie zadeklarowanych powierzchniach, wskazano następujące działki położone w gminie S. w obrębie C.: - nr [...] (TUZ - powierzchnia działki rolnej A) - nr [...] (Trawy na gruntach ornych - powierzchnia działki rolnej B) - nr [...] i nr [....] (Trawy na gruntach ornych - powierzchnia działki rolnej C) - nr [...] (Trawy na gruntach ornych - powierzchnia działki rolnej D) - nr [...] (Trawy na gruntach ornych - powierzchnia działki rolnej E) - nr [...] (Trawy na gruntach ornych - powierzchnia działki rolnej F) - nr [...] (TUZ - powierzchnia działki rolnej G) - nr [...] (Trawy na gruntach ornych - powierzchnia działki rolnej H) - nr [...] i nr [....] (Trawy na gruntach ornych - powierzchnia działki rolnej I) - nr [...] (Trawy na gruntach ornych - powierzchnia działki rolnej J) - nr [...] (Trawy na gruntach ornych - powierzchnia działki rolnej K) - nr [...] (Trawy na gruntach ornych - powierzchnia działki rolnej L) - nr [...] (TUZ- powierzchnia działki rolnej M) - nr [...] (TUZ- powierzchnia działki rolnej N) - nr [...] (TUZ- powierzchnia działki rolnej O) - nr [...] (TUZ- powierzchnia działki rolnej P) - nr [...] (TUZ- powierzchnia działki rolnej Q) - nr [...] (TUZ- powierzchnia działki rolnej R). Mając na uwadze dokonane w korekcie zmiany i wycofania zaktualizowana powierzchnia działek rolnych do podstawowego wsparcia dochodów została zadeklarowana w łącznym rozmiarze 34,18 ha Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Słupsku pismem z dnia 18 grudnia 2024 r. wezwał stronę do złożenia wyjaśnień w kwestii nieścisłości zawartych w ww. wniosku. W wezwaniu organ wymienił 19 z 20 działek, które wnioskodawca objął wnioskiem, które znajdują się rejestrze Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa (ZWRSP) i spośród których w według stanu na dzień 31 maja 2024 r. nie zostały w odniesieniu do nich zawarte żadne umowy dzierżawy (to jest działki ewidencyjne w obrębie C. w gminie S. o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]). W wezwaniu wskazano poprzez jakiego rodzaju dokumenty strona może ewentualnie potwierdzić stan posiadania działek, to jest w szczególności przez przedłożenie stosownych umów. W odpowiedzi z dnia 23 grudnia 2024 r. D. P. wskazał, że w odniesieniu do działek składał wniosek o przedłużenie umowy i zaznaczył, że wystąpił też do sądu powszechnego w sprawie dotyczącej wygasłej umowy dzierżawy. Do udzielonej odpowiedzi załączono kserokopię pozwu, jaki D. P. złożył w dniu 28 maja 2024 r. w Sądzie Rejonowym w Słupsku, w którym domaga się nakazania Krajowemu Ośrodkowi Wsparcia Rolnictwa Oddział Terenowy w Pruszczu Gdańskim złożenia oświadczenia woli i zawarcia z nim przez KOWR wygasłej w dniu 30 listopada 2021 r. umowy dzierżawy gruntów rolnych nr [....] z dnia 6 marca 1997 r. o łącznej powierzchni 40,1267 ha w obrębie C. w gminie S. do dnia 10 października 2036 r. W pozwie zaznaczono, że wygasła w 2021 r. umowa dzierżawy ziemi z zasobu państwowego obejmowała działki o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (dopisek Sądu: a zatem wymieniono tu wszystkie działki wskazane w wezwaniu z dnia 18 grudnia 2024 r.) i ponadto obejmowała działkę [...] i cześć działki nr [...]. Decyzją z dnia 23 kwietnia 2025 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Słupsku: - umorzył: 1/ postępowanie w sprawie przyznania płatności w ramach ekoschematów: postępowanie w sprawie przyznania płatności do praktyki - zróżnicowana struktura upraw i praktyki - uproszczone systemy upraw w całości, 2/ postępowanie w sprawie przyznania wsparcia dochodów związanego z produkcją do roślin pastewnych 3/ postępowanie w sprawie przyznania uzupełniającej płatności podstawowej; - odmówił przyznania: 1/ płatności w ramach podstawowego wsparcia dochodów na 2024 r. i nałożył karę w wysokości 16 167, 87 zł 2/ płatności redystrybucyjnej na 2024 r. i nałożył karę w wysokości 4 942, 17 zł i nałożył sankcję w wysokości 599,28 zł; - przyznał: 1/ płatność do bydła na 2024 r. w wysokości 1 281, 40 zł 2/ płatność do krów na 2024 r. w wysokości 4 508, 46 zł. W uzasadnieniu odmowy przyznania płatności w ramach podstawowego wsparcia dochodów oraz płatności redystrybucyjnej organ podkreślił, że w skierowanym do strony wezwaniu z dnia 18 grudnia 2024 r. wymienione zostały działki ewidencyjne, zadeklarowane we wniosku, które znajdują się w Rejestrze Zasobów Własności Rolnej Skarbu Państwa. Podkreślono, że D. P. odebrał wezwanie w dniu 19 grudnia 2024 r., lecz nie wyjaśnił w toku postępowania dlaczego zadeklarował ww. działki ewidencyjne do wniosku, na które, co potwierdza rejestr Zasobów Własności Rolnej Skarbu Państwa, na dzień 31 maja 2024 r. nie zostały zawarte z nim umowy dzierżawy z ZWRSP. Organ ocenił w tym zakresie, że złożone przez D. P. wyjaśnienia z dnia 23 grudnia 2024 r. nie wniosły żadnych nowych dowodów do sprawy. W związku z tym stronie odmówiono płatności do działek wymienionych w wezwaniu. Ustalając stan faktyczny sprawy organ uwzględnił w tym zakresie, że powierzchnia działek zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2024 r. do podstawowego wsparcia dochodów wynosiła 34, 18 ha. Natomiast łączna powierzchnia wykluczonego obszaru wynosi 33, 46 ha. W decyzji wymieniono, że na wykluczony obszar 33, 46 ha znajdujący się w obrębie działek referencyjnych wskazanych w wezwaniu (to jest nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]) składają się działki oznaczone we wniosku jako A, B, C, D, E, F, G, H, I, K, L, M, N, O, P, Q, R. Z treści decyzji wynika, że obszar wykluczony nie objął tym samym jedynie działki J o pow. 0, 72 ha (położonej na działce referencyjnej nr [...]). Przechodząc do wyliczeń w zakresie płatności – podstawowe wsparcie dochodów organ wskazał, że we wniosku zadeklarowano do tej płatności powierzchnię 34, 18 ha. Powierzchnia dla tej płatności stwierdzona w oparciu o system informacji geograficznej wynosi 0, 72 ha. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią deklarowaną kwalifikowaną działek rolnych a powierzchnią stwierdzoną w toku prowadzonego postępowania wynosi 100%. Nadto organ był zobligowany przepisami do nałożenia kary administracyjnej w kwocie 16 167, 87 zł, stanowiącej iloczyn brakującej powierzchni (33, 46 ha) i stawki dla podstawowego wsparcia dochodów do 1 ha w 2024 r. (483, 20 zł). Odnośnie płatności redystrybucyjnej wskazano, że zgodnie z art. 27 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 płatność redystrybucyjna przysługuje do powierzchni gruntów posiadanych przez rolnika na podstawie tytułu prawnego położonych na obszarze zatwierdzonym do podstawowego wsparcia dochodów oraz powierzchni nie większej niż 30 ha. Wobec powyższego wskazano, że powierzchnia deklarowana kwalifikowana do płatności redystrybucyjnej wynosi 30 ha. Powierzchnia działek rolnych stwierdzona w oparciu o system informacji geograficznej wynosi 0,72 ha. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią deklarowaną kwalifikowaną działek rolnych a powierzchnią stwierdzoną w toku prowadzonego postępowania wynosi 100%. Wyliczona kwota kary administracyjnej wynosi 4 942, 17 zł, jako iloczyn brakującej powierzchni (30 ha - 0,72 ha = 29,28 ha) i stawki dla płatności redystrybucyjnej do 1 ha uprawy w 2024 r. (168,79 zł). W zakresie płatności związanej do powierzchni upraw roślin pastewnych wskazano, że w korekcie wniosku z lipca 2024 r. wycofano wszystkie powierzchnie zadeklarowane do płatności związanej do powierzchni upraw roślin pastewnych. Analogicznie w zakresie płatności dotyczącej ekoschematów, wskazano że w odniesieniu do praktyki - Uproszczone systemy upraw w lipcu 2024 r. dokonano korekty, która wycofała wszystkie powierzchnie zdeklarowana do płatności do tej praktyki. Jednocześnie w korekcie tej w odniesieniu do praktyki - Zróżnicowana struktura upraw wycofano wniosk o płatność do tej praktyki. Korekta ta wycofała jednocześnie wszystkie powierzchnie zadeklarowane do uzupełniającej płatności podstawowej. Z tych względów orzeczono o umorzeniu postępowania w odniesieniu do wyżej wskazanych płatności i praktyk w oparciu o art. 105 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej jako "k.p.a.") W zakresie płatności do bydła płatności i do krów uwzględniono wyniki kontroli administracyjnej i wyniki kontroli na miejscu, przyznając płatność do 4 sztuk bydła, oraz do 11 sztuk krów. D. P. odwołał się od decyzji organu pierwszej instancji, wnosząc o pozytywne rozpatrzenie jego sprawy "z powodu braku możliwości niezawarcia przedłużenia umowy nie z mojej winy". Do odwołania dołączono ponownie pozew z dnia 28 maja 2024 r. złożony w Sądzie Rejonowym w Słupsku, w którym D. P. domaga się nakazania Krajowemu Ośrodkowi Wsparcia Rolnictwa Oddział Terenowy w Pruszczu Gdańskim złożenia oświadczenia woli i zawarcia z nim przez KOWR wygasłej w dniu 30 listopada 2021 r. umowy dzierżawy gruntów. Dodatkowo dołączono kserokopię pisma z dnia 22 października 2024 r., stanowiącego skierowane przez D. P. do Prokuratury zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 Kodeksu karnego, poprzez posłużenie się przez KOWR nieprawdziwymi informacjami w celu wprowadzenia w błąd sądu, to jest twierdzenie, że D. P. ma zadłużenie w KOWR, co nie pozwalało na przedłużenie umowy, twierdzenie, że D. P. nie spełnił warunków do przedłużenia umowy, twierdzenie, że D. P. nigdy nie wydał nieruchomości KOWR. Do odwołania dołączono także kserokopię pisma KOWR Oddziału Terenowego w Pruszczu Gdańskim z dnia 23 listopada 2023 r. skierowanego do Dyrektora Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni i informującego, że działki wchodzące w skład ZWRSP w obrębie C., gmina S. o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] objęte były umową dzierżawy nr [...] z dnia 6 marca 1997 r. z D. P., która wygasła w dniu 30 listopada 2021 r. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia 11 lipca 2025 r. nr 9011-2025-000644 utrzymał w mocy organu pierwszej instancji jako prawidłową. Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy przywołał treść przepisów prawnych i wskazał, że organ pierwszej instancji odmówił przyznania stronie wnioskowanych w 2024 r. płatności w ramach podstawowego wsparcia dochodów (PWD) oraz płatności redystrybucyjnej (RED) z uwagi na występowanie różnicy pomiędzy powierzchnią gruntów zgłoszonych, a obszarem zatwierdzonym. Powierzchnie stwierdzone w toku postępowania w ramach PWD oraz RED wyniosły 0, 72 ha, gdzie łączny obszar wykluczony z płatności wyniósł odpowiednio 33, 46 ha (PWD) oraz 29, 28 ha (RED). Organ zaznaczył że w złożonym odwołaniu strona odnosiła się w istocie wyłącznie do zagadnienia braku zawarcia umowy z KOWR, a zatem do rozstrzygnięć w przedmiocie odmowy przyznania płatności PWD i RED. Powyższa kwestia nie miała natomiast żadnego wpływu na pozostałe fragmenty decyzji obejmujące przyznanie płatności do zwierząt (bydła i krów) oraz na umorzenie postępowań dotyczących płatności E_ZSU, E_USU oraz UPP. Tym samym przyjęto, że odwołanie nie odnosi się do tych form pomocy. Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że prawidłowo wykluczono działki rolne o oznaczeniach A, B, C, D, E, F, G, H, I, K, L, M, N, O, P, Q, R (wszystkie deklarowane prócz działki J), posiadające łączną powierzchnię 33, 46 ha, wchodzące w skład ZWRSP, do których strona nie posiadała tytułu prawnego na dzień 31 maja 2024 r. Zaznaczono, że działki referencyjne o numerach wskazanych w wezwaniu niewątpliwie wchodzą w skład ZWRSP, co potwierdzają dane uzyskane z KOWR. Jednocześnie z informacji tych nie wynika, aby istniał jakikolwiek podmiot, który w dniu 31 maja 2024 r. miał tytuł prawny do gruntów położonych na powyższych działkach ewidencyjnych na podstawie stosunku prawnego z KOWR. Organ odwoławczy zauważył, że w postępowaniu pierwszoinstancyjnym prawidłowo ustalono stan faktyczny w powyższym zakresie. Organ odwoławczy wskazał, opierając się na aktach sprawy, że strona nie posiadała w dniu 31 maja 2024 r. tytułu prawnego do wyżej wymienionych działek referencyjnych. Tymczasem w art. 22 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027, zastrzeżono, że jeżeli warunkiem przyznania pomocy jest posiadanie gruntu, pomoc jest przyznawana do gruntu, który w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie pomocy, jest w posiadaniu podmiotu ubiegającego się o jej przyznanie na podstawie tytułu prawnego. Z art. 25 ust. 1 ustawy o planie strategicznym wynika, że płatności bezpośrednie są przyznawane do gruntów będących w posiadaniu danego rolnika. Według art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy o planie strategicznym płatność redystrybucyjna przysługuje do powierzchni gruntów posiadanych przez rolnika położonych na obszarze zatwierdzonym do podstawowego wsparcia dochodów. Podkreślono zatem, że ogół aktualnego prawodawstwa krajowego wskazuje, iż przyznanie płatności jest uzależnione nie tylko od posiadania gruntu w rozumieniu jego użytkowania rolniczego, ale także od dysponowania tytułem prawnym do przedmiotowej nieruchomości. Przy czym pojęcie "w dyspozycji" należy odczytywać jako tożsame z posiadaniem, gdzie jednocześnie w związku orzeczeniem TSUE z dnia 17 grudnia 2020 r. w sprawie C-216/19 do obecnie obowiązującego przepisu polskiej ustawy dodano obowiązek posiadania tytułu prawnego do gruntów, do których mają zostać przyznane płatności. Zdaniem organu odwoławczego strona nie wykazała w toku postępowania, że legitymuje się tytułem prawnym do deklarowanych gruntów wchodzących w skład ZWRSP, do czego była zobowiązana przepisem art. 66 ust. 1 ustawy o planie strategicznym. Zgodnie z tym przepisem ciężar udowodnienia faktu spoczywa bowiem na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Okoliczności podniesione w odwołaniu i w przedstawionych wyjaśnieniach nie stanowią podstawy do przyznania płatności do spornych gruntów. Nie przesądzają o tym subiektywne odczucia strony o zasadności przedłużenia przez KOWR dzierżawy nieruchomości. Do akt niniejszej sprawy włączono dokumentację zgromadzoną w sprawie przyznania wnioskodawcy płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2022 w postaci pisma z KOWR Oddziału Terenowego w Pruszczu Gdańskim z dnia 23 listopada 2023 r. Wyjaśniono w nim, iż działki o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], były objęte umową dzierżawy z dnia 6 marca 1997 r. zawartą z D. P., jednakże wygasła ona w dniu 30 listopada 2021 r. ze względu na upływ czasu, na jaki została zawarta. Nadmieniono również, że kwestia obowiązywania umowy dzierżawy ww. działek była przedmiotem rozpoznania przed Sądem Rejonowym w Słupsku, który prawomocnie orzekł, iż umowa dzierżawy wygasła, a zatem strona nie posiada tytułu prawnego do korzystania z nich. Powyższe potwierdza postanowienie Sądu Rejonowego w Słupsku z dnia 8 listopada 2023 r. (sygn. akt IX C 13/22), jakie strona załączyła do skargi do WSA w Gdańsku wniesionej na decyzję rozstrzygającą w przedmiocie płatności za rok 2022. W orzeczeniu tym sąd powszechny umorzył postępowanie wszczęte z powództwa D. P. przeciwko KOWR o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że wyłączenie z płatności działek rolnych położonych na działkach z ZWRSP, skutkuje ich wykluczeniem z obszaru zatwierdzonego, który, zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 19 ustawy o planie strategicznym, stanowi obszar spełniający warunki przyznania pomocy. To w konsekwencji prowadzi do powstania różnicy pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną, a zatwierdzoną, co skutkowało też zastosowaniem kar na zasadach określonych w prawie krajowym. Organ odwoławczy w zarówno w zakresie dotyczącym płatności PWD oraz RED przedstawił wyliczenia matematyczne, dotyczące wysokości nałożonych kar, a także wartości, które przesądziły o przedeklarowaniu powierzchni. W odniesieniu do płatności PWD wskazano że powierzchnia zadeklarowana wynosiła 34, 18 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona w toku postępowania to 0,72 ha. Różnica wynosi wobec tego 33, 46 ha, co stanowi przedeklarowanie o wartości przekraczającej 100 %. Wobec powyższego wskazano, że w sprawie miał zastosowanie § 45 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków i szczegółowego trybu przyznawania i wypłaty podstawowego wsparcia dochodów, płatności redystrybucyjnej, płatności dla młodych rolników, płatności związanych z produkcją do powierzchni upraw i płatności związanych z produkcją do zwierząt i przejściowego wsparcia krajowego w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną (kwalifikowaną) we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50%, wówczas odmawia się tej płatności, a dodatkowo nakłada się karę stanowiącą iloczyn brakującej powierzchni oraz stawki płatności. Wysokość kary ustalono mnożąc wartość zawyżenia (33, 46 ha) przez stawkę płatności podstawowego wsparcia dochodów do 1 ha uprawy w 2024 r. (483,20 zł). W odniesieniu do płatności RED wskazano, że uwzględniając art. 27 ust. 2 ustawy o planie strategicznym oraz § 37 ww. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca 2023 r., powierzchnia deklarowana działek rolnych jest redukowana do 30 ha. Wobec tego wskazano, że powierzchnia zadeklarowana w tej płatności wynosiła 30 ha, natomiast powierzchnia stwierdzone w toku postępowania to 0,72 ha. Różnica wynosi wobec tego 29,28 ha, co stanowi przedeklarowanie o wartości przekraczającej 100 %. Wobec powyższego wskazano, że w sprawie również w odniesieniu do płatności RED miał zastosowanie § 45 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca 2023 r., gdzie obok odmowy przyznania płatności przy przedeklarowaniu przekraczającym 50% dodatkowo nakłada się karę pieniężną. Wysokość kary ustalono mnożąc wartość zawyżenia (29,28 ha) przez stawkę płatności redystrybucyjnej do 1 ha uprawy w 2024 r. (168,79 zł). D. P. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia 11 lipca 2025 r. nr 9011-2025-000644 wskazując, że zaskarża ją w całości. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1/ art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności oraz zasady równorzędności interesu społecznego i słusznego interesu indywidualnego poprzez przyjęcie, że nie ma podstaw do przyznania podstawowego wsparcia dochodów na rok 2024 oraz płatności redystrybucyjnej na 2024 r., a są podstawy do nałożenia sankcji; 2/ art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. przez wydanie nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez błędne ustalenia, że skarżący nie ma prawa do władania działką, podczas gdy skarżący wskazywał, że umowy dzierżawy winny były zostać z nim przedłużone, a żądania KOWR dotyczące przedłużenia umowy dzierżawy z 1997 r. były niezgodne z umową, a także nie znajdowały potwierdzenia w rzeczywistości; a co za tym idzie przyjąć należy, że skarżący spełnia wszystkie wymagane warunki, które obligowały KOWR do przedłużenia umowy dzierżawy, a w konsekwencji winno to skutkować przyznaniem mu dopłaty; 3/ art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji, polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu dlaczego nie uwzględniono argumentów skarżącego dotyczących niezgodności działania organów administracyjnych z zasadami współżycia społecznego. Okoliczności tej sprawy obligowały KOWR, aby zawarł ze skarżącym umowę dzierżawy, a dzięki temu skarżący na dzień 31 maja 2024 r. wykazałby się tytułem prawnym do deklarowanych gruntów, wchodzących w skład ZWRSP. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że organ błędnie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy i wywiódł niesłuszne wnioski. Podkreślił, że dzierżawił nieruchomości w obrębie miejscowości C. w Gminie S. ponad 20 lat. KOWR po kilku przedłużeniach umów, ostatecznie zdecydował się nie przedłużać umowy, mimo, że skarżący spełniał warunki, które obligowały KOWR do przedłużenia tej umowy. W tym zakresie zaznaczył, że toczyły się liczne postępowania przed Sądem Rejonowym w Słupsku, m.in. o sygnaturach IX C 31/22, IX C 13/22, I C 1257/22. Odnosząc się do zasadniczej kwestii umowy najmu wskazanych działek skarżący zauważył, że w dniu 28 czerwca 2017 r. złożył w KOWR wniosek o przedłużenie umowy dzierżawy na okres 10 lat. W odpowiedzi otrzymał informację, że wszczęta została procedura określająca warunki dalszego dzierżawienia nieruchomości i że warunkiem przedłużenia umowy jest dokonanie zabezpieczenia czynszu dzierżawnego w postaci weksli in blanco oraz złożenie dokumentów potwierdzających, że przedmiotowe nieruchomości wchodzą w skład gospodarstwa rodzinnego. Skarżący wskazywał, że żądanie od niego dokumentów potwierdzających, że nieruchomości wchodzą w skład gospodarstwa rodzinnego było zbędne, gdyż był to fakt znany organowi z urzędu. Spełnił zatem wszystkie warunki, których spełnienia domagał się KOWR. W treści pozwu w sprawie IX C 31/22 podniósł również, że odmówiono mu przedłużenia umowy z uwagi na istniejące zadłużenie wynikające z prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Słupsku. O fakcie zadłużenia miał dowiedzieć się dopiero z pisma z dnia 11 września 2017 r. Skarżący miał trudności aby jednorazowo spłacić powstałe zadłużenie, niemniej dług został spłacony (w ratach za zgodą pozwanego). Zaznaczył nadto, że w piśmie 13 lipca 2017 r. KOWR w ogóle nie wspominał o zadłużeniu i nie uzależniał zawarcia umowy od braku zadłużenia. Dalej skarżący podniósł, że stanowisko KOWR, iż strony nie doszły do porozumienia w istotnych kwestiach jest jednak nieuzasadnione, gdyż KOWR nie mógł żądać czynszu jak zaproponował w piśmie z dnia 13 lipca 2017 r. Zaproponowany przez KOWR czynsz dzierżawny był niezgodny z umową, gdyż stosownie do § 3 umowy dzierżawy z dnia 21 października 1997 r. można po upływie każdych 10 lat podwyższyć czynsz dzierżawny, ale nie więcej niż o 25%. W § 15 ust. 1 aneksu nr 2 z dnia 5 lipca 2007 r. czynsz dzierżawny ustalony został na 5.41 decytony pszenicy, natomiast KOWR zaproponowano czynsz w wysokości aż 14.54 decytony, tj. prawie trzykrotnie więcej. Zdaniem skarżącego w kwestii dzierżawy doszło przynajmniej do dorozumianego przedłużenia umowy, skoro już po 13 lipca 2017 r., w dniu 22 września 2017 r. - a zatem po przedstawieniu żądanych warunków, KOWR dokonał lustracji działek rolnych w celu przedłużenia umowy dzierżawy nr [...] Z przedstawionych wyżej okoliczności wynika, że organy orzekające w sprawie powinny przyjąć, iż skarżący posiadał na dzień 31 maja 2024 r. tytuł prawny do spornych nieruchomości. To nie działanie skarżącego były bezprawne, lecz działania KOWR, który chciał podwyższyć czynsz niezgodnie z umową. Skarżący wskazał następnie, że jest osobą poważnie chorą, de facto niepełnosprawną, od lat hospitalizowaną. U pozwanego zdiagnozowano m.in. cukrzycę insulinozależną, koksartoze lewostronną. Ma również poważne problemy z poruszaniem się i wstawiono mu endoprotezę stawu biodrowego. W 2019 r. z kolei skarżący został poważnie poparzony. Rozpoznano u niego oparzenie termiczne mnogich okolic. Przez wiele miesięcy przebywał na zwolnieniach lekarskich. Tymczasem utrzymuje się wyłącznie z rolnictwa. Konieczność dbałości o dobro osób starszych, mając na uwadze konkretną sytuacją majątkową, osobistą, zdrowotną danej osoby, ponoszone przez nią koszty utrzymania może uzasadniać stanowisko, że odmowa przyznania dopłaty oraz nałożenie na skarżącego sankcji jest działaniem niezgodnym z zasadami współżycia społecznego. Zarzucił, że organ drugiej instancji nie wziął pod uwagę podniesionych przez skarżącego okoliczności, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W ocenie skarżącego sposób postępowania organów orzekających nie ma nic wspólnego z pogłębianiem zaufania obywateli do władzy publicznej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarżący zaskarżył decyzję odwoławczą Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia 11 lipca 2025 r. nr 9011-2025-000644 i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") wniósł o uwzględnienie skargi poprzez uchylenie decyzji. Poprzez zaskarżoną decyzji dokonano rozpoznania odwołania D. P., w którym kwestionował on zawarte w decyzji pierwszej instancji rozstrzygnięcia dotyczące odmowy przyznania podstawowego wsparcia dochodów na 2024 r. i płatności redystrybucyjnej na 2024 r. oraz nałożenia kar administracyjnych. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, Mając na uwadze wskazane wyżej kryteria, Sąd stwierdził, że skarga nie podlega uwzględnieniu. Już na wstępie, podkreślania bowiem wymaga, jak wynika to też wprost z przywołanej wyżej ustawy ustrojowej oraz ustawy regulującej postępowanie, sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego tylko z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Sąd nie kwestionuje, że skarżący jest w trudnej sytuacji zdrowotnej oraz że utrzymuje się wyłącznie z rolnictwa. W świetle przepisów ustawy p.p.s.a. okoliczności, te nie mogły stanowić przesłanki uwzględnienia skargi. Podobnie w postępowaniu administracyjnym przyznanie płatności lub jej odmowa z uwagi na wysokie przedeklarowanie powierzchni zgłoszonej do płatności i związane z tym ewentualnie wymierzenie sankcji administracyjnych, odbywa się według jednakowych dla wszystkich producentów rolnych zasad określonych przepisami prawa. D. P. zaskarżył decyzję organu odwoławczego, podnosząc argumenty koncentrujące się wykazaniu, że nie była ona prawidłowa, wobec tego, że utrzymała w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Słupsku z dnia 23 kwietnia 2025 r. (nr 0213-2025-002819), w zakresie w jakim skarżącemu odmówiono przyznania płatności bezpośrednich na 2024 r. w postaci podstawowego wsparcia dochodów i płatności redystrybucyjnej, wymierzając jednocześnie w tym zakresie kary. W tym zakresie skarżącemu odmówiono przyznania płatności PWD i RED właśnie ze względu na znaczne przedeklarowanie powierzchni zgłoszonej we wniosku, co skutkowało też w konsekwencji nałożeniem na skarżącego sankcji za te przedeklarowania. Sąd nie stwierdził, aby orzekając w sprawie Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni w jakikolwiek sposób naruszył prawo. Przeciwnie, analizując wskazaną decyzję w ocenie Sądu, wskazać należy, że dokonane przez organ odwoławczy szczegółowe wyliczenia dokonane zostały z uwzględnieniem specyfiki każdej z płatności. W sposób jasny wyjaśniono przy, że na działkach o określonych numerach referencyjnych, wskazanych skarżącemu w wezwaniu z dnia 18 grudnia 2024 r. (to jest działkach o numerach referencyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w obrębie C. w gminie S.) znajdujących się rejestrze Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa (ZWRSP) skarżący zadeklarował we wniosku mieszczące się w ich obrębie działki oznaczone literowo jako A, B, C, D, E, F, G, H, I, K, L, M, N, O, P, Q, R, pomimo, że z akt sprawy nie wynika, aby posiadał tytuł prawny do ww. działek, a zapisy zawarte w ZWRSP wprost temu przeczą. Dowodu posiadania tytułu prawnego do ww. działek, w tym stosownej umowy dzierżawy, w toku postępowania administracyjnego skarżący niewątpliwie nie przedstawił. W zaskarżonej decyzji wyraźnie więc wskazano, że jedyną działką ujętą we wniosku, której nie objęło wykluczenie z powierzchni stwierdzonej, była działka oznaczona literą J o powierzchni, 0, 72 ha, mieszcząca się w granicach działki nr [...] w obrębie C. w gminie S. Nie budzi wątpliwości Sądu, że z akt sprawy wynika, że wezwanie skierowane do skarżącego dnia 18 grudnia 2024 r. nie obejmowało działki nr [...] i w tym postępowaniu organy w konsekwencji zasadnie następnie uznały, że były podstawy do wykluczenia działek A, B, C, D, E, F, G, H, I, K, L, M, N, O, P, Q, R, a zatem wszystkich oprócz działki J. Na marginesie tej sprawy Sąd wskazuje, że z dokumentów zgromadzonych w aktach wynika dodatkowo, że wskazana działka nr [...] nie była przedmiotem wygasłej w 2021 r. umowy dzierżawy ziemi z zasobu ZWRSP. Wyliczenia, co do wielkości przedeklarowania oraz sankcji poczyniono zatem z uwzględnieniem, że działki oznaczone A, B, C, D, E, F, G, H, I, K, L, M, N, O, P, Q, R, położone są na działkach z zasobu państwowego, co do których stwierdzono, że skarżący nie ma tytułu prawnego, ponieważ umowa dzierżawy wygasła w 2021 r. Powyższe doprowadziło organ odwoławczy do potwierdzenia wyliczeń dokonanych przez organ I instancji, to jest, że we wniosku o przyznanie płatności PWD na rok 2024 r. powierzchnia zadeklarowana poprzez zgłoszenie działek A, B, C, D, E, F, G, H, I, J, K, L, M, N, O, P, Q wyniosła 34,18 ha. Natomiast wobec tego, że powierzchnia stwierdzona to tylko 0,72 ha w postaci działki J, przedeklarowanie, czyli wartość zawyżenia, wynosiło 33,46 ha. W przypadku płatności RED, biorąc pod uwagę, że o płatność tą - z mocy prawa - można wnioskować maksymalnie tylko do 30 ha, również prawidłowo uwzględniono, że ujęcie we wniosku działek, co do których skarżącemu nie przysługuje tytuł prawny, miało wpływ na zawyżenie deklarowanej do płatności powierzchni. Jako powierzchnię zadeklarowaną do płatności RED wskazano zatem prawidłowo wartość zredukowaną do 30 ha. Natomiast wobec tego, że powierzchnia stwierdzona to tylko 0,72 ha w postaci działki J, przedeklarowanie, czyli wartość zawyżenia, wynosiło 29,28 ha. Przedeklarowanie zarówno w odniesieniu do płatności PWD, jak i w odniesieniu do płatności RED, było na tyle wysokie, że zgodnie z przepisami musiało wiązać się z odmową przyznania ww. płatności oraz naliczeniem wobec rolnika kar administracyjnych. Nie budzi wątpliwości Sądu, w oparciu o dokonaną analizę akt sprawy, w tym treści złożonego wniosku i jego modyfikacji, że dokonane w tym zakresie przez organ odwoławczy wyliczenia są prawidłowe. Znajdują jednocześnie jednoznaczną podstawę prawną w powołanych poniżej przepisach prawa, które zastosowano w zaskarżonej decyzji. W tym zakresie w zaskarżonej decyzji prawidłowo uwzględniono, że w sprawie mają zastosowanie następujące m.in. przepisy prawa: 1/ ustawa z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej jako "k.p.a."); 2/ ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1199, dalej jako "ustawa o ARiMR"); 3/ ustawa z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 261, dalej "ustawa o planie strategicznym"); 4/ rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków i szczegółowego trybu przyznawania i wypłaty podstawowego wsparcia dochodów, płatności redystrybucyjnej, płatności dla młodych rolników, płatności związanych z produkcją do powierzchni upraw i płatności związanych z produkcją do zwierząt i przejściowego wsparcia krajowego w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz.U. z 2023 r., poz. 482, dalej " rozporządzenie ws. płatności"); 5/ rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków uznawania gruntów za kwalifikujące się hektary (Dz.U. z 2023 r., poz. 477, dalej "rozporządzenie ws. kwalifikujących się hektarów"'); 6/ rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2023 r. w sprawie kryteriów uznawania użytków rolnych za pozostające w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy (Dz. U. z 2023, poz. 461, dalej "rozporządzenie ws. użytków rolnych"); 7/ rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 stycznia 2004 r. w sprawie warunków oraz trybu udostępniania danych przechowywanych w rejestrach i ewidencjach prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2618 ze zm., dalej " rozporządzenie ws. danych"); 8/ rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2116 z dnia 2 grudnia 2021 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylenia rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 (Dz.U. L 435 z dnia 06.12.2021 r. dalej "rozporządzenie nr 2021/2116"); 9/ rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2115 z dnia 2 grudnia 2021 r. ustanawiające przepisy dotyczące wsparcia planów strategicznych sporządzanych przez państwa członkowskie w ramach wspólnej polityki rolnej (planów strategicznych WPR) i finansowanych z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) i z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz uchylające rozporządzenie (UE) nr 1305/2013 i (UE) nr 1307/2013 (Dz.U. L 435 z 06.12.2021 r., dalej "rozporządzenie nr 2021/2115"): 10/ rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2022/1172 z dnia 4 maja 2022 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2116 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli we wspólnej polityce rolnej oraz stosowania i obliczania wysokości kar administracyjnych w związku z warunkowością (Dz.U. L 183 z dnia 08.07.2022 r. dalej "rozporządzenie nr 2022/1172"); Stosownie do art. 20 pkt 1 lit a i b ustawy o planie strategicznym w drodze decyzji jest przyznawana pomoc w ramach płatności podstawowego wsparcia dochodów do celów zrównoważoności o którym mowa w 16 ust. 2 lit a rozporządzenia 2021/2115, zwanych dalej "płatnościami PWD" oraz pomoc w zakresie uzupełniającego redystrybucyjnego wsparcia dochodu do celów zrównoważoności, o którym mowa w 16 ust. 2 lit b rozporządzenia 2021/2115, zwanych dalej "płatnościami RED" Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o planie strategicznym przy przyznawaniu pomocy uznaje się, że rolnik prowadzi działalność rolniczą, jeżeli prowadzi działalność polegającą na: 1/ wytwarzaniu produktów rolnych przez hodowlę lub chów zwierząt do celów gospodarskich lub uprawę lub hodowlę roślin, gdzie produkty rolne oznaczają produkty wymienione w załączniku I do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), z wyjątkiem produktów rybołówstwa, a także uprawie bawełny i zagajników o krótkiej rotacji lub 2/ utrzymywaniu użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza użycie zwykłych metod rolniczych i zwykłego sprzętu rolniczego. Stosownie do art. 22 ustawy o planie strategicznym jeżeli warunkiem przyznania pomocy jest posiadanie gruntu, pomoc jest przyznawana do gruntu, który w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie pomocy, jest w posiadaniu podmiotu ubiegającego się o jej przyznanie na podstawie tytułu prawnego. Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o planie strategicznym jeżeli warunkiem przyznania pomocy jest posiadanie gruntu lub zwierzęcia, a ten grunt lub to zwierzę stanowi przedmiot posiadania samoistnego i posiadania zależnego, pomoc przysługuje posiadaczowi zależnemu. Jak wskazano w § 3a rozporządzenia ws. danych: 1.Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa, w terminie do dnia 30 czerwca danego roku, udostępnia z urzędu Agencji, według stanu na dzień 31 maja danego roku, dane dotyczące gruntów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, zawarte w rejestrach lub ewidencjach prowadzonych przez Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa, obejmujące: 1/ identyfikator działki ewidencyjnej zawarty w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego; 2/ dane podmiotu, który ma tytuł prawny do gruntu położonego na działce ewidencyjnej, o której mowa w pkt 1, na podstawie stosunku prawnego łączącego ten podmiot z Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa. 2.Dane, o których mowa w ust. 1, są udostępniane w postaci elektronicznej na informatycznym nośniku danych lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Art. 25 ust. 1 ustawy o planie strategicznym stanowi, że płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi jeżeli prowadzi działalność rolniczą, a łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do podstawowego wsparcia dochodów będących w posiadaniu tego rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha. Art. 26 ust. 1 i 4 ustawy o planie strategicznym stanowi: 1.Płatności bezpośrednie są przyznawane do powierzchni działki rolnej lub jednostki gruntu nierolniczego: 1/ położonych na gruncie stanowiącym kwalifikujący się hektar, 2/ o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, 3/ nie większej niż maksymalny kwalifikujący się obszar, o którym mowa w art. 2 ust. 7 lit. a rozporządzenia 2022/1172 - chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. 4.Minister właściwy do spraw rozwoju wsi określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki uznawania gruntów za kwalifikujące się hektary, mając na względzie czynniki przyrodnicze oraz zabezpieczenie przed przyznawaniem płatności bezpośrednich do gruntów, które nie stanowią kwalifikujących się hektarów. W myśl § 1 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 oraz ust. 3 i 4 rozporządzenia ws. kwalifikujących się hektarów za grunty stanowiące kwalifikujący się hektar, o którym mowa w art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 2021/2115 uznaje się: 1/ użytki rolne danego gospodarstwa, które w trakcie roku kalendarzowego, na który wnioskuje się o płatności bezpośrednie, są wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027, zwanej dalej "działalnością rolniczą", lub są w przeważającej mierze wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej; 3/ obszary należące do gospodarstwa: a/ na których występują elementy krajobrazu, o których mowa w art. 4 ust. 4 lit. b ppkt (i) rozporządzenia 2021/2115, b/ wykorzystywane do osiągnięcia minimalnego udziału powierzchni gruntów ornych przeznaczonych na obszary i elementy nieprodukcyjne, w tym grunty ugorowane, o których mowa w art. 4 ust. 4 lit. b ppkt (ii) rozporządzenia 2021/2115; 4/ elementy krajobrazu, o których mowa w art. 4 ust. 4 lit. b akapit drugi rozporządzenia 2021/2115, obejmujące: a/ nieutwardzone drogi dojazdowe, pasy zadrzewień, żywopłoty lub ściany tarasów - o ile całkowita szerokość tych elementów nie przekracza 2 m, b/ zadrzewienia śródpolne o powierzchni nie większej niż 100 m2, c/ rozproszone drzewa znajdujące się na użytkach rolnych, o ile liczba drzew na hektar, innych niż drzewa owocowe, nie przekracza 100 sztuk; 3.Grunty, na których znajdują się elementy krajobrazu, o których mowa w ust. 1 pkt 4 lit. b i c, zalicza się do kwalifikującego się hektara pod warunkiem, że można na nich prowadzić działalność rolniczą. 4.Użytki rolne, do których mogą zostać przyznane płatności bezpośrednie, powinny spełniać warunki uznawania za kwalifikujący się hektar od dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do końca roku kalendarzowego, a w przypadku gdy zakończenie działalności rolniczej nastąpi w kolejnym roku kalendarzowym - do dnia zakończenia wykonywania działalności rolniczej, wskazanej we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich, na tych użytkach. Jak wskazano w art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o planie strategicznym: 1. Płatność redystrybucyjne jest przyznawana rolnikowi, jeżeli łączna powierzchnia gruntów będących w posiadaniu tego rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności wynosi co najmniej 1 ha i nie przekracza 300 ha. 2. Płatność dystrybucyjna przysługuje do powierzchni gruntów: 1/ Posiadanych przez rolnika położonych na obszarze zatwierdzoną do podstawowego wsparcia dochodów; 2/ nie większej niż 30 ha. Według art. 48 ust. 1 pkt 1 lit. a, b, d, e, oraz f ustawy o planie strategicznym wysokość pomocy w postaci płatności PWD i płatności RED w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn powierzchni obszaru zatwierdzonego do danej pomocy i stawki tej pomocy na 1 ha tej powierzchni, po uwzględnieniu kar, w tym kar administracyjnych, oraz zmniejszeń, których konieczność zastosowania wynika z przepisów, o których mowa w art. 1 pkt 1, w szczególności z art. 17 rozporządzenia 2021/2116. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 10 ustawy o planie strategicznym wniosek o przyznanie płatności ON W stanowi wniosek geoprzestrzenny, o którym mowa w art. 65 ust. 4 lit. a rozporządzenia 2021/2116. Zgodnie z § 37 ust. 1 rozporządzenia ws. płatności, w przypadku gdy zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich powierzchnia gruntów lub liczba zwierząt limit lub pułap określony dla danej płatności bezpośredniej, za powierzchnie gruntów lub liczbę zwierząt do których wnioskodawca ubiega się o przyznanie tych płatności uznaje się powierzchnie gruntów lub liczbę zwierząt równą temu limitowi lub pułapowi. Jak stanowi § 45 ust. 1-3 rozporządzenia ws. płatności: 1.W przypadku gdy różnica między powierzchnią gruntów, do których rolnik ubiega się o przyznanie danej płatności obszarowej, a obszarem zatwierdzonym do tej płatności wynosi: 1/ nie mniej niż 3% i nie więcej niż 20% powierzchni obszaru zatwierdzonego do tej płatności i jest większa niż 0,1 ha, za powierzchnię obszaru zatwierdzonego do tej płatności służącą do ustalenia wysokości tej płatności uznaje się powierzchnię obszaru zatwierdzonego do tej płatności pomniejszoną o dwukrotność tej różnicy; 2/ więcej niż 20% i nie więcej niż 50% powierzchni obszaru zatwierdzonego do tej płatności, odmawia się przyznania płatności; 3/ więcej niż 50% powierzchni obszaru zatwierdzonego do tej płatności, odmawia się przyznania płatności. 2.W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, wysokość kary stanowi iloczyn stawki danej płatności obszarowej oraz powierzchni stanowiącej różnicę między powierzchnią gruntów, do których rolnik ubiega się o przyznanie tej płatności, a powierzchnią obszaru zatwierdzonego do tej płatności. 3.Jeżeli różnica między powierzchnią gruntów, do których rolnik ubiega się o przyznanie płatności obszarowych, a obszarem zatwierdzonym do tych płatności nie przekracza 20% powierzchni obszaru zatwierdzonego do płatności obszarowych i nie przekracza 0,1 ha, przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się, a za powierzchnię obszaru zatwierdzonego do tych płatności służącą do ustalenia wysokości tych płatności uznaje się powierzchnię gruntów, do których rolnik ubiega się o przyznanie tych płatności. Zgodnie z art. 65 ust. 4 lit a rozporządzenia nr 2021/2166 wniosek geoprzestrzenny oznacza elektroniczny formularz wniosku, który obejmuje również aplikację informatyczną opartą na systemie informacji geograficznej umożliwiającym beneficjentom przestrzenne deklarowanie działek rolnych gospodarstwa w rozumieniu art. 3 pkt 2 rozporządzenia (UE) 2021/2115 i gruntów nierolniczych zgłoszonych do płatności. W art. 68 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 2021/2116 zdefiniowano system identyfikacji działek rolnych w następujący sposób: 1.System identyfikacji działek rolnych stanowi system informacji geograficznej ustanowiony i regularnie aktualizowany przez państwa członkowskie na podstawie ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:5 000. 2.Państwa członkowskie zapewniają, aby system identyfikacji działek rolnych: a/ jednoznacznie identyfikował każdą działkę rolną i jednostki gruntów nierolniczych, które państwa członkowskie uznają za kwalifikujące się do otrzymywania pomocy w ramach interwencji, o których mowa w tytule III rozporządzenia (UE) 2021/2115, a więc m.in. płatności bezpośrednich; b/ zawierał aktualne wartości dotyczące obszarów, które państwa członkowskie uznają za kwalifikujące się do otrzymywania pomocy w ramach interwencji, o których mowa w art. 65 ust. 2, tj. do m.in. płatności obszarowych; c/ umożliwiał prawidłową lokalizację działek rolnych i gruntów nierolniczych, w odniesieniu do których występuje się z wnioskiem o płatność. Art. 2 ust. 1-5 oraz ust. 7 lit a - c rozporządzenia nr 2022/1172 stanowi, że: 1.System identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 68 rozporządzenia (UE) 2021/2116, funkcjonuje na poziomie działek referencyjnych i zawiera informacje umożliwiające wymianę danych z geoprzestrzennym wnioskiem o przyznanie pomocy, o którym mowa w art. 69 tego rozporządzenia, oraz z systemem monitorowania obszarów, o którym mowa w art. 70 tego rozporządzenia. 2.Do celów niniejszego rozporządzenia "działka referencyjna" oznacza wyznaczony obszar geograficzny z niepowtarzalnym numerem identyfikacyjnym, zarejestrowany w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 68 rozporządzenia (UE) 2021/2116. Działka referencyjna zawiera jednostkę gruntu reprezentującą powierzchnię użytków rolnych, o których mowa w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2021/2115. W stosownych przypadkach działka referencyjna zawiera również grunty nierolnicze uznane przez państwa członkowskie za kwalifikujące się do otrzymania wsparcia w ramach interwencji obszarowych, o których mowa w art. 65 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) 2021/2116. 3.Działki referencyjne służą jako podstawa do wspierania beneficjentów w składaniu wniosków geoprzestrzennych w ramach interwencji obszarowych, o których mowa w art. 65 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) 2021/2116. 4.Państwa członkowskie wyznaczają działki referencyjne w sposób zapewniający, aby każda działka była stabilna w czasie, mierzalna, umożliwiała niepowtarzalną i jednoznaczną lokalizację każdej działki rolnej i jednostki gruntów nierolniczych uznanych przez państwa członkowskie za kwalifikujące się do otrzymania wsparcia w ramach interwencji obszarowych, o których mowa w art. 65 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) 2021/2116, zadeklarowanych corocznie. 5.Państwa członkowskie zapewniają aktualizację informacji dotyczących wszystkich działek referencyjnych w systemie identyfikacji co najmniej raz na trzy lata. Ponadto państwa członkowskie co roku uwzględniają wszystkie dostępne informacje z wniosku geoprzestrzennego, systemu monitorowania obszarów lub innego wiarygodnego źródła. 7.W systemie identyfikacji, w odniesieniu do każdej działki referencyjnej państwa członkowskie co najmniej: a/ określają maksymalny kwalifikujący się obszar do celów interwencji obszarowych w ramach systemu zintegrowanego. W celu określenia maksymalnego kwalifikującego się obszaru państwa członkowskie odliczają, w miarę możliwości, niekwalifikujące się elementy z działki poprzez ich wyodrębnienie. Państwa członkowskie określają z wyprzedzeniem kryteria i procedury stosowane do oceny, kwantyfikacji i, w stosownych przypadkach, wyodrębnienia kwalifikujących się i niekwalifikowalnych części działki. Przy określaniu maksymalnego kwalifikującego się obszaru państwa członkowskie mogą ustalić rozsądny margines dla prawidłowej kwantyfikacji w celu uwzględnienia obwodu i stanu działki; b/ identyfikują użytki rolne, o których mowa w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2021/2115. W stosownych przypadkach państwa członkowskie zapewniają - poprzez wytyczenie - rozróżnienie powierzchni użytków rolnych na gruntach ornych, uprawach trwałych i trwałych użytkach zielonych, w tym w przypadku, gdy tworzą one systemy rolno-leśne na tym obszarze, jak określono zgodnie z art. 4 ust. 3 tego rozporządzenia; c/ w odniesieniu do trwałych użytków zielonych o rozproszonych niekwalifikujących się elementach oraz w przypadku gdy państwa członkowskie podejmują decyzję o zastosowaniu stałych współczynników zmniejszenia do określenia obszaru uznanego za kwalifikowalny, jak przewidziano w art. 4 ust. 4 lit. b) akapit trzeci rozporządzenia (UE) 2021/2115, rejestrują wszystkie istotne informacje; Zgodnie z art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 2021/2115 do celów rodzajów interwencji w formie płatności bezpośrednich "kwalifikujący się hektar" definiuje się m.in. w taki sposób, aby obejmował obszary znajdujące się w dyspozycji rolnika i zawierał: a/ wszelkie użytki rolne danego gospodarstwa, które w trakcie roku, na który wnioskuje się o wsparcie, są wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej lub - w przypadku gdy te użytki rolne wykorzystywane są także do prowadzenia działalności pozarolniczej - są w przeważającej mierze wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej; b/ wszelkie obszary należące do gospodarstwa: (i) na których występują elementy krajobrazu podlegające obowiązkowi zachowania zgodnie z normą 8 dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska wymienioną w załączniku III; (ii) wykorzystywane do osiągnięcia minimalnego udziału powierzchni gruntów ornych przeznaczonych na obszary i elementy nieprodukcyjne, w tym grunty ugorowane, zgodnie z normą 8 dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska, wymienioną w załączniku III; lub (iii) które w okresie, w którym ma zastosowanie odnośne zobowiązanie rolnika, zostały ustanowione lub są utrzymywane w wyniku jednego z ekoschematów, o których mowa w art. 31. Jeżeli państwa członkowskie tak postanowią, "kwalifikujący się hektar" może obejmować inne elementy krajobrazu, pod warunkiem że elementy te nie są przeważające i nie utrudniają w istotny sposób prowadzenia działalności rolniczej ze względu na zajmowaną przez siebie powierzchnię na działce rolnej. Stosując tę zasadę, państwa członkowskie mogą określić maksymalny odsetek powierzchni działki rolnej, na którym mogą występować te elementy krajobrazu. Jeśli chodzi o trwałe użytki zielone, na których występują rozproszone niekwalifikujące się elementy, państwa członkowskie mogą postanowić, że do ustalania powierzchni obszarów uznawanych za kwalifikujące się stosowane będą stałe współczynniki zmniejszenia. Mając na uwadze powyższe, należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że z ogółu wskazanych wyżej przepisów, co w szczególności determinuje treść art. 22 ustawy o planie strategicznym, przyznanie płatności jest uzależnione nie tylko od posiadania gruntu w rozumieniu jego użytkowania rolniczego, ale także od posiadania i dysponowania na dzień 31 maja roku, w którym został złożony wniosek tytułem prawnym do danych nieruchomości, a więc wyodrębnionych i oznaczonych działek ewidencyjnych, które wchodzą w skład określonej działki rolnej, którą rolnik zgłasza we wniosku. Zasada ta odnosi się zarówno do płatności PWD jak i RED – wskazane płatności bezpośrednie niewątpliwie są bowiem płatnościami, których przyznanie zależy od posiadania gruntu. Z art. 25 ust. 1 ustawy o planie strategicznym wynika, że płatności bezpośrednie są przyznawane do gruntów będących w posiadaniu danego rolnika. Przyjęte w art. 22 ustawy o planie strategicznym rozwiązanie jednoznacznie uregulowało konsekwencje m.in. sytuacji spornego posiadania gruntu bez tytułu prawnego, w kontekście tego, kto może w takiej sytuacji wnioskować i otrzymać płatności do gruntu. W obecnym stanie prawnym w odniesieniu do wszelkiego rodzaju gruntów, zarówno tych należących do państwowego zasobu, jak i wszystkich innych, aby uzyskać podstawową płatność w ramach płatności bezpośrednich (PWD) konieczne jest posiadanie tytułu prawnego do gruntu. Powyższe przekłada się także na możliwość uzyskania w ramach płatności bezpośrednich płatności o charakterze uzupełniającym (RED). Według art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy o planie strategicznym płatność redystrybucyjna przysługuje bowiem do powierzchni gruntów posiadanych przez rolnika położonych na obszarze zatwierdzonym podstawowego wsparcia dochodów. Okoliczność, czy rolnik zadeklaruje we wniosku działki, do których ma tytuł prawny, ma zatem kluczowe znaczenie w odniesieniu do obu ww. powiązanych ze sobą płatności bezpośrednich. Na marginesie wskazać można, że taka zasada, jak zawarta obecnie w art. 22 ustawy o planie strategicznym, obowiązywała już wcześniej, przed przyjęciem ustawy o planie strategicznym, w odniesieniu do gruntów należących do państwowego zasobu, a więc stanowiących własność skarbu państwa, gdzie umowy dzierżawy tego rodzaju gruntów należy zawierać wyłącznie w formie pisemnej. Brak dysponowania tytułem prawnym do gruntu, wyłącza możliwość skutecznego wnioskowania o płatność do tego gruntu, i jednocześnie może skutkować nałożeniem na wnioskodawcę określonych prawem sankcji związanych z zawyżeniem obszaru gruntów zgłoszonych do płatności. Jeżeli zatem rolnik użytkuje grunt, czy wykonał na nim wymagany zabieg agrotechniczny, nie jest to wystarczające dla otrzymania płatności, jeżeli użytkuje ten grunt bez dysponowania tytułem prawnym do gruntu. Konieczne jest wykazanie się posiadaniem tytułu prawnego do gruntu. Zaznaczyć przy tym należy, że organy agencji rolnych nie są powołane do rozstrzygania sporów cywilnych dotyczących posiadania tytułu prawnego do gruntu, toczących się pomiędzy właścicielem, a podmiotem uważającym się za posiadacza zależnego (np. dzierżawcę). Nie są więc w tym zakresie uprawnione do zastępowania sądów powszechnych, niezależnie od tego jakie w tym zakresie ma oczekiwania dany producent rolny. Takich sporów, to jest o charakterze cywilnoprawnym, nie rozstrzygają również sądy administracyjne na etapie składanych skarg dotyczących odmowy przyznania płatności. Organy agencji rolnych mają oczywiście obowiązek ocenienia zebranego w sprawie materiału dowodowego i podjęcia działań w celu wyjaśnienia sprawy. Obowiązki te wykonują jednak wyłącznie w ramach swoich kompetencji i w oparciu o zasady postępowania dowodowego, które ustawy przewidziały dla postępowań toczących się w przedmiocie przyznania płatności, rozstrzyganych w drodze decyzji organów ARMiR. Zgodnie z art.10a ust.1 ustawy o ARiMR do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 81, ale tylko wówczas, jeśli przepisy ustawy lub przepisy odrębne nie stanowią inaczej. Jednocześnie w postępowaniach m.in. o przyznanie płatności bezpośrednich: podstawowego wsparcia dochodów i uzupełniającego redystrybucyjnego wsparcia dochodów, stosownie do art. 66 ust. 1 ustawy o planie strategicznym organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji administracyjnej, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 k.p.a. nie stosuje się. W art. 66 ust. 2 ustawy o planie strategicznym wskazano, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Podkreślenia wymaga w tym miejscu, że treść art. 66 ust. 1 i 2 ustawy o planie strategicznym stanowi uściślenie treści art. 10a ustawy o ARMIR, wskazując na specyfikę postępowania w sprawach o płatności, rozstrzyganych decyzjami organów Agencji, gdzie w odróżnieniu od ogólnych zasad k.p.a., w sprawach dotyczących płatności wprowadzono istotny wyjątek, to jest, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar udowodnienia faktu, z którego wywodzi skutki prawne. Orzekający w przedmiotowej sprawie Sąd, mając na uwadze treść przedstawionych wyżej przepisów ustawy o ARiMR oraz ustawy o planie strategicznym, stoi tym samym na stanowisku, że w prowadzonym postępowaniu, organ miał w stosunku do unormowań k.p.a. ograniczone obowiązki w zakresie postępowania dowodowego. Uwzględniając realia przedmiotowej sprawy, podkreślić należy, że przyjęcie wskazanego stanowiska nie oznacza, że organ prowadzący postępowanie nie jest zobowiązany do wyjaśnienia okoliczności sprawy i wydania decyzji w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, który należy rozpatrzyć w sposób wyczerpujący. W szczególności organ nie jest zwolniony z wykazania, na jakiej podstawie kwestionuje zadeklarowane przez rolnika do płatności powierzchnie. Wbrew ocenie zawartej w skardze, tym obowiązkom nie uchybiono jednak, w zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do konkretnych realiów tej sprawy wskazać należy, że jeżeli zgodnie z posiadanymi z urzędu przez organ informacjami, w oparciu o urzędowy rejestr Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa (ZWRSP) ustalono, że na dzień 31 maja 2024 r. stanowiące własność państwową działki ewidencyjne w obrębie C. w gminie S. o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] nie zostały nikomu wydzierżawione, organ miał podstawy do stwierdzenia, że D. P. nie dysponuje tytułem prawnym do tych działek, to jest w szczególności nie posiada stosownej umowy dzierżawy. KOWR, co wynika z powołanego wyżej rozporządzenia ws. danych, co roku przesyła ARiMR w formie elektronicznej zaktualizowane dane dotyczące gruntów z zasobu (ZWRSP), obejmujące numery działek, wraz ze wskazaniem podmiotu, który ma tytuł prawny do gruntu położonego na działce na postawie stosunku prawnego łączącego ten pomiot z KOWR. Dane te są przesyłane najpóźniej do dnia 30 czerwca danego roku, według stanu na dzień 31 maja, istotnego z punktu widzenia omawianych przepisów. Tak też w przedmiotowej sprawie, Agencja w podstawowym trybie wskazanym § 3a rozporządzenia ws. danych, miała więc dostęp do całości informacji o stanie zasobu (ZWRSP) na dzień 31 maja 2024 r. Po ich przeanalizowaniu stwierdziła zaś enumeratywnie wskazane skarżącemu nieścisłości pomiędzy treścią jego wniosku, a danymi z KOWR. Okoliczność, że według gromadzonych przez KOWR danych, działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] objęte wnioskiem za 2004 r. nie były wydzierżawione skarżącemu od 2021 r., znajduje dodatkowe potwierdzenie w piśmie KOWR z dnia 23 listopada 2023 r. skierowanym do Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni. W piśmie tym bezpośrednio podano bowiem, że umowa z dnia 6 marca 1997 r. dotycząca dzierżawy działek z zasobu państwowego o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], jaką uprzednio KOWR zawarł z D. P. wygasła w dniu 30 listopada 2021 r., z powodu upływu czasu na jaki została zawarta. Pośród działek objętych wygasłą w 2021 r. umową niewątpliwe wymieniono te, które D. P. zgłosił aktualnie we wniosku o płatności na 2024 r. Opisany dokument z KOWR znajduje się w aktach przedmiotowej sprawy, jako przedłożony również przez stronę skarżącą. Jeżeli wnioskodawca chciał wykazać okoliczności przeciwne, niż wynikające z danych przekazanych przez KOWR, to powinien był to uczynić w toku postępowania administracyjnego, przedkładając stosowne dowody na poparcie swoich twierdzeń, sprzecznych z dostępną organom treścią rejestru ZWRSP. Organy zasadnie oceniły, że takie dowody w zakresie należących do Skarbu Państwa działek nie zostały przestawione przez rolnika. Wnioskodawca w odpowiedzi na wezwanie organu I instancji, aby wyjaśnił nieścisłości wynikające z wniosku, nie przedłożył żadnej umowy, ani też dokumentów, z których wynikałoby że w tej sprawie toczył się spór sądowy, który zakończyłby się prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego, potwierdzającym, że skarżącemu przysługuje tytuł prawny do działek należących do Skarbu Państwa, jakie ujął we wniosku. W tej sytuacji sformułowane przez stronę skarżącą zarzuty naruszenia przepisów procesowych względem oceny jej twierdzeń są nieuzasadnione, co należy widzieć nie tylko przez pryzmat przepisów k.p.a., ale obowiązujących w postępowaniach o płatności zasad wynikających z art. 10a ustawy o ARMiR oraz art. 66 ust. 1 i 2 ustawy o planie strategicznym W tym zakresie Sąd uznał więc za niezasadne podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a. W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji również spełnia wszystkie wymagane prawem elementy i nie doszło do naruszenia art. 107 k.p.a. W przedmiotowej sprawie w zakresie obu instancji prawidłowo przyjęto, że zebrany w sprawie materiał dowodzi, że D. P. na dzień 31 maja 2024 r. nie posiadał tytułu prawnego, do wszystkich działek ewidencyjnych jakie objął swoim wnioskiem o przyznanie płatności na 2024 r. Organ odwoławczy prawidłowo wskazał w tym zakresie, że strona nie wykazała dowodów przeciwnych w toku niniejszego postępowania, to jest, że legitymuje się tytułem prawnym do deklarowanych gruntów wchodzących w skład ZWRSP, do czego była zobowiązana przepisem art. 66 ustawy o planie strategicznym. Prawidłowo wskazano, że subiektywne przekonanie strony o tym, że umowa dzierżawy nieruchomości powinna zostać przedłużona przez KOWR, nie jest wystarczającym wykazaniem podstawy i faktów uzasadniających przyznanie płatności. Sąd podziela dokonaną przez organ ocenę, że poprzez przełożone przez stronę dokumenty i wyjaśniania strona nie wykazała, że dysponuje i posiada tytuł prawny do działek z ZWRSP o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości C. w Gminie S. W przypadku przeciwnych zapisów wynikających z rejestru zasobu gruntów państwowych, to na wnioskodawcy, nie na organie spoczywał ciężar wykazania, że posiada tytuł prawny do działek, skoro takie twierdzenia wnioskodawca podniósł. Na potwierdzenie swoich twierdzeń wnioskodawca przedstawił kserokopię nowego pozwu, jaki złożył w 2025 r. do sądu powszechnego o złożenie przez KOWR oświadczenia woli "w przedmiocie zawarcia z powodem wygasłej w dniu 30 listopada 2021 r. umowy dzierżawy gruntów". Jak wynika z treści skargi skarżący inicjował już wcześniej liczne postępowania przed Sądem Rejonowym w Słupsku, m.in. o sygnaturach IX C 31/22, IX C 13/22, I C 1257/22. W tym wskazał, że domagał się już w ich ramach nakazania pozwanemu (KOWR) złożenia oświadczeni woli w przedmiocie zawarcia z powodem wygasłej umowy dzierżawy gruntu. Wskazując na to, jakim dowodom dał wiarę, organ odwoławczy wskazał natomiast, że dołączył do akt niniejszej sprawy dokumentację zgromadzoną w sprawie przyznania wnioskodawcy płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2022, która odnosi się do wskazanych kwestii przedłużenia umowy dzierżawy oraz postępowania sądowego. W tym zakresie wskazano na opisane wyżej pismo z KOWR Oddziału Terenowego w Pruszczu Gdańskim z dnia 23 listopada 2023 r. Wyjaśniono w nim, iż sporne działki z zasobu ZWRSP o podanych w piśmie numerach były objęte umową dzierżawy z dnia 6 marca 1997 r. zawartą z D. P., jednakże wygasła ona w dniu 30 listopada 2021 r. ze względu na upływ czasu, na jaki została zawarta. Nadmieniono również, że kwestia obowiązywania umowy dzierżawy ww. działek była już przedmiotem rozpoznania przed Sądem Rejonowym w Słupsku, który postanowieniem z dnia 8 listopada 2023 r. (sygn. akt IX C 13/22) umorzył postępowanie wszczęte z powództwa D. P. przeciwko KOWR o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli. Wskazane pismo KOWR z dnia 23 listopada 2023 r., zostało w tej sprawie przedstawione w istocie wraz z odwołaniem przez D. P. Wbrew ocenie strony skarżącej, nie świadczy ono o wykazaniu przez nią, aby posiadała tytuł prawny do zakwestionowanych - na podstawie zapisów w rejestrze urzędowym - działek. Przeciwnie, tak jak dokument ten ocenił organ odwoławczy, potwierdza on zapisy zawarte w rejestrze urzędowym Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Dowodem, który podważyłby te zapisy nie może być też pozew z maja 2025 r. złożony przez skarżącego do Sądu Rejonowego w Słupsku, czy dokumenty związane z zawiadomieniem przez skarżącego Prokuratury w 2024 r. o możliwości popełnienia przestępstwa przez KOWR. Dokumenty, te wskazują jedynie, że skarżący w dalszym ciągu stoi na stanowisku, że umowa dzierżawy powinna zostać przedłużona, wobec czego inicjuje kolejne postępowanie sądowe, aby nakazać KOWR złożenie stosownego oświadczenia woli. Okoliczności te nie przesądzają jednak jeszcze niczego w kwestii posiadania przez skarżącego tytułu prawnego do nieruchomości znajdujących się w zarządzie KOWR na dzień 31 maja 2024 r. Reasumując, postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo, a jego wyniki przedstawione w zaskarżonej decyzji - w tym okoliczność, że skarżący na żadnym etapie postępowania administracyjnego nie przedstawił dowodów, że posiada tytuł prawny do spornych działek z Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Organ odwoławczy działał na podstawie przepisów prawa i skrupulatnie dokonał prawidłowych wyliczeń w zakresie tego, w jakim stopniu doszło do zawyżenia deklarowanej powierzchni do płatności PWD oraz RED na 2024 r. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym stosowanie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym został zgłoszony przez organ w odpowiedzi na skargę. Strona przeciwna po otrzymaniu odpowiedzi na skargę nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. ----------------------- 14 6 1