III SA/Gd 424/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. F. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia 23 kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wnioskiem z dnia 3 lipca 2012 r. skarżąca zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w niniejszej sprawie. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., Poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 P.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego oświadczenia na formularzu PPF oraz dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych (m.in. dokumentacji medycznej oraz orzeczenia sądowego w przedmiocie uprawnienia do lokalu socjalnego) ustalono, że skarżąca jest osobą schorowaną, prowadzącą wspólne gospodarstwo domowe z synem, z którym mieszka w lokalu socjalnym o powierzchni 18 m2. Skarżąca i jej syn nie posiadają zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro, zaś jedynym źródłem ich dochodu jest renta rodzinna w wysokości 902,30 zł netto miesięcznie. Środki te są niewystarczające na zaspokojenie podstawowych potrzeb. Z tego powodu skarżąca nie kupuje niezbędnych leków. Biorąc pod uwagę oświadczenie skarżącej, złożone na urzędowym formularzu oraz znajdujące się w aktach dokumenty źródłowe uznać należało, że wykazała ona dostatecznie, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, jakie mogą powstać w niniejszej sprawie. Za taka oceną przemawia w szczególności źródło i wysokość dochodów skarżącej w stosunku do niezbędnych wydatków służących zaspokojeniu podstawowych potrzeb życiowych oraz deklarowany brak jakichkolwiek zasobów pieniężnych. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.