III SA/Gd 425/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Referendarz sądowy Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. G. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wnioskiem z dnia 6 listopada 2007 r., skarżący M. G. zwrócił się do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, a także załączonej do wniosku dokumentacji źródłowej (kopii decyzji o ponownym ustaleniu renty, przyznaniu zasiłku rodzinnego, dodatku mieszkaniowego, zaświadczenia o statusie bezrobotnego, umowy o pracę oraz faktury za energię elektryczną) Sąd ustalił, że wnioskodawca jest osobą prowadzącą gospodarstwo domowe z żoną oraz córką. Źródłem utrzymania trzyosobowej rodziny jest renta z tytułu częściowej niezdolności do pracy skarżącego w wysokości 551,48 zł brutto miesięcznie, minimalne wynagrodzenie za pracę w wymiarze ¼ etatu, a ponadto zasiłek rodzinny na dziecko w kwocie 48 zł miesięcznie. Ponadto skarżącemu przyznano dodatek mieszkaniowy w wysokości 177,91 zł na okres od 1 października 2007 r. do 31 marca 2008 r. Małżonka wnioskodawcy jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Ze złożonego oświadczenia wynika, że oprócz mieszkania komunalnego o powierzchni 40,5 m2 skarżący i osoby, z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe nie posiadają nieruchomości, jakichkolwiek zasobów pieniężnych oraz przedmiotów wartościowych o wartości powyżej 3000 euro. Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy, skarżący podał m.in., że ponosi stałe wydatki z tytułu leczenia, eksploatacji zajmowanego lokalu, zużycia wody, energii elektrycznej, gazu, korzystania z telefonu, internetu, telewizji kablowej oraz raty podatku akcyzowego, których miesięczną wysokość określił w przybliżeniu na 577 zł. Biorąc pod uwagę powyższe dane, a w szczególności aktualną wysokość dochodu wnioskodawcy oraz jego małżonki, przeznaczonego na potrzeby trzyosobowej rodziny, wysokość ponoszonych kosztów utrzymania oraz brak jakichkolwiek oszczędności, Sąd uznał, że skarżący dostatecznie wykazał , iż nie ma realnych możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania jakie mogą powstać w niniejszej sprawie. Z tych względów Sąd, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.