III SA/Gd 429/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia 10 lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez ustanowienie adwokata. Wyrokiem z dnia 14 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę T. M. na opisaną decyzję Wojewody [...]. Wnioskiem z dnia 29 stycznia 2010 r. (data stempla pocztowego) złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżący zwrócił się przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Stosownie do przepisu art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Ze względu na to, że prawomocnym postanowieniem z dnia 5 listopada 2009 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych, należało uznać, iż będący przedmiotem rozpoznania wniosek o ustanowienie adwokata z urzędu jest w świetle art. 245 P.p.s.a. w istocie wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W związku z tym należało dokonać oceny jego zasadności w oparciu o przesłankę określoną w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W myśl przywołanego art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz znajdujących się w aktach sprawy dokumentów źródłowych (kopii decyzji w przedmiocie przyznania świadczeń z pomocy społecznej oraz dodatku mieszkaniowego, informacji o wysokości opłat na rzecz spółdzielni mieszkaniowej, faktur za energię elektryczną i gaz) ustalono, że prowadzi on samodzielne gospodarstwo domowe, zamieszkuje w lokalu o powierzchni 35 m2, źródłem jego dochodu jest zasiłek stały w wysokości 371,75 zł miesięcznie, przyznany w okresie od 1 września 2009 r. do 31 stycznia 2013 r. ze względu na niepełnosprawność oraz ubóstwo wnioskodawcy. Ponadto korzysta obecnie z dodatku mieszkaniowego w wysokości 98,48 zł. Udokumentowane wydatki skarżącego z tytułu eksploatacji lokalu mieszkalnego, zużycia energii elektrycznej i gazu wynoszą średnio 329,69 zł miesięcznie. Wnioskodawca oświadczył, iż nie posiada zasobów pieniężnych, samochodu, przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro oraz nie składał zeznania podatkowego za 2008 r. Ponadto, w uzasadnieniu wniosku wskazał na zły stan zdrowia. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, w tym w szczególności źródło i wysokość dochodów skarżącego, udokumentowane niezbędne wydatki oraz brak jakichkolwiek zasobów pieniężnych, uznano, iż dostatecznie wykazał on, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.