III SA/Gd 430/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy N.D.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 lutego 2016 r., sygn. akt [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Gmina N.D.G. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 lutego 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję Zarządu Powiatu w N.D.G. z dnia 13 marca 2015 r., którą organ wymierzył Gminie karę pieniężną w wysokości 394 516,61 zł w związku z przekroczeniem terminu zajęcia pasa drogowego w okresie od 1 stycznia 2013 r. do 8 stycznia 2015 r. dróg powiatowych nr [...]. W skardze skarżąca Gmina zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, iż zajęcie tak wysokich środków spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody tj. konieczność zmian uchwał budżetowych i organizowania dodatkowych sesji Rady Gminy celem stosownych przesunięć środków publicznych w budżecie jednostki samorządu terytorialnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie do powyżej wskazanej regulacji zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. Co istotne, zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę. Skoro postępowanie w tym zakresie toczy się na wniosek skarżącej Gminy, to na niej spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Zdaniem Sądu, skarżąca Gmina nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został dostatecznie uzasadniony. Skarżąca jedynie ogólnikowo wyjaśniła, iż zajęcie przez organ tak wysokich środków spowoduje konieczność zmian uchwał budżetowych i organizowania dodatkowych sesji Rady Gminy oraz wyraziła obawę, że może to spowodować nieodwracalne skutki prawne. Zdaniem Sądu, okoliczności faktyczne podniesione w uzasadnieniu wniosku nie prowadzą do konsekwencji przewidzianych w cytowanym powyżej przepisie. Konieczność zmian w budżecie gminy i zwołanie sesji Rady Gminy nie może być uznane za trudny do odwrócenia skutek decyzji lub szkodę przez nią spowodowaną. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Nadmienić ponadto należy, że brak jest podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pod kątem zasadności wniesionej skargi. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.