III SA/Gd 436/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na Starostę Powiatu [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji o uznaniu za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych postanawia odrzucić skargę. Decyzją z dnia 13 listopada 2015 r. nr [...] Starosta [...] uznał A. M. z dniem 13 listopada 2015 r. za osobę bezrobotną i od tego dnia przyznał stronie prawo do zasiłku. Na skutek odwołania, Wojewoda [...] decyzją z dnia 11 stycznia 2016 r. nr [....] uchylił w całości decyzję organu niższego stopnia i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Starosta [...] decyzją z dnia 16 lutego 2016 r., nr [...] ponownie uznał A. M. z dniem 13 listopada 2015 r. za osobę bezrobotną i przyznał stronie prawo do zasiłku za okres od dnia 13 listopada 2015 r. do dnia 10 maja 2016 r. Od powyższej decyzji pismem z dnia 18 marca 2016 r. A. M. ponownie odwołał się do organu wyższego stopnia. Sprawa jest w toku. Zaś pismem z dnia 4 kwietnia 2016 r. strona za pośrednictwem Starosty [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jako podstawę prawną wezwania wskazała art. 130 § 1 i art. 130 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodek postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23). Wniosła o natychmiastowe usunięcie naruszenia prawa i wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...] z dnia 13 listopada 2015 r. nr [...], następnie uchylonej decyzją Wojewody [...] z dnia 11 stycznia 2016 r. nr [...] oraz decyzji Starosty [...] z dnia 16 lutego 2016 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1- 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Z ww. przepisów wynika wprost, że właściwość sądów administracyjnych nie została określona za pomocą klauzuli generalnej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje bowiem orzekanie w sprawach skarg ściśle przez ustawę określonych. Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku za pośrednictwem Starosty Powiatu [...] pismo z dnia 4 kwietnia 2016 r. zatytułowane "Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa". Z uzasadnienia pisma wynika, że A. M. wnosi o wstrzymanie wykonywania decyzji Starosty [...] z dnia 13 listopada 2015 r. nr [...], uchylonej w trybie odwoławczym decyzją Wojewody [...] z dnia 11 stycznia 2016 r. nr [...] oraz decyzji Starosty [...] z dnia 16 lutego 2016 r. nr [...] (wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy na skutek postępowania odwoławczego). Z uwagi na brzmienie ww. przepisów brak jest podstaw do rozpoznania przez sąd administracyjny skargi, którą skarżący wzywa do usunięcia naruszenia prawa poprzez wstrzymanie wykonywania decyzji administracyjnej. Skarżący we wniosku wskazał na treść przepisu art. 130 § 2 k.p.a., w myśl którego wniesienie przez stronę odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. Tryb ten odnosi się do sytuacji, w której strona postępowania wnosi odwołanie od wydanego przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia. Sąd zauważa, że, jak wynika z akt sprawy, skarżący złożył odwołanie od decyzji Starosty [...] z dnia 16 lutego 2016 r., nr [...] i postępowanie odwoławcze jest w toku. Sąd będzie mógł zatem dokonać ewentualnej kontroli zgodności z prawem działania organów w powyższej sprawie dopiero po jej zakończeniu ostateczną decyzją Wojewody [...] i wniesieniu przez skarżącego skargi na tę decyzję. Dopiero wówczas, zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W taki stanie rzeczy brak jest podstaw do merytorycznego rozpoznania przez Sąd złożonej przez skarżącego skargi - wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy wniesienie skargi jest niedopuszczalne, z innych przyczyn, aniżeli wymienionych w punktach od 1 - 5. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.