III SA/Gd 440/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia 5 października 2007 r. Nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej postanawia przyznać skarżącemu S. L. prawo pomocy przez ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w osobie referendarza odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy uznając, że przedłożony materiał dowodowy zawiera sprzeczności i jest niepełny. Sprzeciw od powyższego postanowienia wniósł S. L., wskazując, iż mieszka u rodziców, którzy utrzymują go i opiekują się nim. Podał ponadto, iż rodzina korzysta z ośrodka pomocy społecznej w K. Uwzględniając fakt, że wniesiony sprzeciw nie podlegał odrzuceniu, zgodnie z dyspozycją art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), postanowienie, od którego wniesiono sprzeciw utraciło moc, a sprawa podlega ponownemu rozpatrzeniu przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przyznanie zaś prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy). Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którą strona obowiązana jest pokrywać koszty wywołane swoim uczestnictwem w sprawie. Zatem, rzeczą wnioskodawcy, jako zainteresowanego, jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym, to na nim spoczywa ciężar dowodu w zakresie wykazania, iż znajduje się w szczególnej sytuacji, uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Z oświadczenia skarżącego zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz z przedłożonych przez niego dokumentów wynika, że prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe z rodzicami, nie osiąga własnych dochodów (oczekuje na uznanie grupy inwalidzkiej przed Sądem Pracy w G.), nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, ani majątku. Źródło utrzymania rodziny stanowią dochody rodziców wnioskodawcy: renty w wysokości odpowiednio – matki 376,41 zł oraz ojca – 358,47 zł otrzymywane raz na kwartał, przyznane ojcu wnioskodawcy na rok 2007 płatności do gruntów rolnych oraz z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania – w łącznej wysokości 7.573,74 zł oraz pomoc pieniężna otrzymywana z Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. w postaci zasiłku okresowego w wysokości 210 zł przyznana na okres od 1 stycznia 2008 r. do 29 lutego 2008 r. Biorąc pod uwagę wysokość uzyskiwanych przez gospodarstwo domowe skarżącego dochodów, których łączna wysokość (po zsumowaniu i podzieleniu matematycznym rent, dopłat oraz pomocy finansowej z Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K.) stanowi kwotę 1.086,10 zł miesięcznie (co na jedną osobę daje dochód 362,02 zł) oraz brak zasobów pieniężnych, Sąd uznał, iż skarżący spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Wskazać należy, że skarżący korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt 1 lit. b) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych względów Sąd na mocy art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.