III SA/Gd 440/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Asesor WSA Adam Osik Protokolant: Sekretarz Sądowy Mirosława Marszałek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2025 r. sprawy ze skargi R.B. na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 25 lipca 2025 r. nr OA.0123.302.2025 w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezesa Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku z dnia 23 czerwca 2025 r. nr OA.0123.55.2025, 2. zasądza od Prezesa Sądu Okręgowego w Gdańsku na rzecz skarżącego R.B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. R. B. (dalej: "skarżący"), wnioskiem z dnia 5 maja 2025 r., zwrócił się do Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku o udostępnienie następujących informacji dotyczących stosowania jednolitego orzecznictwa w sprawach z udziałem konsumentów w latach 2022-2024: 1/ ile było spraw z udziałem konsumentów z wyszczególnieniem spraw, które wnieśli konsumenci oraz spraw, w których konsumenci byli pozywanymi, 2/ czy konsumenci byli również przedsiębiorcami, 3/ w ilu przypadkach sądy uznawały, że przedsiębiorca, dokonując zakupu towaru, który był przedmiotem sporu, zakupił go jako konsument, a sprawa była prowadzona z mocy ustawy o prawach konsumenta, 4/ czy konsumenci byli reprezentowali przez profesjonalnych pełnomocników, 5/ w ilu przypadkach konsumenci, na ich wniosek, otrzymywali pomoc prawną z urzędu, 6/ czy konsumenci wnosili o zwolnienie od kosztów sądowych, jeżeli tak, to ilu z nich zostało z nich zwolnionych, 7/ w ilu przypadkach decyzją sądu sprawy konsumentów były przekazywane do rozpatrzenia przez sądy inne niż właściwy ze względu miejsca zamieszkania konsumenta, 8/ w ilu przypadkach, w sprawy wniesione przeciwko konsumentom przez przedsiębiorców, decyzją innego sądu (właściwego nie dla konsumenta) sprawy konsumentów były przekazywane do rozpatrzenia przez sąd właściwy dla miejsca zamieszkania konsumenta, 9/ w ilu przypadkach postanowienia sądu, stwierdzające swoją niewłaściwość, były zaskarżane i z jakim skutkiem, tj.: ppkt 1. czy sądy odwoławcze orzekały na rzecz konsumentów, ppkt 2. czy sądy odwoławcze orzekały przeciwko konsumentom, przekazując tym samym sprawę do sądów, których siedziba jest inna niż siedziba sądu właściwa miejscowo dla konsumenta niezależnie od tego, czy konsument był powodem, czy pozwanym, 10/ w ilu przypadkach konsumenci wnosili o uzasadnienie postanowienia, 11/ w ilu przypadkach konsumenci byli wzywani do uiszczenia opłaty od uzasadnienia i jej nie uiścili, 12/ jak we wskazanym okresie przebiegała weryfikacja pozwów i co z niej wynikało, w zakresie nadzoru Prezesa Sądu w kwestii stosowania jednolitego orzecznictwa, ze szczególnym uwzględnieniem: ppkt 1. stosowania właściwej definicji konsumenta, ppkt 2. jeżeli taka weryfikacja była stosowana, to w oparciu o jakie przepisy prawa, ppkt 3. czy i w jaki sposób zagwarantowano konsumentom należną im ochronę jako jednostce słabszej i uprzywilejowanej, ppkt 4. zakupu towaru (przedmiotu sporu) przez przedsiębiorców, który był marginalny, wobec dominującego zakresu ich działalności, który nie stanowił głównego źródła przychodu dla przedsiębiorcy będącego również konsumentem, ppkt 5. badania okoliczności każdej sprawy z udziałem konsumentów pod kątem celu nabycia towaru lub usługi, co determinuje, czy stroną postępowania jest konsument, czy przedsiębiorca, ppkt 6. wątpliwości wydziałów gospodarczych i cywilnych sądu, czy sprawę konsumenta zakwalifikować, jako sprawę z zakresu działalności gospodarczej, bądź konsumenckiej ze wskazaniem ilości oraz ostatecznego ich zakwalifikowania, 13/ jak w latach 2022-2024 przebiegała i przebiega obecnie weryfikacja pozwów i co z niej wynika w zakresie nadzoru Prezesa Sądu w kwestii stosowania jednolitego orzecznictwa, ze szczególnym uwzględnieniem: (-) pkt 55 i 59 wyroku TSUE C-570/21, (-) definicji konsumenta w rozumieniu dyrektywy Rady Europy 93/13/EWG z 5 kwietnia 1993 r., (-) definicji konsumenta wynikającej z K.c., (-) proporcji osiąganego zysku z zakupu dokonanego przez przedsiębiorcę, (-) uchwały Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2017 r. sygn. akt III CZP 42/17, (-) dokumentu "Konsumenckie prawo do sądu" Wojciecha Dybki (str. 36 i 76), opubl. na stronie UOKiK. Skarżący, powołując się na orzeczenia TSUE, Sądu Najwyższego oraz publikację W. Dybki, przywołał obszerne ich fragmenty. Prezes Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku (dalej: "organ I instancji", "Prezes SR") informacje zawarte w punktach od 1 do 11 oraz 12 ppkt 6 zakwalifikował jako informacje publiczne przetworzone i pismem z dnia 19 maja 2025 r., działając na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej: "u.d.i.p."), wezwał skarżącego do wykazania w terminie 7 dni szczególnego interesu publicznego, pod rygorem odmowy udzielenia informacji publicznej w tym zakresie. Uzasadniając swoje stanowisko organ I instancji wskazał, że na podstawie repertorium elektronicznego, ze względu na brak symbolu stosowanego w latach 2022-2024 na podstawie repertorium elektronicznego, nie ma możliwości ustalenia ilości zarejestrowanych spraw w ww. okresie, które dotyczą konsumentów. Sąd nie ma bazy danych, której funkcjonalność umożliwiałaby proste wygenerowanie wskazanych we wniosku informacji. Przygotowanie żądanych informacji wymaga przeanalizowania akt 31.047 spraw cywilnych (zrejestrowanych w repertorium C oraz Nc) oraz akt 25.209 spraw gospodarczych (zarejestrowanych w repertorium Nc) pod kątem wyodrębnienia tych, które dotyczą konsumentów. Następnie należy dokonać analizy akt pod kątem wyodrębnienia danych, o których mowa w punktach od 2 do 11 wniosku. Prezes SR wskazał również, że w zakresie punktów 12 i 13 nie weryfikuje składanych pozwów, pozostaje to wyłącznie w gestii Przewodniczących poszczególnych Wydziałów (na etapie dekretacji), a w szczególności orzeczników. Ewentualne wątpliwości (wyłącznie w zakresie tego, w którym z Wydziałów dana sprawa powinna zostać rozpoznana) są rozpoznawane przez Prezesa SR w drodze sporów kompetencyjnych, których w latach 2022-2024 zarejestrowano 44, przy czym bez analizy ich akt nie sposób wskazać, czy dotyczyły one konsumentów. W okresie wskazanym we wniosku nie zaistniała potrzeba wykonywania działań nadzorczych przez Prezesa SR w kwestii stosowania jednolitego orzecznictwa dotyczącego spraw z udziałem konsumentów. W piśmie z dnia 22 maja 2025 r. skarżący wskazał, że szczególnie istotny interes publiczny odwołuje się do wartości, które są wspólne i ważne dla całego społeczeństwa, takie jak: sprawiedliwość i ochrona konsumentów, co wielokrotnie było przedmiotem oceny m.in. przez TSUE, którego orzeczenia sądy państw członkowskich UE zobowiązane są stosować, a obowiązkiem prezesów sądów jest weryfikacja i nadzór nad prawidłowym ich stosowaniem. Decyzją z dnia 23 czerwca 2025 r. nr OA.0123.55.2025 Prezes SR odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej ze względu na brak w sprawie szczególnie istotnego interesu publicznego. Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji żądając jej uchylenia w całości. Prezes Sądu Okręgowego w Gdańsku (dalej: "organ odwoławczy", "Prezes SO") decyzją z dnia 25 lipca 2025 r. nr OA.0123.302.2025 utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Prezes SO podzielił stanowisko organu I instancji, że udostępnienie skarżącemu żądnych informacji w formie wskazanej we wniosku nie jest możliwe na podstawie danych zawartych w repertorium elektronicznym. W oparciu o posiadane narzędzia ewidencyjne i biurowe nie ma możliwości wskazania ilości spraw z udziałem konsumentów w latach 2022-2024. Udzielenie odpowiedzi na pytania skarżącego wymagałoby przeprowadzenia szeregu czasochłonnych czynności, w tym odnalezienia akt spraw objętych wnioskiem oraz ich szczegółowej analizy. Ze względu na skalę żądania (ponad 50 tysięcy spraw) konieczne byłoby ręczne przeglądanie akt każdej ze spraw, co w praktyce jest niemożliwe do zrealizowania. Ze względu na charakter żądanej informacji oraz znaczny nakład pracy organ I instancji prawidłowo uznał, że informacje objęte wnioskiem to informacja publiczna przetworzona. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. dla jej udostępnienia konieczne jest wykazanie, że przemawia za tym szczególny interes publiczny, którego skarżący nie wykazał. W ocenie organu odwoławczego udostępnienie informacji publicznej ma w rzeczywistości na względzie realizację własnych (indywidualnych) celów skarżącego. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: 1/ naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w związku z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez nieuzasadnioną odmowę udostępnienia żądanych informacji przetworzonych, mimo że wykazał szczególnie istotny interes publiczny, 2/ naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak odniesienia się do całego żądania, w szczególności informacji z punktu 13; 3/ błędną kwalifikację żądanych informacji jako przetworzonych, 4/ pominięcie wykazania rzeczywistej niemożliwości technicznej udostępnienia danych, pomimo że skarżący wskazywał, że analogiczne informacje zostały mu udostępnione przez inne sądy; 5/ naruszenie art. 16 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 107 § 1 k.p.a., poprzez brak pouczenia o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego; 6/ brak odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutów zawartych w odwołaniu; 7/ naruszenie zasady proporcjonalności, poprzez całkowitą odmowę odpowiedzi, mimo że możliwe było udzielenie informacji częściowej; 8/ naruszenie zasady obiektywizmu i bezstronności, poprzez arbitralne stwierdzenie, że wniosek służy realizacji własnych celów bez jakiejkolwiek podstawy w aktach sprawy. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zobowiązanie organu I instancji do rozpoznania wniosku w sposób zgodny z prawem, w szczególności poprzez udzielenie odpowiedzi w zakresie informacji prostych, ponowne rozpoznanie pozostałych pytań z uwzględnieniem interesu publicznego oraz prawa unijnego oraz o wymierzenie grzywny (art. 23 u.d.i.p.) z uwagi na bezprawną odmowę udostępnienia informacji publicznej, pomimo jasnego charakteru części żądanych danych jako informacji prostych. W odpowiedzi na skargę Prezes SO wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżącego wszystkie zarzuty odwołania zostały rozpatrzone. Zgodnie z decyzją Prezesa SR nie możliwe jest udzielenie odpowiedzi na wniosek skarżącego (od punktu 1 do 11). Natomiast w zakresie punktów 12 i 13 udostępniono skarżącemu żądane informacje. Prezes SO uznał za zasadny zarzut skargi dotyczący braku pouczenia o możliwości zaskarżenia decyzji organu II instancji do sądu administracyjnego. W piśmie z dnia 20 września 2025 r. skarżący odniósł się do stanowiska Prezesa SO przedstawionego w odpowiedzi na skargę, a także wniósł o zasadzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, w świetle § 2 powołanego przepisu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, mając na uwadze treść powyższych przepisów uznał, że skargę należy uwzględnić. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli była decyzja Prezesa Sądu Okręgowego w Gdańsku , utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku, którą odmówiono udostępnienia skarżącemu informacji publicznej. Zasady i tryb udostępniania informacji publicznej uregulowane zostały w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej ( (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "u.d.i.p."). Ustawa ta stanowi m.in.: Każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie ( art. 1 ust. 1). Każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej". Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego ( art. 2 ust.1 i 2 ). Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do: 1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; 2) wglądu do dokumentów urzędowych; 3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów ( art. 3 ust. 1 ). Odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji ( art. 16 ust. 1 oraz art. 17 ust.1 u.d.i.p.). Z powyższych przepisów wynika, że informacja publiczna przetworzona powinna być udostępniona w sytuacji, gdy jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zauważyć zatem należy, że w przepisach u.d.i.p. pojęcie informacji przetworzonej nie zostało zdefiniowane. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przez informację przetworzoną należy rozumieć jakościowo nową informację, która nie istnieje w przyjętej treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Stworzenie informacji przetworzonej wiąże się z czynnościami, które wykraczają poza zwykłą działalność podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia. Dlatego nawet zbiór informacji prostych może być uznany za informację przetworzoną, gdy ich udostępnienie wiąże się z koniecznością wyboru, odnalezienia i anonimizacji. Jeśli utworzenie zbioru informacji prostych wymagałoby takiego nakładu środków i zaangażowania sił podmiotu zobowiązanego, które negatywnie wpływałoby na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na zobowiązanego, a w szczególności, gdy wymaga to analizowania całego zasobu posiadanych dokumentów w celu wybrania tylko tych żądanych przez wnioskodawcę, bądź wymaga odnalezienia i posegregowania wielu informacji prostych, to jest to informacja przetworzona (wyroki NSA: z dnia 5 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 3097/12, z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 977/11, z dnia 6 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1199/11, z dnia 17 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 416/12). Skarżący zarzucił w piśmie z dnia 20 września 2025 r. , że organy uznając, że część żądanych informacji to informacje przetworzone, nie wskazały konkretnej liczby pracowników, czynności, godzin, kosztów, danych znajdujących się w repertoriach i sprawozdaniach. W orzecznictwie wskazuje się , że uznając informację publiczną za przetworzoną organ zobligowany jest do wykazania zakresu nakładów, jakie musi ponieść, ich czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, konkretnej ilości koniecznych do przeanalizowania i zanonimizowania dokumentów, czy też innego rodzaju okoliczności mogących zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań. Należy jednak zauważyć, że w uzasadnieniu decyzji wskazano, że Sąd Rejonowy Gdańsk - Północ w Gdańsku nie posiada baz danych, umożliwiających proste wygenerowanie spraw dotyczących konsumentów, podano także liczbę spraw, które wymagałyby przeanalizowania – w sumie aż 56.300. Tak wielka ilość akt spraw, które musiałyby być poddane badaniu przez pracowników sądu, którzy obciążeni są innymi obowiązkami, związanymi z ich codzienną pracą, w okolicznościach niniejszej sprawy pozwala na ocenę, że zasadne jest stanowisko organów , że żądane przez skarżącego informacje należy uznać za przetworzone. W ocenie Sądu tak wielka ilość spraw, koniecznych do przeanalizowania przez pracowników tego sądu - 56.300 - w sposób nie budzący żadnych wątpliwości negatywnie wpływałoby na tok realizacji ustawowych zadań, nałożonych na ten sąd, z uwagi na ogromny nakład środków i zaangażowania czasowego. Podnoszona przez skarżącego okoliczność, że inne sądy przekazały analogiczne informacje powyższej konstatacji nie zmienia. Sąd dokonuje kontroli jedynie zaskarżonych w niniejszej sprawie decyzji, nie dokonując porównań stanów faktycznych - sytuacji kadrowej innych sądów, ilości spraw konsumentów, które do innych sądów wpłynęły. Stwierdzić jednak należy, że organ I instancji, decydując się na wydanie decyzji odmawiającej udostępnienia skarżącemu informacji publicznej sentencję tej decyzji sformułował w sposób budzący wątpliwości odnośnie do treści rozstrzygnięcia. Nie ulega wątpliwości, że z każdej decyzji administracyjnej powinno jednoznacznie wynikać, czego rozstrzygnięcie dotyczy. Jak wynika z przedstawionego powyżej stanu faktycznego sprawy, skarżący zredagował swój wniosek w 13 punktach, przy czym punkt 9 zawiera dodatkowo dwa podpunkty, a punkty 12 i 13 - po 6 podpunktów. Organ I instancji, odmawiając udostępnienia skarżącemu informacji publicznej sformułował rozstrzygnięcie w sposób następujący: "odmawia udostępnienia informacji publicznej przetworzonej ze względu na brak w sprawie szczególnie istotnego interesu publicznego". Zauważyć zatem należy, że w uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wskazał, że pismem z dnia 19 maja 2025 r. udzielił skarżącemu informacji w zakresie punktów 12- 13 wniosku, a aby przygotować informacje jak w punktach 1- 11 wniosku należy przeanalizować akta 31047 spraw cywilnych, 25209 spraw gospodarczych oraz 44 sprawy dotyczące sporów kompetencyjnych, wobec czego zobowiązał skarżącego do wykazania, że żądanie informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Informacje zawarte w uzasadnieniu wydanej decyzji nie są jednak spójne z treścią przywołanego przez organ I instancji pisma z dnia 19 maja 2025 r., skierowanego do skarżącego. W piśmie tym organ I instancji co prawda podał - w zakresie pkt 12-13 - że Prezes Sądu nie weryfikuje składanych pozwów, lecz w dalszej części pisma poinformował, że zakres wnioskowanej informacji w pkt 1-11 oraz ppkt 6 pkt 12 wniosku obejmuje obowiązek przetworzenia i wezwał skarżącego do wykazania, że żądanie informacji publicznej, jak w treści pkt 1-11 oraz ppkt 6 pkt 12 wniosku, jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zatem wydana decyzja – jej sentencja i uzasadnienie - nie znajduje pełnego odzwierciedlenia w treści dokumentów, przedłożonych Sądowi. Przywołany sposób sformułowania sentencji decyzji i uzasadnienie decyzji, pomijające część treści skierowanego do skarżącego wezwania sprawia, że nie sposób ustalić, czy odmowa udzielenia informacji publicznej, dokonana w decyzji, dotyczy także informacji, o którą skarżący zwrócił się w punkcie 12 ppkt 6 wniosku, czy też nie. Jak już wyżej stwierdzono, treść sentencji decyzji musi być jednoznaczna. Nie jest rolą ani strony , do której jest skierowana, ani sądu, dokonującego jej kontroli ustalanie, w jakim zakresie organ odmówił udostępnienia stronie informacji publicznej. Zatem naruszenie przepisów postępowania – art. 107 §1 pkt 5 i 6 k.p.a. przez organ I instancji, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy , a zostało zaakceptowane przez organ odwoławczy sprawia, że zaskarżone decyzje muszą być wyeliminowane z obrotu prawnego. W ocenie Sądu organy obu instancji także niedostatecznie umotywowały swoje stanowisko, że skarżący nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu informacji publicznej przetworzonej. Skoro zasadą jest dostęp do informacji publicznej, to odmowa udostępnienia takiej informacji powinna być wyczerpująco i przekonująco uzasadniona, czego w decyzjach organów obu instancji zabrakło. Należy zgodzić się ze skarżącym, że zaskarżona decyzja powinna zawierać pouczenie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego ( art. 107 §1 pkt 9 k.p.a.). Jednak brak tego pouczenia nie miał żadnego wpływu na skuteczne wniesienie skargi przez skarżącego do sądu administracyjnego w niniejszej sprawie i okoliczność ta nie stanowi samoistnej podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji. Na koniec, odnosząc się do wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 23 u.d.i.p. , który stanowi : "Kto, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, nie udostępnia informacji publicznej, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku" wyjaśnić należy, że przepis ten określa odpowiedzialność karną za nieudostępnienie informacji publicznej. Ustalenie znamion czynu zabronionego opisanego w przepisie art. 23 u.d.i.p. następuje w postępowaniu karnym. Do orzekania o odpowiedzialności karnej właściwe są sądy powszechne, nie sądy administracyjne, a zatem w niniejszej sprawie przepis ten nie ma zastosowania. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku , na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. , uchylił decyzje organów obu instancji. Przy ponownym rozpoznaniu wniosku skarżącego organ będzie miał na uwadze powyższe stanowisko Sądu. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.