III SA/Gd 443/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz, Asesor WSA Krzysztof Gruszecki, Protokolant Wioleta Gładczuk, po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. B-H. na decyzję Komendanta Policji w G. z dnia 23 czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie przyznania nagrody rocznej oddala skargę. Decyzją [...] z dnia 5 lutego 2004 r. Komendant Powiatowy Policji uznał W. B. - H. winną tego, że w dnu 12 grudnia 2003 r. około godziny 11.15 pełniąc służbę na terenie Komisariatu Policji w W. - Ś. nie wykonała w sposób prawidłowy polecenia komendanta komisariatu wydanego ustnie, a dotyczącego dozorowania w pomieszczeniu poczekalni komisariatu nieletniego A. K. dopuszczając do jego samowolnego oddalenia się. Organ jednocześnie odstąpił od ukarania W. B. - H.. Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia 11 maja 2004 r. Komendant Powiatowy Policji zwolnił W. B. - H. ze służby w Policji z dniem 31 maja 2004 r. Decyzją Nr [...] z dnia 10 czerwca 2004 r. Komendant Powiatowy Policji przyznał W. B. - H. nagrodę roczną za 2004 rok w wysokości 5/12 pełnego wymiaru, jednocześnie obniżając jej wysokość o 20%. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż stosownie do treści § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. nr 86, poz. 789 ze zm.) W. B. - H. przysługuje nagroda roczna. Jej wysokość należało jednak obniżyć o 20% - zgodnie z treścią § 4 ust. 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia z uwagi na powołane wyżej orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Powiatowego Policji. W odwołaniu od decyzji W. B. - H. wskazała na krzywdzący charakter tej decyzji, gdyż wpływa ona na wysokość otrzymywanej emerytury. Komendant Wojewódzki Policji decyzją Nr [...] z dnia 23 czerwca 2004 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż decyzja organu pierwszej instancji znajduje pełne umocowanie w przepisach § 1 ust. 1 oraz § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg. W skardze W. B. - H. wskazała, że czuje się bardzo skrzywdzona jako człowiek, pracownik i kobieta. Zaskarżona decyzja w ocenie skarżącej jest niesprawiedliwa i pozbawiona jakichkolwiek wartości ludzkich i dowodowych. Podniosła, iż polecenie dozorowania nieletniego było tylko grzecznościowe, a ona w tym czasie wykonywała własne obowiązki służbowe i nie mogła stać przy kracie. Skarżąca wskazała ponadto, że krata była prowizorką i nie stanowiła żadnego zabezpieczenia przed opuszczeniem pomieszczenia dla małoletniego. W konkluzji wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz dopuszczenie dowodu z akt postępowania dyscyplinarnego oraz przesłuchanie świadków. Komendant Wojewódzki Policji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2005 r. skarżąca oświadczyła, iż nie odwoływała się od orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta Powiatowego Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zgodnie z treścią § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. nr 86, poz. 789 ze zm.) policjantowi pełniącemu służbę przez okres pełnego roku kalendarzowego przysługuje nagroda roczna w wysokości jednomiesięcznego uposażenia. W razie pełnienia służby przez część roku kalendarzowego, nagrodę roczną przyznaje się proporcjonalnie do liczby pełnych miesięcy kalendarzowych służby (§ 1 ust. 2 rozporządzenia). Skoro skarżąca została zwolniona ze służby w Policji w związku z nabyciem prawa do emerytury z dniem 31 maja 2004 r. nagroda przysługiwała jej zatem w wysokości 5/12 pełnego wymiaru nagrody rocznej za 2004 rok. Wpływ na wysokość nagrody rocznej dla skarżącej miało orzeczenie dyscyplinarne wydane przez Komendanta Powiatowego Policji. Skarżąca bowiem w wyniku przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego została uznana winną popełnienia zarzuconego jej czynu. Od tego orzeczenia skarżąca nie wniosła odwołania, co sama przyznała na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2005 r. Stało się ono zatem prawomocne. W myśl § 4 ust. 1 pkt 2 cytowanego rozporządzenia nagrodę roczną obniża się o 20% - 50% kwoty obliczonej w określony sposób w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie lub podczas wykonywania zadań albo czynności służbowych, jeżeli w zakończonym prawomocnie postępowaniu dyscyplinarnym został uznany winnym zarzucanych mu czynów. Skoro zatem w stosunku do skarżącej zostało zakończone prawomocnie postępowanie dyscyplinarne i jak już wskazano wyżej została ona uznana winną popełnienia zarzuconego jej czynu, to tym samym organy administracji były zobligowane do obniżenia przyznanej skarżącej nagrody rocznej. Przy czym organy miały na uwadze treść § 4 ust. 2 rozporządzenia, który nakazuje im uwzględnić całokształt okoliczności sprawy, w szczególności charakter popełnionego przestępstwa lub przewinienia, jego skutki, rodzaj i wymiar orzeczonej kary oraz dotychczasowe wyniki w służbie, gdyż obniżyły nagrodę roczną o 20%, czyli w najniższym możliwym zakresie. W tej sytuacji uznać należy, iż zaskarżona decyzja i decyzja organu pierwszej instancji są zgodne z prawem. Podnieść trzeba, że ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 156, poz. 1270 ze zm.) nie dopuszcza możliwości przeprowadzania przez Sąd dowodu z zeznań świadków. Podstawą orzekania dla Sądu jest cały materiał faktyczny i dowodowy sprawy zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji. Art. 106 § 3 powołanej ustawy stanowi, że Sąd może dopuścić przeprowadzenie dowodu z dokumentu, jeżeli w jego ocenie jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z tego też powodu wniosek skarżącej o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków nie mógł być uwzględniony. Wskazać ponadto należy, iż niniejsze postępowanie dotyczy przyznania skarżącej nagrody rocznej nie zaś orzeczenia dyscyplinarnego wydanego przez Komendanta Powiatowego Policji. Brak było możliwości poddania kontroli sądowej w niniejszej sprawie prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego wydanego przez kompetentny organ. Skarżąca miała możliwość odwołania się od orzeczenia kończącego postępowanie dyscyplinarne, jeśli uważała orzeczenie to za krzywdzące. Jeśli nie skorzystała ona z tej możliwości to orzeczenie, które uprawomocniło się wywiera wszelkie skutki wynikające z przepisów prawa, a w szczególności skutek polegający na obligatoryjnym obniżeniu nagrody rocznej. Zbędnym zatem było przeprowadzanie dowodu z akt postępowania dyscyplinarnego prowadzonego wobec skarżącej. Niezależnie od powyższego w ocenie Sądu wszelkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności zostały przez organy administracji wyjaśnione należycie. Również przedłożone przez skarżącą do akt sprawy: kopia orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w G. z dnia 19 sierpnia 2004 r. oraz kopia listu Powiatowego Komendanta Policji w świetle przepisów § 4 ust. 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia nie mają żadnego wpływu na przyznanie nagrody rocznej. Z tych względów, Sąd na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.