III SA/Gd 445/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: NSA Marek Gorski (spr.) WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2006 r. sprawy ze skargi K. I. na postanowienie Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego [...] z dnia 27 czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odroczenia terminu odbycia zasadniczej służby wojskowej 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. Wojskowy Komendant Uzupełnień [...] decyzją z dnia 27 kwietnia 2006 r. nr [...] odmówił poborowemu K. I. odroczenia zasadniczej służby wojskowej. W uzasadnieniu decyzji Komendant wskazał, że K. I. złożył wniosek o odroczenie zasadniczej służby wojskowej ze względu na ważne sprawy osobiste. Organ powołując się na przepisy ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416 ze zm.) i rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 czerwca 2004 r. w sprawie udzielania odroczeń zasadniczej służby w wojskowej, zwalniania żołnierzy z tej służby przed jej odbyciem oraz właściwości organów wojskowych w tych sprawach (Dz.U. Nr 150, poz. 1569) uznał, że poborowy nie udokumentował i nie uprawdopodobnił spraw poruszanych we wniosku, które miały być przyczyną odroczenia zasadniczej służby wojskowej. Przedstawione we wniosku sprawy nie stanowią wystarczającego powodu do udzielenia odroczenia zasadniczej służby wojskowej, gdyż bardziej dotyczą pracodawcy niż samego poborowego. K. I. odwołał się od tej decyzji do organu wyższej instancji. Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego [...] na podstawie art. 134 oraz 129 § 2 k.p.a. w związku z art. 24 ust. 2 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP stwierdził niedopuszczalność odwołania z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że decyzja organu I instancji nie została przez K. I. odebrana, ale zgodnie z art. 44 k.p.a. należało uznać ją za doręczoną. Odwołanie poborowego wpłynęło do kancelarii Wojskowej Komendy Uzupełnień w S. w dniu 12 czerwca 2006 r., a więc po ustawowym 14 dniowym terminie na wniesienia takiego pisma do organu odwoławczego. K. I. złożył na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarzucając mu rażące naruszenie przepisów prawa proceduralnego. Skarżący wskazał, że decyzję organu I instancji doręczono mu w dniu 31 maja 2006 r. zwykłą przesyłką pocztową i wniósł odwołanie w terminie przewidzianym prawem. Podniósł przy tym, że będąc żywotnie zainteresowanym w rozstrzygnięciu sprawy, codziennie sprawdzał skrzynkę pocztową, jednak awiza nie otrzymał. Jak mu jest wiadomo, przesyłka powinna być awizowana dwukrotnie. Skoro organ II instancji twierdził, że rzeczywiście doręczył przesyłkę zastępczo w trybie art. 44 § 5 k.p.a., to powinien pozostawić pismo w aktach sprawy, a nie przesyłać ponownie skarżącemu zwykłą przesyłką pocztową. Ponadto skarżący został błędnie pouczony w zakresie zaskarżenia postanowienia, gdyż w treści pouczenia organ stwierdził, że postanowienie nie podlega zaskarżeniu. Postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania (a nie o niedopuszczalności odwołania) z całą pewnością jest postanowieniem kończącym postępowania w sprawie i służy na nie skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę Szef Wojewódzkiego Sztaby Wojskowego [...] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Organ odwoławczy podniósł, że mimo wysłania decyzji zwykłą przesyłka pocztową w dniu 31 maja 2006 r., ponowne doręczenie decyzji pozostaje bez wpływu na skuteczność doręczenia jej w trybie art. 44 § 5 k.p.a. Przesyłka z decyzją była wcześniej awizowana dwukrotnie co wynika z adnotacji na kopercie zwróconej przez pocztę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Sądy administracyjne zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 39 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub inne upoważnione osoby lub organy. Przepis ten dotyczy m.in. rozstrzygnięć administracyjnych. Decyzja organu I instancji została wydana w dniu 27 kwietnia 2006 r. Organ drugiej instancji w postanowieniu oraz w odpowiedzi na skargę stwierdził, iż decyzja została wysłana do skarżącego i była dwukrotnie awizowano. Takie twierdzenia nie znajdują oparcia w aktach sprawy. Owszem znajduje się tam przesyłka z dnia 27 kwietnia 2006 r. zwrócona przez pocztę ze względu na nie odebranie w termie przez adresata, ale zawiera ona wezwanie w sprawie powszechnego obowiązku obrony o numerze [...], a nie decyzję. Na potwierdzeniu odbioru załączonym do przesyłki też jest podany numer wezwania [...]. Zdaniem Sadu organ odwoławczy błędnie uznał, iż jest to przesyłka zawierająca decyzję organu I instancji i na tej podstawie obliczał termin doręczenia decyzji na podstawie art. 44 k.p.a. Z akt sprawy wynika zatem, iż w sprawie nie miało miejsce doręczenie zastępcze. Sąd zwraca przy tym uwagę, iż art. 44 k.p.a. nie zawierał i nie zawiera § 5 na który wskazują strony postępowania. Prawdopodobnie chodziło o art. 44 § 4 dodany zgodnie z ustawą z dnia 11 marca 2005 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 78, poz. 682) Jako załącznik do skargi skarżący dostarczył kopię koperty z Wojskowej Komendy Uzupełnień w S. z pieczęcią Urzędu Pocztowego z datą 31 maja 2006 r. Jak sam organ przyznał w odpowiedzi na skargę zawierała ona decyzję organu I instancji i była wysłana zwykłym listem. Tego samego dnia skarżący otrzymał przedmiotową decyzję organu I instancji. Nie ulega wątpliwości, iż najwcześniej od tego terminu można było liczyć 14 dniowy termin do złożenia odwołania do organu II instancji. Należy uznać więc, iż złożenie odwołania w dniu 12 czerwca 2006 r. nastąpiło w terminie przewidzianym w art. 129 § 2 k.p.a. i nie było podstaw do wydania zaskarżonego postanowienia. Na marginesie sprawy należy zwrócić uwagę, że pozostałe zarzuty podnoszone przez stronę skarżącą są w pełni zasadne. Organ odwoławczy wydając zaskarżone postanowienie nieprawidłowo pouczył stronę o możliwości jego zaskarżenia. Nadto zdaniem Sądu w/w postanowienie winno stwierdzać jedynie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania a nie jak napisał organ odwoławczy " stwierdza niedopuszczalność odwołania z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia odwołania/.../" (por. wyrok NSA z dnia 5 września 2001 r., I SA 566/01, Lex nr 75506). Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd na postawie art. 145 § 1 ust. 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. W kwestii wykonania zaskarżonego postanowienia Sąd orzekł na podstawie art. 152 powyższej ustawy.