III SA/Gd 446/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2014 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 11 marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 11 marca 2013 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 27 listopada 2012 r. (nr [...]) odmawiającą "A" Sp. z o. o. w K. wznowienia postępowania w sprawie zmiany zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] - udzielonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 października 2009 r. nr [...], w zakresie zmiany miejsca urządzania tych gier - zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej z dnia 26 kwietnia 2010 r. (nr [...]). Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego: Pismem z dnia 29 października 2012 r. "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. (dalej: "spółka", "skarżąca") wystąpiła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia 26 kwietnia 2010 r. (nr [...]), którą organ utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 28 stycznia 2010 r. odmawiającą zmiany zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. Spółka powołała się przy tym na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/1. W konsekwencji, decyzją z dnia 27 listopada 2012 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Celnej, na podstawie art. 243 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749), odmówił wznowienia postępowania w sprawie, z uwagi na wszczęte postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie kontroli decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia 26 kwietnia 2010 r. (nr [...]). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 8 listopada 2012 r. (sygn. akt III SA/Gd 556/12) uchylił ww. decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 26 kwietnia 2010 r., jak i poprzedzającą ją decyzję wydaną w pierwszej instancji. Przy czym postępowanie sądowe jest kontynuowane. Zdaniem organu po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego niedopuszczalne jest wszczynanie postępowań mających na celu weryfikację zaskarżonego aktu w trybie nadzwyczajnym. Każda ingerencja organu w sprawę, w której wszczęto postępowanie sądowoadministracyjne, a wykraczająca poza dyspozycję art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., jest niedopuszczalna jako godząca w określoną w art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji RP zasadę prawa do sądu. W konsekwencji w sprawie nie było dopuszczalne badanie wystąpienia podstaw wznowienia, o czym stanowi art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej. W odwołaniu od tej decyzji spółka zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezpodstawnej odmowie zastosowania w sytuacji spełnienia wszystkich przesłanek wznowienia postępowania. Ponadto naruszenie art. 56 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, jakoby wniesienie skargi na decyzję do sądu administracyjnego stanowiło przeszkodę do wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej - działając jako organ odwoławczy - decyzją z dnia 11 marca 2013 r. (nr [...]), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 243 § 3 Ordynacji podatkowej, utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia 27 listopada 2012 r. W uzasadnieniu stwierdził, że art. 56 p.p.s.a. przewiduje, iż w razie wniesienia skargi po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Wprawdzie brak jest regulacji, która określałaby sposób postępowania w sytuacji, gdy nadzwyczajne postępowanie administracyjne jest wszczynane po wniesieniu skargi, niemniej jednak przyjąć należy, że po wniesieniu skargi niedopuszczalne jest wszczynanie postępowań mających na celu weryfikację skarżonego aktu w trybie nadzwyczajnym, w tym postępowania wznowieniowego. Dopóki wyeliminowanie wadliwej decyzji ostatecznej jest prawnie dopuszczalne w trybie już uruchomionych procedur, także sądowej kontroli decyzji administracyjnych - z punktu widzenia ekonomiki procesowej - nie ma potrzeby wszczynania postępowań nadzwyczajnych. Organ odwoławczy wywiódł więc, że po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, a przed prawomocnym zakończeniem postępowania, niedopuszczalne jest wszczynanie postępowań mających na celu weryfikację zaskarżonego aktu w trybie nadzwyczajnym. Wyjątek stanowi tzw. autokontrola w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. W świetle art. 56, art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu administracyjnego sprawia, że - co do zasady - ocena legalności aktów wydanych we wszystkich postępowaniach wydanych w granicach sprawy przechodzi w kompetencje sądu administracyjnego. W ocenie organu odwoławczego chybione są zarzuty dotyczące naruszenia art. 243 § 1 i § 2 w zw. z art. 240 § 1 i art. 241 Ordynacji podatkowej. "A" Sp. z o.o. w K. zaskarżyła decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jej uchylenia, jak również uchylenia poprzedzającej ją decyzji wydanej w pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 56 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na błędnym przyjęciu, jakoby wniesienie skargi na decyzję ostateczną do sądu administracyjnego stanowiło przeszkodę do wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną; 2) art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezpodstawnej odmowie jego zastosowania pomimo spełnienia wszelkich przesłanek wznowienia postępowania. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że art. 56 p.p.s.a. reguluje przypadek, w którym wszczęcie postępowania w trybie nadzwyczajnym poprzedza wniesienie skargi do sądu administracyjnego. W przypadku, gdy przesłanki wznowienia postępowania spełnione zostały w toku postępowania sądowoadministracyjnego, żaden przepis ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz Ordynacji podatkowej, nie zamyka drogi do wznowienia postępowania w trybie wewnątrzadministracyjnym. Poprawności takiego stanowiska dowodzi wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 21 września 2007 r., sygn. akt I SA/Łd 744/07 (LexPolonica nr 1962551). Ponadto zgodnie z art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. W wyroku z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C 213/11, C 214/11 i C 217/11 Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że "Artykuł 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego". W świetle tego orzeczenia, jak i innych rozstrzygnięć Trybunału, organ nie mógł po dniu 1 stycznia 2010 r. odmówić zmiany zezwolenia w oparciu o art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, przeciwnie, powinien był odmówić zastosowania tego przepisu, zgodnie z zasadą pierwszeństwa prawa Unii Europejskiej. Nie ulega wątpliwości, że wyrok TSUE z 19 lipca 2012 r. miał istotny wpływ na treść decyzji wydanych w sprawach dotyczących zmiany zezwolenia na prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Dodał przy tym, że zezwolenie nr [...] z dnia 8 października 2009 r., którego zmiany chciała skarżąca, nie funkcjonuje już w obrocie prawnym. Sprawa wygaśnięcia zezwolenie była rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, który prawomocnym wyrokiem z dnia 13 października 2011 r. oddalił skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sąd, rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie zaskarżeniu do sądu administracyjnego poddano decyzję odmawiającą wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia 26 kwietnia 2010 r. (nr [...]). Domagając się wznowienia postępowania strona skarżąca dąży do wyeliminowania ostatecznej decyzji podjętej w przedmiocie odmowy zmiany zezwolenia na urządzenie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], a więc do wznowienia postępowania, w którym ponownie oceniona zostałaby możliwość zmiany zezwolenia. Jako podstawę wznowieniową skarżąca spółka wskazała przepis art. 240 § 1 pkt 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749), zwanej dalej: "o.p.", zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. W okolicznościach niniejszej sprawy, wbrew stanowisku skarżącej, nie zachodzi powyższa przesłanka, która uzasadniałaby dopuszczalność wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Bezsporne jest, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 listopada 2012 r. zapadłym w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 556/12 decyzja objęta wnioskiem o wznowienie postępowania została uchylona (mianowicie, uchylona została decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia 26 kwietnia 2010 r., nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji). Ww. wyrok Sądu został wydany już po złożeniu wniosku przez skarżącą spółkę i nie jest prawomocny, gdyż została złożona na niego skarga kasacyjna. Jednak dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy ważne jest zaznaczenie, że uchylenie przedmiotowej decyzji przez Sąd nastąpiło na skutek oraz z przyczyn określonych w treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (w skrócie TSUE) z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 (sprawa FORTUNA i inni), a więc wyroku, który zdaniem skarżącej spółki, wpływa na treść wydanej decyzji i ma stanowić podstawę wznowienia postępowania. Tu należy przypomnieć, że wyrok ten zapadł w związku z pytaniami tutejszego Sądu o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym na podstawie art. 267 TSUE, co do wykładni art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielenia informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE L 98.204.37 ze zm.). I tak, postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 261/10, przedstawiono Trybunałowi pytanie prawne: "Czy przepis art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE L 98.204.37 z późn. zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje zmiany zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany miejsca urządzania gry". Wyrokiem z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 Trybunał odpowiadając na pytania prejudycjalne dotyczące art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), zwanej dalej jako "u.g.h." (a także na dwa inne pytania zadane przez WSA w Gdańsku dotyczące zakazu wydawania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych - art. 129 ust. 2 u.g.h i przedłużania takich zezwoleń - art. 138 ust. 1 u.g.h.) dokonał interpretacji art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE. Trybunał orzekł, że przepis tego artykułu należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego. Jest oczywistym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekał w sprawie o sygn. akt: III SA/Gd 556/12 po zapadnięciu ww. wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Co jest istotne, z powodu zwrócenia się z pytaniem do TSUE, postępowanie w sprawie o sygn. akt: III SA/Gd 556/12 (poprzednia sygn. akt: III SA/Gd 301/10) w sprawie skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z 26 kwietnia 2010 r. zostało przed Sądem zawieszone do czasu udzielenia odpowiedzi przez Trybunał. Po udzieleniu odpowiedzi postępowanie zostało podjęte, a sprawa toczyła się pod nową sygn. akt: III SA/Gd 556/12. Nie może zatem budzić wątpliwości, że Sąd orzekając w dniu 19 listopada 2012 r. brał ww. wyrok TSUE pod uwagę, a wyniki podjętego przez Trybunał rozstrzygnięcia rozważał w swoim uzasadnieniu. Sąd, odwołując się do treści wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. wywiódł, że art. 135 ust. 2 u.g.h. jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE. Nawet gdyby Sąd nie dał temu wyrazu w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 listopada 2012 r., to jest oczywiste, że treść wyroku TSUE była przyczyną uchylenia decyzji organów celnych w tamtych sprawach. Zatem w toku ewentualnego wszczęcia postępowania wznowieniowego dotyczącego tej samej decyzji - jak chce tego strona skarżąca - z powodu wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej organ w istocie badałby te same okoliczności, które były już badane i ocenione przez Sąd w sprawie o sygn. akt: III SA/Gd 556/12. W ocenie Sądu, taka sytuacja nie może stanowić podstawy wznowieniowej, gdyż treść orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości została w tej konkretnej sprawie już uwzględniona. Innymi słowy, w okolicznościach niniejszej sprawy uprawnione jest stanowisko, że orzeczenie Trybunału wywarło już wpływ na treść wydanych decyzji (nie może wywrzeć takiego wpływu po raz drugi). Zatem nie można mówić w tym przypadku o istnieniu przesłanki wznowieniowej. Należy zgodzić się zasadniczo z przywołanymi przez stronę poglądami doktryny oraz judykaturą, jednak nie mają one odniesienia do okoliczności tej konkretnej sprawy. Należy mieć na uwadze również, że w ramach kontroli sądowoadministracyjnej w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a., sąd ma obowiązek uwzględniać naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (czyli brać pod uwagę podstawy wznowieniowe). Taki obowiązek ciążył także na Sądzie orzekającym w sprawie o sygn. akt: III SA/Gd 556/12. Dodatkowo zdaniem Sądu, w tym przypadku przepisy postępowania zawarte w Ordynacji podatkowej, nie mogą służyć do "mnożenia ilości postępowań". Ich celem jest przecież prawidłowe rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, czyli tutaj - sprawy o zmianę zezwolenia. Skoro ta sprawa, czyli sprawa o zmianę zezwolenia na urządzanie gier została już końcowo (aczkolwiek jeszcze nieprawomocnie) rozstrzygnięta przez Sąd, nie można z tej samej przyczyny wszczynać postępowania wznowieniowego dotyczącego tej samej decyzji. Sytuacja zbiegu uprawnień do weryfikacji ostatecznych decyzji w ramach drogi nadzwyczajnego postępowania administracyjnego i drogi kontroli sądowej uzasadnia potrzebę ustalenia reguł unikania tego zbiegu albo, w przypadku zaistnienia takiego zbiegu, przyjęcia określonych rozwiązań w celu wyeliminowania dwutorowości kontroli decyzji administracyjnych. W doktrynie zauważa się, że art. 56 p.p.s.a. nie zawiera żadnego postanowienia w kwestii, czy dopuszczalne jest po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego wszczęcie przez organy administracji publicznej postępowania w celu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji, zarówno z urzędu, jak i w związku z wniesieniem nadzwyczajnego środka prawnego innego niż skarga do sądu administracyjnego. Można wręcz – wnioskując a contrario do postanowień tego przepisu - przyjąć, że wszczęcie takiego postępowania administracyjnego po wniesieniu skargi jest dopuszczalne. W celu jednak zapobieżenia dwutorowości postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego w stosunku do ostatecznych decyzji, należy przyjąć, że po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego wykluczona jest możliwość wszczęcia takiego postępowania wewnątrzadministracyjnego (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, W-wa, s. 269). Zakaz taki jest oczywisty w świetle art. 170 p.p.s.a. regulującego skutki prawomocności orzeczeń sądu administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem orzeczenie sądu wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, ale również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby. Sformułowany w tym przepisie pozytywny skutek prawomocności orzeczeń sądowych, statuujący ich moc erga omnes, wyłącza możliwość uruchomienia wewnątrzadministracyjnego postępowania administracyjnego kontrolnego przez organy administracji publicznej także z urzędu. Jak wskazano wyżej, nie mogłaby bowiem w tym postępowaniu zapaść inna decyzja, niż orzeczenie sądu administracyjnego rozstrzygające skargę na ostateczną decyzję (T. Woś, op. cit., s. 269-270). Z przedstawionych przyczyn nie jest uzasadniony zarzut, że organy celne miały obowiązek rozpatrywać okoliczności wznowieniowe po wszczęciu postępowania wznowieniowego, albowiem w sprawie niniejszej już "na pierwszy rzut oka" widać, że w toku uprzednio przeprowadzonej kontroli decyzji z dnia 26 kwietnia 2010 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylono je również z przyczyny, o jakiej mowa w art. 240 §1 pkt 11 o.p. W tej sytuacji należy przyjąć, że powoływana przez skarżącą podstawa wznowieniowa (rozumiana w tym wypadku jako odwołanie się do wydania wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt C-213/11, C-214/11 i C-217/11) w istocie nie istniała, gdyż wyrok Trybunału, tj. wyrażona w nim ocena prawna i zalecenia, został już uwzględniony przez Sąd w wydanym w dniu 19 listopada 2012 r. wyroku w sprawie o sygn. akt: III SA/Gd 556/12 dotyczącej oceny legalności decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia 26 kwietnia 2010 r. (nr [...]), a więc tej samej decyzji, którą skarżąca uczyniła przedmiotem wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 o.p. w oparciu o ten sam wyrok TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. Innymi słowy, w świetle istniejącego w sprawie stanu faktycznego i prawnego, należy skonstatować, że brak jest w istocie przesłanki wznowieniowej powoływanej przez skarżącą we wniosku, odnoszącej się do ww. wyroku TSUE, gdyż wyrok Trybunału został już niejako "wykorzystany" w procesie orzeczniczym a jego wpływ na treść weryfikowanej decyzji został już oceniony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 listopada 2012 r. (sygn. akt: III SA/Gd 556/12). Tym samym – wobec dalszego trwania postępowania sądowoadministracyjnego – nie jest możliwe (zasadne) z uwagi na art. 170 p.p.s.a. prowadzenie równolegle do zawisłego przez Naczelnym Sądem Administracyjnym nadzwyczajnego postępowania administracyjnego w sprawie weryfikacji tej samej decyzji, co w postępowaniu przed tym Sądem. Wobec zatem zakwestionowania – w świetle opisanego stanu faktycznego – istnienia podstawy wznowieniowej określonej w art. 240 § 1 pkt 11 o.p. i niedopuszczalności równoległego prowadzenia wobec tego samego aktu administracyjnego postępowania sądowoadministracyjnego oraz postępowania o charakterze nadzwyczajnym w administracyjnym toku instancji (tak należy wywieść w oparciu o art. 170 w zw. z art. 56 p.p.s.a.), należy stwierdzić, że w sprawie zaistniały przeszkody natury przedmiotowej, uniemożliwiające skarżącej skuteczne domaganie się wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia 26 kwietnia 2010 r. (nr [...]). Z tego względu należy przyjąć, że wydane w opisanej sprawie rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia 26 kwietnia 2010 r., odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.