III SA/Gd 447/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędzia NSA Anna Orłowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi H. D. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia 25 września 2007 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję. III SA/Gd 447/07 UZASADNIENIE Decyzją nr z dnia 25 września 2007r. [...] [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...] nr [...] z dnia 12 lipca 2007 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u H. D., powołując się na przepisy art. 5 pkt. 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 z późn. zm.) i art. 138 § 1 pkt.1 k.p.a. oraz § 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Z uzasadnienia decyzji wynika, że organy I instancji wydając decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oparł się na orzeczeniu lekarskim Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy [...] nr [...] z dnia 8 lutego 2007 r. oraz na karcie oceny narażenia zawodowego sporządzonej dnia 18 maja 2007 r. Z karty oceny narażenia zawodowego wynika, że H. D. od 1963 r. do 2005 r. pracował w "A" S.A. na stanowisku ślusarza konserwacji dźwignic. Wykonując swoją pracę był narażony na hałas. Orzeczeniem WOMP [...] rozpoznano u H. D. obustronny ubytek słuchu typu pozaślimakowego. Choroba ta nie figuruje w wykazie chorób zawodowych, a zatem stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Od tej decyzji odwołanie wniósł H. D., podnosząc, iż w latach 1963-2005 był zatrudniony na stanowisku ślusarza konserwacji urządzeń dźwigowych, gdzie występował ponadnormatywny hałas, nie odwołał się od orzeczenia WOMP [...], gdyż lekarz prowadzący skierował go na ponowne badania słuchu (do odwołania dołączono audiogramy z dnia 02.03.2007 r. i 20.04.2007 r.). [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...] rozpatrując odwołanie wystąpił do WOMP [...] z prośbą o wydanie opinii uzupełniającej orzeczenie i stwierdził, że karta oceny narażenia zawodowego została sporządzona przez jednostkę uprawnioną, orzeczenie lekarskie zostało wydane przez lekarza uprawnionego, zatrudnionego w instytucji upoważnionej do rozpoznawania chorób zawodowych, zaś WOMP [...] rozpoznał u H. D. obustronny ubytek słuchu typu pozaślimakowego. Ze względu na to, że niedosłuch ten nie jest wymieniony w wykazie chorób zawodowych nie rozpoznano choroby zawodowej. Wskazano, że w opinii uzupełniającej z dnia 6 września 2007r. WOMP [...] podtrzymał swoje stanowisko zawarte w orzeczeniu lekarskim nr [...] i wyjaśnił, że załączona do odwołania dokumentacja medyczna tj. audiogramy z dnia 2.03.2007 r. i 20.04.2007 r. nie mają wpływu na zmianę ustaleń klinicznych dotyczących choroby stwierdzonej u p. D. - obustronnego ubytku słuchu typu pozaślimakowego. Bezspornym jest wprawdzie fakt, iż podczas wykonywania czynności zawodowych H. D. był narażony na hałas, jednakże warunkiem wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej jest jej rozpoznanie a ten warunek nie został spełniony. Skargę na powyższą decyzję wniósł H. D., który podnosił, że przez cały czas zatrudnienia pracował w narażeniu na ponadnormatywny hałas i sam fakt, że jego choroba nie występuje w wykazie chorób zawodowych nie może przesądzać o odmowie stwierdzenia u niego choroby zawodowej. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 154, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści §2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. 132 poz. 1115) przy zgłaszaniu podejrzenia, rozpoznawaniu i stwierdzaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanymi "narażeniem zawodowym". Nie ma zatem racji skarżący twierdząc, że sam fakt, że określona choroba nie jest ujęta w wykazie chorób zawodowych nie uniemożliwia uznania jej za chorobę zawodową. Przeciwnie, to właśnie ujęcie choroby w wykazie chorób zawodowych jest jedną z przesłanek koniecznych do stwierdzenia choroby zawodowej. Wykaz chorób zawodowych stanowiący załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz. U. Nr 132, poz. 1115) zalicza w pozycji 21 do chorób zawodowych obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz. W aktach administracyjnych znajduje się orzeczenie lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy [...] nr [...], w którym stwierdzono u skarżącego ubytek słuchu typu pozaślimakowego, który w istocie nie należy do chorób zawodowych wymienionych w załączniku do przywołanego powyżej rozporządzenia. W aktach znajduje się jednakże również pismo WOMP z 6 września 2007r. – traktowane przez organ administracji jako opinia uzupełniająca, w którym stwierdzono, że brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u skarżącego lecz zarazem wskazano jako ustalenia kliniczne dotyczące choroby pacjenta – obustronny ubytek słuchu typu ślimakowego. Powyższe stwierdzenie, pozostające w oczywistej sprzeczności z pierwszym orzeczeniem lekarskim nie zostało wyjaśnione ani, jak się wydaje, nawet dostrzeżone, przez organ odwoławczy, który zwrócił się do WOMP o orzeczenie uzupełniające. Brak wyjaśnienia ewidentnej sprzeczności w dwóch orzeczeniach lekarskich pochodzących od tej samej jednostki służby zdrowia stanowi mogące mieć znaczenie dla wyniku sprawy naruszenie przepisów art. 7 i 77§1 k.p.a., które nakazują rozpatrującym sprawę organom administracji podejmowanie wszelkich niezbędnych kroków niezbędnych do załatwienia sprawy i rozpatrzenie całego zebranego materiału dowodowego. Wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że z opinii uzupełniającej z 6 września 2007r. wynika, że skarżący cierpi na niedosłuch typu pozaślimakowego jest ponadto naruszeniem przepisu art. 107§3 k.p.a., gdyż organ administracji nie wyjaśnił dlaczego przypisał omawianemu pismo – opinii uzupełniającej WOMP inne znaczenie niż wynika to z jego wyraźnej treści. Skoro w sprawie niniejszej nie zostały podjęte wszystkie niezbędne działania mające na celu wyjaśnienie jaką faktycznie jednostkę chorobową stwierdzono u skarżącego i co za tym idzie, czy należy ona do chorób zawodowych, czy też nie to skargę H. D. uznać należało za uzasadnioną i uchylić zaskarżoną decyzję w oparciu o przepis art. 145§1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).