III SA/Gd 447/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Spółki z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia 7 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie skargi na informację o nieuwzględnieniu protestu postanawia: odmówić skarżącej przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia 7 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie skargi na informację o nieuwzględnieniu protestu wniósł M. Spółka z o.o. z siedzibą w T.. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 czerwca 2017 r., zobowiązano skarżącą Spółkę do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi znajdującej się w aktach sprawy, bądź nadesłanie podpisanego jej egzemplarza oraz nadesłanie odpisu skargi i odpisu KRS-u, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Zobowiązano Spółkę również do nadesłania w dwóch egzemplarzach odpisu kompletnej dokumentacji w oryginale lub uwierzytelnionej kopii (wniosku o dofinansowanie, informacji o wynikach oceny protestu, wniesiony protest, informacji organu w sprawie nieuwzględnienia protestu wraz z ewentualnymi załącznikami), w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia skargi bez rozpatrzenia. Odpisy zarządzeń zostały prawidłowo doręczone stronie w dniu 16 czerwca 2017r. (zwrotka w aktach sprawy), zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął w dniu 23 czerwca 2017 r. Pismem z dnia 27 czerwca 2017 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi wraz z dokumentami do których była wzywana ww. zarządzeniem. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że o samym istnieniu zobowiązania dowiedziała się w dniu 27 czerwca 2017 r. od pełnomocnika procesowego skarżącej adw. A. J., który po osobistej wizycie w punkcie informacyjnym WSA w Gdańsku i zapoznaniu się z aktami sprawy ustalił, iż WSA w Gdańsku wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi pismem datowanym na dzień 12 czerwca 2017r.. Z ustaleń pełnomocnika skarżącego wynikało, iż ww. pismo zostało odebrane w dniu 16 czerwca 2017r. przez E. M.. Skarżąca wskazała, iż E. M. jest pracownikiem skarżącej jednakże w dniu 16 czerwca 2017 r. nie miała uprawnienia do odbioru korespondencji sądowej kierowanej do skarżącej, albowiem tego dnia pracownik ten nie miał prawa wykonywać jakichkolwiek swoich obowiązków pracowniczych z uwagi na pozostawanie tego dnia na urlopie wypoczynkowym. W pomieszczeniu rejestracji, gdzie doszło do odbioru korespondencji pracownik E. M. dnia 16 czerwca 2017 r. przebywała samowolnie i bez wiedzy skarżącej, jak również samowolnie dokonywała czynności, do których nie była tego dnia upoważniona. Z niewiadomych skarżącej przyczyn ww. osoba znalazła się w dniu 16 czerwca 2017 r. w pomieszczeniu rejestracji i przyjęła od doręczyciela pocztowego korespondencję adresowaną do skarżącej, nie zawiadamiając skarżącej o tym fakcie. Przyjmując, iż korespondencja sądowa zawierająca zobowiązanie skarżącej do usunięcia braków formalnych nie została doręczona skarżącej w dniu 16 czerwca 2017r. z uwagi na wydanie jej przez doręczyciela pocztowego osobie nieuprawnionej, która to dodatkowo nie przekazała jej skarżącej by ten się mógł z nią zapoznać to skarżąca stwierdziła, iż termin na wykonanie zobowiązania zaczął biec dopiero w dniu 27 czerwca 2017 r., tj. w dniu w którym pełnomocnik skarżącej poznał treść zobowiązania z dnia 12 czerwca 2017 r. i upływa w dniu 4 lipca 2017 r. Jednakże z ostrożności niniejszy wniosek jest konieczny albowiem hipotetyczne przyjęcie, iż termin na uzupełnienie braków formalnych skargi rozpoczął swój bieg już w dniu 16 czerwca 2017r. i upływał 23 czerwca 2017 r. powodowałoby, iż zobowiązanie do uzupełnienia braków formalnych skargi nie zostało wykonane bez winy skarżącej we wskazanym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przesłanki przywrócenia terminu, wynikające z art. 87 p.p.s.a. to: uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy, wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do wniesienia takiego wniosku i dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin. Przywrócenie terminu uwarunkowane jest wystąpieniem łącznie wymienionych przesłanek. Z uwagi na fakt, że trzy ostanie przesłanki uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu zostały spełnione, należy rozważyć, czy stronie - w niniejszej sprawie - można zarzucić zawinienie w uchybieniu terminu (pierwsza z wymienionych przesłanek). W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, że do niezawinionych przyczyn uchybienia terminowi można zaliczyć: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, lub też mylne pouczenie przez sąd o trybie i sposobie złożenia środka zaskarżenia. Oczywiście, katalog przyczyn niezawinionych przez stronę, dających podstawę do przywrócenia terminu jest otwarty, nie mniej jednak - w okolicznościach konkretnej sprawy należy badać przyczynę uchybienia w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przypomnieć należy, że 7-dniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi ma charakter ustawowy. Oznacza to, że sąd nie ma wpływu na jego długość, a więc nie może go przez swoją czynność wydłużyć lub skrócić. Natomiast, w sytuacji uchybienia terminowi ustawowemu, możliwe jest jego przywrócenie, jednakże muszą zostać spełnione przesłanki, o których mowa powyżej. Kluczowym warunkiem przywrócenia uchybionego terminu jest uprawdopodobnienie braku winy osoby, która miała dokonać czynności procesowej w terminie (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Uprawdopodobnienie nie wymaga wykazania pewności istnienia pewnych faktów, tak jak dowód. Tym niemniej, rolą wnioskującego jest przekonujące wykazanie okoliczności, które świadczą o braku winy. Odnosząc się merytorycznie do złożonego wniosku Sąd uznał, że Skarżąca Spółka nie uwiarygodniła, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Skarżąca wskazywała, że uchybienie terminu spowodowane było brakiem informacji o wezwaniu sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi, albowiem wezwanie to zostało odebrane przez pracownika, który w dniu 16 czerwca 2017 r. fizycznie przebywał na urlopie wypoczynkowym i nie był upoważniony do odbioru korespondencji, a mimo to ją odebrał w siedzibie firmy i nie przekazał skarżącej. W ocenie Sądu ww. oświadczenie nie daje podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej. Uznać bowiem należy, że skarżąca nie dochowała należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw. Udzielając urlopu wypoczynkowego swojemu pracownikowi i mając świadomość o skierowaniu przez siebie skargi do sądu administracyjnego powinna zadbać o to, by kierowana do niej korespondencja na adres spółki została odebrana przez właściwą osobę, lub by o niej została poinformowana - przez upoważnioną osobę. Skarżąca nie czyniąc tego dopuściła się swoistego niedbalstwa w prowadzeniu własnych spraw. Niedbalstwo jest z kolei postacią winy, wobec czego nie można uznać, by skarżąca uchybiła terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi bez swojej winy. Nie było zatem podstaw by przyjąć, iż uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi spowodowane zostało bez winy skarżącej. Od strony postępowania, będącej podmiotem gospodarczym można bowiem oczekiwać i wymagać należytej staranności i dbałości w zakresie prowadzenia swoich życiowo ważnych spraw. Skarżąca Spółka udzielając urlopu wypoczynkowego swojemu pracownikowi, który na co dzień odbierał korespondencję kierowaną do Skarżącej winna była zapewnić zastępstwo na czas urlopu tego pracownika, czego nie uczyniła. Tłumaczenia skarżącej zawarte we wniosku są niewystarczające do jego uwzględnienia, bowiem spółka jako pracodawca jest odpowiedzialna za taką organizację pracy swoich pracowników i ich kontrolę, aby takie sytuacje nie miały miejsca. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła należycie okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, a tym samym brak było możliwości uwzględnienia jej wniosku o przywrócenie terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 86 § 1 a contrario p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.