III SA/Gd 459/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Alina Dominiak Sędzia NSA Anna Orłowska Protokolant: Hanna Tamawska po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Spółki Akcyjnej w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 22 czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz "B" Spółki Akcyjnej w Ł. kwotę 1598,70zł (tysiąc pięćset dziewięćdziesiąt osiem złotych siedemdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 24 marca 2004 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego, na podstawie art. 207 § 1 w zw. z art. 165 § 1, § 2 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 21, art. 23 § 1 i § 9, art. 65 § 4 pkt 2 lit b, art. 83 § 1 i § 3, art. 85 § 1 oraz art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802 ze zm.) uznał zgłoszenie celne nr [...] z dnia 6 kwietnia 2001 r. za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej, określając kwotę wynikającą z długu celnego w sposób opisany; nadto organ wskazał, iż rozliczenia z tytułu długu celnego w kwocie 4.216,20 zł po uprawomocnieniu się decyzji dokona, w trybie art. 250 Kodeksu celnego, Dyrektor Izby Celnej. W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, iż w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego wartość celna towarów sprowadzonych przez "A" S.A. określona została na kwotę 570.175,44 USD. Z kolei w następstwie kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Wydziału Kontroli Podmiotów Gospodarczych Izby Celnej w K. ujawniono notę kredytową, w oparciu o którą pomniejszono płatność za fakturę nr [...] z dnia 14 marca 2001r. Tym samym wynik przeprowadzonej kontroli stanowił podstawę do wszczęcia z urzędu postępowania mającego na celu ustalenie faktycznej wartości celnej towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie w/w zgłoszenia celnego; mając na uwadze treść art. 23 § 1 i § 9 kodeksu celnego należało zaś obniżyć wartość celną towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu i orzec o rozliczeniu z tytułu długu celnego. W odwołaniu od w/w decyzji strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji odwołująca zarzuciła naruszenie art. 23 § 1 i § 9, art. 83 § 3 i art. 85 § 1 Kodeksu celnego oraz art. 122 i 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu podniesiono, iż pomniejszenie kwoty przelewu na rzecz kontrahenta zagranicznego o kwotę wynikającą z noty kredytowej nie miało wpływu na wartość celną importowanych towarów. Wartość celna wskazana w deklaracji SAD odpowiada cenie faktycznie zapłaconej przez importera za towar wprowadzony na polski obszar celny. Co istotne, wartość celna nie może być podwyższana bądź obniżana w sposób dowolny, a jedynie w przypadkach określonych w art. 30 i 31 Kodeksu celnego; stan faktyczny sprawy nie uzasadnia jednak zastosowania wskazanych przepisów. W ocenie odwołującej organ celny zmierza do uznania, iż wartość celna importowanego towaru obniżyła się wskutek pomniejszenia płatności w związku z uznaniem strony notą z tytułu terminowego dokonania płatności za zakupione towary. Strony dokonały zaś jedynie kompensaty wzajemnych wierzytelności z tytułu nabycia towarów oraz terminowej zapłaty za zakupione towary; tym samym doszło do pomniejszenia wartości przelewu na rzecz kontrahenta zagranicznego w związku z potrąceniem. Decyzją z dnia 22 czerwca 2004 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy – Ordynacja podatkowa, w zw. z art. 23 § 1 i § 9 ustawy – Kodeks celny w zw. z art. 26 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622) zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, iż w świetle art. 85 § 1 Kodeksu celnego należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Z kolei zgodnie z art. 23 § 9 w/w aktu prawnego ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności dokonanej lub mającej zostać dokonaną przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedawcy za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży towarów kupującemu albo płatności dokonane lub mające być dokonane przez kupującego osobie trzeciej celem spełnienia zobowiązań sprzedawcy. Oceniając stan faktyczny sprawy w ocenie organu należało przyjąć, iż kwotą należną za zakupiony towar w chwili złożenia zgłoszenia celnego do procedury dopuszczenia do obrotu była kwota z uwzględnieniem noty kredytowej; taką kwotę stanowiła też cena faktycznie zapłacona. Otrzymana bowiem przez stronę nota stanowiła przysporzenie majątkowe, które w obrocie prawnym zawsze występuje w efekcie wystąpienia usprawiedliwiającej je, określonej przyczyny. W niniejszej sprawie jedyną i bezsporną podstawą (przyczyną) otrzymania przez stronę spornej noty kredytowej był fakt zakupu leków od eksportera. Nie można w ocenie organu zgodzić się ze stanowiskiem strony jakoby pomniejszenie kwoty przelewu przekazanej kontrahentowi zagranicznemu nie spowodowało pomniejszenia wartości celnej; trudno jest bowiem uznać za możliwą sytuację, w której sprzedający jest zobowiązany zapłacić kupującemu określoną kwotę za to, że kupujący uiści w terminie należność za zakupione towary. Tym samym organ I instancji zasadnie uznał w/w zgłoszenie celne za nieprawidłowe i w prawidłowy sposób określił kwotę wynikającą z długu celnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku "B" S.A., zarzucając naruszenie art. 23 § 1 i § 9, art. 83 § 2, art. 85 § 1 Kodeksu celnego oraz art. 120, 121, 122, 187, 210 § 1 pkt 6 i 232 § 2 Ordynacji podatkowej, wniosła o uchylenie w/w decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 24 marca 2004 r. W uzasadnieniu skargi wskazała, iż utrzymanie w mocy przez Dyrektora Izby Celnej decyzji organu I instancji spowodowało, iż postępowanie toczyło się wyłącznie w jednej instancji, a skarżąca została pozbawiona oceny jej sprawy przez dwa organy celne. Wszelkie argumenty organów administracji celnej zostały bowiem wywiedzione dopiero w II instancji. W ocenie skarżącej utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji stanowiło naruszenie art. 127 i 233 § 2 Ordynacji podatkowej; sprawa winna była być przekazana do ponownego rozpatrzenia z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Niezależnie od tego nie można w ocenie skarżącej zgodzić się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie określenia wartości celnej towarów. Wystawienie noty uznaniowej i przekazanie na rzecz skarżącej określonych środków było niezależne od zawartej przez strony umowy; w celu bowiem maksymalizacji przychodów i osiąganych zysków podmioty gospodarcze stosują premie, rabaty i bonusy. Jak wynika z treści faktur skarżąca była zobowiązana dokonać zapłaty za zakupione towary w terminie 90 dni; na dzień wprowadzenia towarów na polski obszar celny skarżąca nie była zatem w stanie określić czy wskazana w nocie kredytowej kwota w ogóle będzie jej należna. Przyznanie strony świadczenia z tytułu terminowej zapłaty za towary nie stanowiło zatem obniżenia ceny importowanych towarów; nie można bowiem mówić o obniżeniu ceny towaru, gdy otrzymane świadczenie z uwagi na swój skutek nie miało wpływu na jej zmianę. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W jego ocenie rozstrzygnięcie organu odwoławczego, w świetle przedstawienia zasadności przesłanek nosi wszelkie znamiona bezstronności oraz dbałości o wyjaśnienie wszystkich aspektów sprawy. Co istotne, stwierdzone wady uzasadnienia decyzji organu I instancji nie stanowią podstaw do uchylenia tej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania; całość zgromadzonego materiału dowodowego potwierdza bowiem stan faktyczny jaki wystąpił w przedmiotowej sprawie, ustalony na podstawie dowodów znanych stronie i nie kwestionowanych co do ich autentyczności. Dalej organ podał, iż w prowadzonym w II instancji postępowaniu nie dokonano nowych ustaleń. Wobec oceny materiału zgromadzonego przez Naczelnika Urzędu Celnego niezasadnym jest zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. Odnosząc się do zarzutów mających za przedmiot wartość celną towarów organ wskazał, iż skarżąca nie uiściła tytułem płatności za zakupione towary kwoty wykazanej w fakturach. Faktury otrzymane w dniu zakupu określały zaś kwotę należną eksporterowi za towar, a ujawniona w toku kontroli nota kredytowa wiązała się ściśle z ceną należną i jednocześnie faktycznie zapłaconą za towar, a więc wartością transakcyjną towaru w rozumieniu art. 23 § 1 Kodeksu celnego. W ocenie organu poprzez stan towaru w dniu zgłoszenia celnego w świetle 85 § 1 w/w aktu normatywnego rozumieć należy jedynie jego jakość, formę, postać, ilość oraz inne właściwości odróżniające go od innych towarów, przy czym stan towaru nie zawiera w swym składzie ceny towaru. Tym samym cena towaru, którego stan określono w dniu zgłoszenia celnego może ulec zmianie; w konsekwencji istnieje możliwość ustalenia, iż wartość celna jest odmienna od przyjętej w dacie odprawy celnej i skorygowana we właściwym trybie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W myśl art. 134 § 1 w/w aktu normatywnego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z powodów innych niż podane przez skarżącą. Wskazać należy, iż przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest ocena zgodności z prawem rozstrzygnięcia organu administracji celnej, utrzymującego w mocy decyzję o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, przy czym zarzuty skarżącej koncentrują się wokół naruszenia art.23 § 1 i 9, art. 83 § 2 i art. 85 ustawy – Kodeks celny. Sąd w składzie orzekającym zwraca uwagę, iż kwestia interpretacyjna, czy wartością celna towaru jest jego wartość transakcyjna, czyli cena faktycznie zapłacona lub należna, jeżeli nawet została ustalona lub zapłacona po przyjęciu zgłoszenia celnego w czasie, kiedy towar znajdował się na polskim obszarze celnym była przedmiotem rozstrzygnięcia w wielu wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2004 r., sygn. GSK 53/04, z dnia 13 lipca 2004 r., sygn. GSK 302/04 oraz z dnia 28 lipca 2004 r., sygn. GSK 310/04). Kodeks celny potwierdza zaś, że ustawodawca przyjął jako wiążącą taką wartość celną, która jest ceną rzeczywistą, czyli obliczoną w sposób ostateczny, obejmującą przy tym faktyczne płatności jakich nabywca – importer dokonał lub ma dokonać na rzecz eksportera – sprzedawcy lub na jego korzyść. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę przychyla się do powyższego poglądu. W przedmiotowej sprawie istotne jest wskazanie, że przyznanie przywilejów finansowych, jak i sposób ustalenia ich wysokości zostały ściśle powiązane z transakcjami sprzedaży leków. W rozpatrywanej spawie nie budzi wątpliwości, że udzielony rabat został przez dostawcę leków ściśle przyporządkowany konkretnej transakcji, a zatem odnosił się bezpośrednio do ceny transakcyjnej towaru. W ocenie Sądu nie jest zatem istotne, czy uzyskane w następstwie wystawienia noty kredytowej świadczenie związane było z terminową płatnością za zakupione towary; nadto nie jest istotne, czy uzyskane przez stronę świadczenie zostało nazwane rabatem, bonusem czy premią, skoro zrealizowane zostało przez sprzedawcę. Nie można rabatu oderwać od ceny towaru, przyjąć, że nie jest on elementem kształtującym tę cenę, na tej tylko podstawie, iż miał on służyć jako wsparcie finansowe importera, albo że udzielono go dopiero po wprowadzeniu towaru importowanego na polski obszar celny. Rabat, jeżeli jest świadczeniem odnoszącym się do ceny towaru, kształtuje tę cenę w sposób oczywisty niezależnie od tego, kiedy został faktycznie przyznany i jakie intencje po stronie udzielającego kryją się za jego przyznaniem. W myśl powszechnej w obrocie gospodarczo - handlowym zasady wolności kontraktowej, wyrażonej w prawie polskim w art. 3531 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, określić więc również sposób i czas ustalenia ceny sprzedaży. Mogą tę cenę określić przez wskazanie podstaw do jej ustalenia (art. 536 § 1 Kodeksu cywilnego). Sąd w składzie orzekającym nie podziela zarzutów co do tego, że upust od ceny zakupu, udzielony po dostarczeniu towaru nabywcy i po dopuszczeniu tego towaru na polski obszar celny nie ma związku z jego ceną i przez to nie może być brany pod uwagę przy ustalaniu wartości transakcyjnej i wartości celnej towaru. Cena jest bowiem elementem treści umowy sprzedaży, może być przez strony po zawarciu umowy skonkretyzowana lub zmieniona. Co istotne, związek przepisów art. 23 § 1 i art. 85 § 1 Kodeksu celnego nie uzasadnia uznania, iż w treści art. 85 § 1 Kodeksu celnego należy widzieć unormowanie dopełniające definicję wartości celnej, określoną w art. 23 § 1. Zasady ustalania wartości celnej towarów zostały uregulowane w dziale III Kodeksu celnego, w tym głównie w art. 23. Natomiast przepis art. 85 § 1 Kodeksu celnego odnosi się do kwestii wymagalności należności celnych. Trzeba przede wszystkim zwrócić uwagę, że przepisy art. 23 § 1 i § 9 Kodeksu celnego odnoszą wartość celną towaru do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny. Ustawodawca kładzie więc nacisk na cenę rzeczywistą, całkowitą i ostateczną, obejmującą wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane w zamian za towar. Nadto Kodeks celny ustanawia mechanizm korygowania ex post, w ramach przyjętego zgłoszenia celnego, wartości celnej podanej w zgłoszeniu celnym do wartości celnej mierzonej faktyczną, całkowitą ceną zapłaconą lub należną za towar. Mechanizm ten jest bowiem niezbędny w sytuacji, gdy po dniu przyjęcia zgłoszenia celnego wartość celna z tego dnia okazała się być inna od wartości transakcyjnej, to znaczy faktycznej ceny towaru. Organ celny po zwolnieniu towarów może z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia celnego i jeżeli z tej kontroli wynika, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty, organ podejmuje niezbędne działania w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane (art. 83 § 1 - 3 Kodeksu celnego). W rezultacie, na podstawie art. 64 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego wydaje z urzędu lub na wniosek strony decyzję, której m.in. uznając zgłoszenie celne za nieprawidłowe w całości lub w części zmienia elementy zawarte w tym zgłoszeniu (w tym wartość celną towarów). Niezależnie od powyższego ocenić należy postępowanie organów celnych, w świetle przepisów art. 12 oraz działu IV ustawy - Ordynacja podatkowa, które w oparciu o art. 262 ustawy – Kodeks celny stosuje się odpowiednio do postępowania w sprawach celnych. Dyspozycja art. 121 § 1 w/w aktu normatywnego stanowi, iż postępowanie celne powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów celnych. Z kolei w myśl art. 122 w toku postępowania organy celne podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zgodnie zaś z art. 187 § 1 w/w aktu prawnego organ jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W/w zasada prawdy obiektywnej jest naczelną zasadą postępowania, a wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą stanowi przesłankę warunkującą trafne zastosowanie przepisu prawa. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 października 1984 r. (II SA 1205/84, publ. ONSA 1984/2/98) na gruncie przepisów art. 7 i 77 k.p.a., stanowiących unormowania analogiczne do art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego ciąży na organie prowadzącym postępowanie administracyjne; nie oznacza to, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku, zwłaszcza iż nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Co ważne, organ administracji jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; rozumieć przez to należy uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych lub możliwych do przeprowadzenia w postępowaniu, jak również uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, mających znaczenie dla oceny ich mocy oraz wiarygodności. Nadto, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania każda sprawa administracyjna rozpoznawana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania przez legitymowany podmiot ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. Oznacza to tym samym, iż sprawa administracyjna jest dwukrotnie rozpoznana oraz rozstrzygnięta. Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania została zrealizowana, nie wystarcza jedynie stwierdzenie, iż w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzję, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. W myśl zasady ustrojowej dwuinstancyjności, organ odwoławczy pełni bowiem kompetencje zarówno kontrolne, jak i merytoryczne. Przeprowadzenie zaś całego postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy stanowi niedopuszczalne naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, pozbawiające stronę służącego jej prawa odwołania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 1999 r., IV SA 1313/98, baza Lex nr 48725 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 1996 r., SA/Wr 1996/95, publ. ONSA 1997/1/35). Przenosząc w/w rozważania na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, iż wartość celną towarów zakwestionowano w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego, ujawniając w toku kontroli notę kredytową, opiewająca na kwotę 17.105,26 USD; podstawą zaś zakwestionowania w/w wartości była kwota określona w przedmiotowej nocie, która jako dowód uzasadniający zakwestionowanie ceny transakcyjnej została dołączona do materiału dowodowego sprawy. Sąd zwraca uwagę, iż stosownie do treści art. 4 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. Nr 90, poz. 999 ze zm.) język polski jest językiem urzędowym organów, instytucji i urzędów podległych m.in. konstytucyjnym organom państwa, a powołanych w celu realizacji zadań tych organów. Nie tylko zatem rozstrzygnięcia organów administracji publicznej, ale również cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie musi być sporządzony w języku polskim, co obliguje organy do posługiwania się urzędowymi tłumaczeniami obcojęzycznych dokumentów. Obcojęzyczne dokumenty, bez ich urzędowego przetłumaczenia na język polski, w świetle art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej nie mogą być uznane za dowód w sprawie, gdyż posługiwanie się nimi w postępowaniu prowadzonym przez organ administracji publicznej jest sprzeczne z prawem - art. 27 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483), stanowiącym, iż językiem urzędowym w Rzeczypospolitej Polskiej jest język polski oraz regulacją zawartą w art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 w/w aktu normatywnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2001 r., III SA 2339/99, publ. Przegląd Podatkowy 2001/11/63 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2004 r., III SA 2719/02, publ. POP 2005/4/317). W niniejszej sprawie w/w nota kredytowana nie została przetłumaczona na język polski; zarówno w aktach administracyjnych jak i w aktach sądowych znajduje się jedynie jej wersja sporządzona w języku angielskim. W świetle w/w przepisów uznać należało, iż w takim kształcie nie może stanowić dowodu, zwłaszcza w sytuacji gdy jest to dowód kluczowy dla wyników całego postępowania. Zatem organom administracji celnej I i II instancji postawić można zarzut naruszenia przepisów postępowania. Z uwagi na powyższe uchybienia o charakterze formalno – procesowym, które bezsprzecznie miały wpływ na treść rozstrzygnięcia należało, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylić zaskarżoną decyzję. Wobec uwzględnienia skargi Sąd stwierdził nadto, na podstawie art. 152 w/w ustawy, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 w zw. z art. 205 § 2 przedmiotowego aktu prawnego oraz § 1, § 2, § 14 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy celne winny uwzględnić rozważania dotyczące prawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego; nadto uwzględnieniu winny podlegać rozważania mające za przedmiot regulację normatywną zawartą w ustawie o języku polskim.