III SA/Gd 459/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 19 listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe postanawia odrzucić skargę. W dniu 19 listopada 2009 r. Dyrektor Izby Celnej wydał decyzję o przeniesieniu z dniem 23 listopada 2009 r. inspektora celnego W. W. ze stanowiska służbowego w Urzędzie Celnym w G. na takie samo stanowisko do Izby Celnej w G. W dniu 30 listopada 2009 r. Dyrektor Izby Celnej mianował W. W. na stopień młodszego aspiranta celnego w korpusie aspirantów Służby Celnej. W lipcu 2010 r. W. W. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W skardze domagał się uchylenia decyzji (aktu mianowania). Jednocześnie wniósł wniosek "o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Celej z dnia 19 listopada 2009 r., w przedmiocie mianowania funkcjonariusza służbowego w korpusie Służby Celej". W uzasadnieniu skarżący wskazał, że zgodnie z wyjaśnieniami organu i art. 189 ustawy o Służbie Celnej wystąpił z pozwem do sądu powszechnego żądając nakazania organowi oświadczenia woli o zmianie aktu mianowania w ten sposób, że nada skarżącemu stopień w korpusie oficerów młodszych Służby Cywilnej. W związku z brakiem opłaty od pozwu zarządzeniem Sądu Rejonowego w G. z dnia 9 lipca 2010 r. zwrócono pozew skarżącemu. Zarządzenie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 16 lipca 2010 r. Skarżący podał, że nie wniósł opłaty w związku z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2010 r. II PZP 5/10, zgodnie z którą w sprawie dotyczącej mianowania funkcjonariusza celnego na stopień służbowy na podstawie art. 223 ustawy o Służbie Celnej droga przed sądem powszechnym jest niedopuszczalna. Postanowieniem z dnia 12 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Pismem z dnia 23 listopada skarżący oświadczył, że cofa skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Powołał się przy tym na "konieczność wyczerpania drogi sądowej". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zaskarżona decyzja z dnia 19 listopada 2009 r. została wydana przez Dyrektora Izby Celnej. W pouczeniu znajduje się wskazanie, że na podstawie art. 188 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 168, poz. 1323 ze zm.) stronie przysługuje prawo złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do Dyrektora Izby Celnej. W niniejszej sprawie skarżący na etapie postępowania administracyjnego złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jednak organ administracyjny - po wyjaśnieniach strony - potraktował to jako wniosek dotyczący aktu mianowania z dnia 30 listopada 2009 r. W odpowiedzi organ wystosował pismo wyjaśniające z dnia 19 maja 2010 r. Nie zmienia to faktu, że nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia przed złożeniem skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przepis art. 188 ust. 1 ustawy o Służbie Celej wyraźnie stanowi, że w przypadku wydania decyzji o przeniesieniu, powierzeniu pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, przeniesieniu na niższe stanowisko bądź zawieszeniu w pełnieniu obowiązków służbowych, funkcjonariusz może, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 52 § 1 p.p.s.a., uznał, że skarga została złożona na decyzję nieostateczną i w związku z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jest niedopuszczalna.