III SA/Gd 460/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.) Sędzia NSA Jacek Hyla Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na stanowisko Rady Miejskiej w B. z dnia 11 września 2013 r. w przedmiocie rozbiórki pomnika postanawia: oddalić wniosek skarżącego W. K. o wyłączenie od rozpoznania sprawy sędziego WSA E. K.-G.i sędziego WSA A. D. W dniu 9 maja 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga W. K. na stanowisko Rady Miejskiej w B. z dnia 11 września 2013 r. w przedmiocie rozbiórki pomnika zlokalizowanego na Placu [...] w B. Na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2016 r. skarżący wniósł o wyłącznie od rozpoznania tej sprawy sędziów WSA: E. K. – G. i A. D. Skarżący wskazał, że przyczyną wystąpienia z wnioskiem jest okoliczność, iż ww. sędziowie uczestniczyli w postępowaniu o sygn. akt III SA/Gd 23/15 – zakończonej postanowieniem z dnia 18 lutego 2016 r. odrzucającym skargę W. K.. W ocenie skarżącego sprawa ta pozostaje w związku ze sprawa niniejszą, więc dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga, aby doszło do zmiany składu sędziowskiego w sprawie aktualnie rozpoznawanej przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi uregulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – w skrócie p.p.s.a. Podstawy do wyłączenia sędziego określają art. 18 § 1 i art. 19 p.p.s.a., zgodnie z którymi sędzia może być wyłączony z mocy ustawy albo – na wniosek sędziego lub strony. W myśl art.18 § 1 p.p.s.a. sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach: 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki; 2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia; 3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron; 5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą; 6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator; 6a) dotyczących skargi na decyzję lub postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty wydanych w postępowaniu administracyjnym nadzwyczajnym, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu sądowo-administracyjnym dotyczącym kontroli legalności decyzji albo postanowienia wydanych w postępowaniu administracyjnym zwyczajnym, brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie; 7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej. Stosownie zaś do treści art. 18 § 3 p.p.s.a. sędzia, który brał udział w wydaniu orzeczenia objętego skargą o wznowienie postępowania, nie może orzekać co do tej skargi. Art. 19 p.p.s.a. stanowi, że niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Skarżący, W. K., wnosząc o wyłączenie sędziów WSA E. K. – G. i A. D. od rozpoznania tej sprawy, nie wskazał przesłanek określonych w art. 18 § 1 (tzw. ustawowe przyczyny wyłączenia sędziego). Z oświadczeń w/w sędziów z dnia 5 maja 2016 r. (k. 397 akt sadowych) oraz z dnia 10 maja 2016 r. (k. 398 akt sądowych) wynika, że nie zachodzą jakiekolwiek podstawy uzasadniające wniosek o ich wyłączenie. Sąd podkreśla, że fakt uczestnictwa sędziego w składzie orzekającym, który wydał w innej sprawie orzeczenie nieodpowiadające oczekiwaniom strony, nie stanowi okoliczności budzącej wątpliwość, co do bezstronności sędziego. W związku z powyższym na mocy art. 22 § 2 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.