III SA/Gd 461/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak, Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik (spr.), Protokolant: Specjalista Anna Zegan, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi "A" w Gdyni na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 lipca 2025 r. nr BP.500.222.2024.1181.GD11 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Decyzją z dnia 25 lipca 2025 r. nr BP.500.2024.1181.GD11 Główny Inspektor Transportu Drogowego działając w trybie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy a dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 572 dalej również jako "k.p.a.") utrzymał w mocy, uznając ją za prawidłową, decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 14 sierpnia 2024 r. nr WIDT.DI.0152.XI1316/10/24 o nałożeniu na spółkę N. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej również jako "strona", "spółka N." lub "skarżąca") kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Z akt sprawy wynikają następujące okoliczności faktyczne i prawne. W czerwcu 2024 r. upoważniony zespół kontrolny przeprowadził kontrolę przestrzegania przez spółkę N. Sp. z o.o. z siedzibą w G. warunków i obowiązków przewozu drogowego określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2024 r, poz. 728 dalej również jako "u.t.d."). Kontrola obejmowała okres od 1 lipca 2023 r. do 30 kwietnia 2024 r. Z kontroli w przedsiębiorstwie sporządzono protokół z dnia 21 czerwca 2024 r. nr [...] w którym ujęto stwierdzone podczas kontroli naruszenia. W tej dacie osobę upoważnioną do reprezentowania przedsiębiorcy zapoznano z wynikami przeprowadzonej kontroli oraz naruszeniami stwierdzonymi w załącznikach. Stronie przekazano egzemplarz protokołu wraz z załącznikami. Zawiadomieniem z dnia 21 czerwca 2024 r. spółka N., jako przedsiębiorca wykonujący przewozy drogowe została poinformowana o wszczęciu postępowania w sprawie nałożenia kary pienieżnej za naruszenia stwierdzone protokołem kontroli i możliwość wypowiedzenia się w sprawie. W zawiadomieniu zawarto pouczenie m.in. o warunkach zastosowania art. 92b i art. 92c u.t.d. W dniu 11 lipca do organu wpłynęły wyjaśnienia spółki N. W zakresie naruszeń z załącznika nr 3 ustawy u.t.d., który to załącznik określa wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego w odniesieniu do przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy i pracujących na jego rzecz kierowców, spółka N. wskazała, że przedłożyła w toku kontroli dokumentację świadcząca, w jej ocenie, o prowadzeniu nadzoru nad kierowcami, w tym wydruki od kierowców, które sporządzili, kiedy odstąpili od stosowania norm czasu z powodów niezależnych od nich. Zaznaczono, że kierowca może przekroczyć dzienny i tygodniowy czas prowadzenia pojazdu o dwie godziny, aby dotrzeć do centrum operacyjnego pracodawcy lub do swojego miejsca zamieszkania pod określonymi warunkami – powody takiego odstępstwa kierowca ręcznie wskazuje na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego. W dalszej części wyjaśnień odniesiono się do naruszeń z lp. 4.2. i 4.4. załącznika nr 4 do ustawy u.t.d., który to załącznik określa wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, za które odpowiedzialność ponosi osoba zarządzająca transportem. W tym zakresie spółka N. wskazała, że równoległe ustalenie w protokole kontroli naruszeń z lp. 4.2. i 4.4. załącznika nr 4 do ustawy u.t.d. "jest to dwukrotne karanie za to samo przewinienie ponieważ jedno naruszenie wynika z drugiego. Brak badań spowodował brak uprawnienia. Opis naruszeń nie uwzględnia również okresu 180 dniowej karencji na dokonanie badań, wynikającej z zakończenia epidemii, który wydłużał czas na dokonanie badań do 28 grudnia 2023 r. Tym samym w okresie październik, listopad i do 28 grudnia należy przyjąć, ze kierowca wykonywał przewozy z ważnymi dokumentami. Z informacji uzyskanych z przychodni wystawiającej orzeczenie lekarskie w sierpniu 2023 r. kierowca osobiście musi stawić się w przychodni i zweryfikować wystawione orzeczenie lekarskie aby uzyskać dodatkową pieczątkę potwierdzającą zakres badań w zakresie badań kierowców. Na chwilę obecną kierowca jest w trasie planowo do końca tygodnia. Jak tylko uzyskamy uzupełnione orzeczenie to niezwłocznie je prześlemy." Następnie spółka N. została zawiadomiona o zakończeniu postępowania wyjaśniającego i o możliwości zapoznania się z materiałami sprawy oraz ostatecznego wypowiedzenia się w sprawie wraz ze wskazaniem, że nieskorzystanie przez stronę w wyznaczanym terminie z ww. uprawnień sprostowuje wydanie decyzji w oparciu o dotychczas zebrany materiał dowodowy. Strona nie wypowiedziała się ponownie w sprawie stwierdzonych naruszeń. Decyzją z dnia z 14 sierpnia 2024 r. nr WIDT.DI.0152.XI1316/10/24 wydaną na podstawie art. 92a ust. 1 w zw. art. 93 ust. 1 u.t.d. wobec spół N. Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył w związku z ustaleniami zawartymi w protokole kontroli karę pieniężną w wysokości 20 000 zł. Kara została ograniczona do ww. kwoty w oparciu o art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d. z łącznej wyższej kwoty, jaką wyliczono, sumując stwierdzone podczas kontroli naruszenia, wymienione w załączniku nr 3 do ustawy u.t.d., obejmujące: 1/ naruszenie z lp. 1.5., to jest niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie - za każdą zmianę 800 zł (łącznie 4x 800 = 3200 zł); 2/ naruszenia z lp. 5.2., to jest przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone - o czas do mniej niż 1 godziny -100 zł (łącznie 4x100 = 400 zł); 3/ naruszenie z lp. 5.4., to jest przekroczenie maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu - o czas do mniej niż 10 godzin - 250 zł (1x250 zł = 250 zł) 4/ naruszenie z lp. 5.5., to jest skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego - o czas do 1 godziny -100 zł (łącznie 2x100 zł = 200 zł) - o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut - 200 zł (1x200 zł = 200 zł); 5/ naruszenie z lp. 5.6., to jest niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku - za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin - 350 zł (łącznie 4x350 = 1400 zł); 6/ naruszenia z lp. 5.7., to jest skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej - o czas do jednej godziny -150 zł (łącznie 10x150 zł = 1500 zł) - o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin - 350 zł (łącznie 2x350 zł = 700 zł); 7/ naruszenie z lp. 5.8., to jest skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone - o czas do 3 godzin - 150 zł (łącznie 4x150 zł = 600 zł) - o czas powyżej 3 godzin do 9 godzin - 300 zł (1x300 zł = 300 zł); 8/ naruszenie z lp. 5.10., to jest przekroczenie 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku - o czas do mniej niż 3 godzin - 350 zł (łącznie 2x350 zł =700 zł) - o czas od 3 godzin do mniej niż 12 godzin - 450 zł (1x450 zł = 450 zł); 9/ naruszenie z lp. 5.11., to jest przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy - o czas do mniej niż 30 minut - 100 zł (łącznie 32x100 zł = 3200 zł); 10/ naruszenie z lp. 6.3.8., to jest niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis - 50 (łącznie 10x50 = 500 zł); 11/ naruszenie z lp. 6.3.11., to jest niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu aktywności kierowcy - za każdy dzień - 100 zł (łącznie 500 zł); 12/ naruszenie z lp. 6.3.16., to jest za nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy - 500 zł (łącznie 1000 zł); 13/ naruszenie z lp. 9. 1., to jest wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd 2 000 zł (łącznie 4x2000 = 8000 zł). W decyzji przedstawiono przebieg postępowania w sprawie, przywołano przepisy prawa odnoszące się do każdego ze stwierdzonych w toku kontroli naruszeń oraz przedstawiono szczegółowe ustalenia faktyczne, przyjęte w odniesieniu do każdego z nich na podstawie protokołu kontroli. W uzasadnieniu odniesiono się do wyjaśnień strony, które wpłynęły do organu w dniu 11 lipca 2024 r., a były złożone przez stronę w związku z zawiadomieniem jej o wszczęciu postępowania administracyjnego. W wyjaśnieniach tych powołując się na zapisy art. 12 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (dalej również jako "rozporządzenie (WE) 561/2006") oraz wydruki z tachografów cyfrowych sporządzone przez kierowców, strona argumentowała o niezasadności stwierdzonych naruszeń. Zdaniem strony, kierowca S. P. wskazał na wydruku uzasadniony powód przedłużenia czasu jazdy. Organ uznał jednak, iż zapis na ww. wydruku - "Wydłużenie czasu jazdy do bazy firmy" - nie jest powodem, dla którego doszło do przekroczenia dopuszczalnych norm czasu prowadzenia pojazdu, a stwierdzeniem faktu. Art. 12 rozporządzenia (WE) 561/2006 dopuszcza, "pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju" odstępstwo od przepisów art. 6-9 pod warunkiem wskazania powodu takiego odstępstwa. Na tych samych zasadach kierowca może przekroczyć dzienny i tygodniowy czas prowadzenia pojazdu o maksymalnie dwie godziny, pod warunkiem że wykorzystał on przerwę trwającą nieprzerwanie 30 minut bezpośrednio przed tym dodatkowym czasem prowadzenia pojazdu niezbędnym, aby dotrzeć do centrum operacyjnego pracodawcy lub swojego miejsca zamieszkania w celu wykorzystania regularnego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego, na wydruku z urządzenia rejestrującego lub na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca docelowego lub odpowiedniego miejsca postoju. Organ podkreślił, że powyższe nie oznacza rutynowego korzystania z dodatkowych godziny lub dwóch czasu jazdy lub pracy. Kierowca zobowiązany jest podać powód korzystania z odstępstwa, wskazując wyjątkowe okoliczności, które uniemożliwiły zachowanie dopuszczalnych limitów prowadzenia pojazdu. Powrót do centrum operacyjnego pracodawcy lub miejsca zamieszkania nie jest sytuacją wyjątkową. Przeciwnie, jest sytuacją rutynową, powtarzającą się w zależności od charakteru pracy kierowcy nawet codziennie. Tłumaczenie powrotu do miejsca zamieszkania chęcią powrotu do miejsca zamieszkania jest błędem logicznym, w którym jedna część wypowiedzi zawiera treść występującą także w drugiej części a powód jest tożsamy z przyczyną. Analogicznie organ nie uznał zapisu kierowcy P. D. z dnia 3 listopada 2023 r. - "brak możliwości odbycia przerwy" - jako powodu, dla którego doszło do naruszenia norm. Brak możliwości odbycia przerwy jest stwierdzeniem faktu bez podania przyczyny. W przypadku wydruku kierowcy P. D. z dnia 29 lutego 2024 r. opisanego jako - "brak możliwości zatrzymania się w bezpiecznym miejscu" - organ wskazał, że zapisy tachografu i pozycjonowania satelitarnego porównane z mapą satelitarną wskazują, iż kierowca nie podjął próby zatrzymania się odpowiednio wcześniej, pomimo iż istniała taka możliwość. Kierowca przedłużył okres dziennego prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin i nie wykorzystał dodatkowej godziny na poszukiwanie miejsca do zatrzymania pojazdu. Ponieważ w ramach postępowania dotyczącego naruszeń obciążających przedsiębiorcę, wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy u.t.d., spółka w udzielonych wyjaśnieniach wskazywała też na kwestie dotyczące naruszeń z lp. 4.2. i 4.4. z załącznika nr 4 do ustawy u.t.d. (naruszenia, za które odpowiedzialność ponosi zarządzający transportem) w przedmiotowej decyzji organ odniósł się do całości wyjaśnień strony, jako podniesionych przez nią w danej, konkretnej sprawie. Odnosząc się do zarzutu strony, że naruszenia z lp. 4.2. i 4.4. z załącznika nr 4 do ustawy u.t.d., to w istocie dwukrotnie karanie za to samo, organ wskazał, ze nie jest jego rolą polemika ze stroną, ani nie leży w jego gestii interpretacja poszczególnych zapisów aktów prawnych lub kwestii dotyczących ewentualnego dwukrotnego stosowania środka represyjnego wobec tego samego podmiotu. Powyższe rodziłoby ryzyko nieustannego kwestionowania poprawności sformułowań stanowiących podstawę do rekonstrukcji norm prawnych. W przypadku poruszanego zagadnienia zapisy ustawy jasno wskazują konieczność sankcjonowania braku badań lekarskich i braku uprawnień do kierowania pojazdami poszczególnych kategorii. Nie można postawić znaku równości pomiędzy nieposiadaniem badań lekarskich o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, a nieposiadaniem ważnego prawa jazdy odpowiedniej kategorii wymaganej dla danego rodzaju pojazdu lub zespołu pojazdów. W pierwszym przypadku stwierdza się o możliwości podjęcia pracy na stanowisku kierowcy, w drugim o możliwości kierowania pojazdami odpowiedniej kategorii. Nie wszyscy kierujący pojazdami wykonują zawodowo pracę kierowcy. Odnosząc się do drugiej części wyjaśnień strony, organ podkreślił, że opis naruszeń uwzględnia okres przedłużenia ważności badań lekarskich do 28 grudnia 2023 r. Wyraźnie wskazano w opisie naruszenia Ip. 4.2 - "Na podstawie zapisów tachografu cyfrowego ustalono, iż w kontrolowanym okresie kierowca wykonywał przewozy bez odpowiednich uprawnień w dniach 4, 8-12, 15-21 stycznia 2024 r. W trakcie kontroli nie okazano żadnych innych dokumentów kierowcy potwierdzających brak przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy kierowcy od dnia 29 grudnia 2023 r. do dnia 21 stycznia 2024 r." Zaznaczono, że zgodnie z art. 15zzzw ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 340 ze zm.) w przypadku gdy ważność uprawnień do kierowania pojazdami upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ważność tych dokumentów, uprawnień i wpisu ulega przedłużeniu do dnia upływu 60 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z nich zostanie odwołany później. Organ zaznaczył końcowo, że w zawiadomieniu z dnia 19 lipca 2024 r. o zakończeniu kontroli, kierowanym w odrębnej sprawie do M. K., jako osoby zarządzającej transportem w spółce N., organ informował, że wyjaśnienia dotyczące naruszeń z załącznika nr 4 ustawy u.t.d., które wpłynęły do organu w dniu 11 lipca 2024 r. nie mogą zostać uwzględnione w sprawie dotyczącej odpowiedzialności zarządzającego transportem, ponieważ nie zostały złożone i podpisane przez stronę tego postępowania. Wobec czego w sprawie dotyczącej odpowiedzialności osoby zarządzającej transportem przyjęto, że wyjaśnienia nie zostały w złożone. Omawiając kolejne naruszenia z lp. 1.5., lp. 5.2., lp. 5.4., lp. 5.5., lp. 5.6., lp. 5.7., lp. 5.8., lp. 5.10., lp. 5.11., lp. 6.3.8., lp. 6.3.11., lp. 6.3.16., lp. 9.1. załącznika nr 3 do ustawy u.t.d., które uprzednio stwierdzone zostały w protokole dokumentującym przeprowadzoną w przedsiębiorstwie kontrolę, organ zaznaczył, że poza wyjaśnieniami, które wpłynęły do organu w dniu 11 lipca 2024 r. - i które jak wskazano wyżej nie zostały uwzględnione - strona nie wypowiadała się ponownie w sprawie stwierdzonych naruszeń. Organ wskazał następnie, że strona nie powołała też i nie wykazała w żaden sposób zaistnienia okoliczności objętych hipotezą art. 92c i art. 92c u.t.d., to jest przepisów pozwalających przedsiębiorcy na zwolnienie się z odpowiedzialności. W tym zakresie podkreślono, że odpowiedzialność administracyjna za stwierdzone naruszenia ma charakter odpowiedzialności obiektywnej i jest niezależna od winy naruszyciela. Za działalność przedsiębiorstwa ponosi odpowiedzialność osoba, która je prowadzi - z podmiotowego punktu widzenia - przedsiębiorca. To na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności również za ewentualne skutki działań osób, którymi wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Obowiązkiem pracodawcy jest zatem wprowadzenie takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa i sprawowanie takiego nadzoru nad kierowcami, aby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia dla życia zdrowia i mienia innych osób, jak również ustalenie takich rozwiązań organizacyjnych, które będą dyscyplinować pracowników przedsiębiorcy lub osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem, aby przestrzegały ustanowionych norm prawnych. Organ podkreślił przy tym, że nie można postawić znaku równości pomiędzy wystąpieniem nieprzewidywalnych i niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, do których odnoszą się regulacje z art. 92c i 92b u.t.d., a nieprawidłowym, błędnym, czy też intencjonalnym i samowolnym działaniem kierowcy. Od odpowiedzialności za naruszenia można się bowiem uwolnić jedynie w sytuacji wykazania przez stronę, że podmiot nie miał wpływu na powstałe naruszenia, które nastąpiło na skutek zdarzeń lub okoliczności, których nie mógł przewidzieć, a także wykaże, że wykonuje działalność transportową z należytą starannością, przedstawiając dowody świadczące o prawidłowej organizacji pracy. Praca kierowców powinna być tak zorganizowana przez planowanie zadań przewozowych, aby wyeliminować jakąkolwiek możliwość naruszenia przepisów. Do uwolnienia się od odpowiedzialności nie jest więc wystarczające powoływanie się np., że nieprawidłowości powstały na skutek błędów kierowców, ani też wskazywanie, że w przedsiębiorstwie zastosowane zostały środki o charakterze standardowym i rutynowym. W kontekście powyższych argumentów organ ocenił, że strona postępowania nie dopełniła ciążących na niej obowiązków wskazanych w ustawie o transporcie drogowym z własnej winy, poprzez niedołożenie należytej staranności przy wykonywaniu działalności gospodarczej, zatem trudno rozpatrywać fakt powstania naruszenia wskutek zdarzeń i okoliczności których podmiot nie mógł przewidzieć. Sytuacja zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności nie została przez strona wykazana. Zaznaczono przy tym, że organ dodatkowo pouczył w toku postępowania przedsiębiorcę o treści art. 92b i 92c u.t.d. Spółka N. złożyła odwołanie od decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości, a w szczególności w zakresie naruszeń z lp. 1.5, lp. 6.3.16 oraz lp. 9.1. załącznika nr 3 do ustawy u.t.d. W ocenie strony, w decyzji nie wskazano dowodów, które zostały uznane przez organ za wiarygodne i tych które zostały uznane za niewiarygodne, wobec czego decyzja zawiera wadliwe uzasadnienie, co narusza art. 107 § 3 k.p.a.. Postępowanie przeprowadzono bez wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym organ nie podjął wszelkich czynności potrzebnych do wyjaśnienia okoliczności sprawy i naruszył art. 7 k.p.a.. W ocenie strony w sprawie doszło także do naruszenia art. 6 k.p.a. oraz art. 8 § 1 k.p.a., ponieważ organy powinny działać na podstawie przepisów prawa, a także prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie. Naruszenia prawa procesowego spowodowały w ocenie strony naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 92 c u.t.d. Zdaniem strony brak było jej wpływu na powstałe naruszenia, a organ zakwestionował wszystkie możliwe okoliczności łagodzące. Spółka wskazała, że nadzoruje kierowców oraz że są oni regularnie zapoznawani z zestawieniami naruszeń. Jednocześnie w toku kontroli okazała dokumenty świadczące o tym nadzorze, to jest nie tylko stosowne obwieszczenie oraz ww. zestawienia naruszeń, ale też sporządzone przez kierowców wydruki w sytuacjach uzasadniających odstąpienie od norm jazd, przerw i odpoczynków, zgodnie z rozwiązaniami unijnymi. Jednocześnie spółka podkreśliła, że za określone naruszania odpowiadają wyłącznie kierowcy i były to naruszania powstałe niezależnie od niej. W tym zakresie odnosząc się do naruszenia z lp. 6.3.16., wskazano, że w przypadku dotyczącym kierowcy A. G. doszło do sytuacji, gdzie kara została nałożona pomimo wyjaśnień strony o braku możliwości okazania danych z karty tego kierowcy za dzień 26 i 27 stycznia 2024 r. z uwagi na to, że kierowca podrzucił pracę i jednocześnie nie rozliczał się z szeregu dokumentów, w tym nie udostępnił karty do odczytu, pomimo wezwań spółki, gdzie w okresie po 27 stycznia 2024 r. do 16 lutego 2024 r. nie wykonywał już przewozów, ale przebywał na urlopie i odbierał wolne. W zakresie błędnych ustaleń faktycznych strona odnosząc się z kolei do naruszenia z lp. 1.5. wskazała, że w jej ocenie udokumentowała fakt zgłoszenia pojazdu o nr rej. [...], skoro przedstawiono kopie druku WPC dla tego pojazdu do wniosku o zgłoszenie pojazdu do zezwolenia z dnia 11 stycznia 2023 r. przesłane do Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, czyli udokumentowano w ten sposób fakt, że wniosek wpłynął. Tym samym naruszenie w postaci niezgłoszenia ww. pojazdu nie powinno zostać stwierdzone, a przedstawiony wniosek powinien zostać uwzględniony jako fakt dokonania zgłoszenia. W odniesieniu do naruszenia z lp. 9.1. strona podniosła, że na moment kontroli wszystkie pojazdy posiadały już ważne badania techniczne. To, że nie miały ich wcześniej, w określonym czasie, jest nakładaniem kary niejako po fakcie i nie powinno mieć miejsca. W odwołaniu sformułowano także zarzut, że protokół kontroli został podpisany przez pełnomocnika spółki, który nie był upoważniony do składania wyjaśnień i nie mógł w składać w trakcie kontroli wyjaśnień w imieniu prezesa zarządu spółki. W trakcie kontroli nie zwrócono się natomiast o złożenie wyjaśnień dotyczących stwierdzonych naruszeń do prezesa zarządu. W wyniku złożonego odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego ponownie przeanalizował zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i decyzją z dnia 25 lipca 2025 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jako prawidłowe. Organ odwoławczy ocenił, że stwierdzone naruszenia z lp. 1.5., lp. 5.2., lp. 5.4. lp. 5.5., lp. 5.6., lp. 5.7., lp. 5.8., lp. 5.10., lp. 5.11., lp. 6.3.8., lp. 6.3.11., lp. 6.3.16., lp. 9.1. załącznika nr 3 do ustawy u.t.d., znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym i zostały przez organ pierwszej instancji prawidłowo zakwalifikowane. W odniesieniu do każdego z naruszeń szczegółowo przedstawiono poczynione w tym zakresie ustalenia zawarte w protokole kontroli oraz przywołano przepisy prawa materialnego, z których wynika każdy z naruszonych obowiązków i wymogów. Jednocześnie wskazano, że zarzuty odwołania, co do niezaistnienia określonych naruszeń nie znalazły potwierdzenia z następujących względów. Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących naruszenia przepisu lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy u.t.d. organ odwoławczy na podstawie pisma nr BTM.WR.511.1257.2024.1997.Il z dnia 20 czerwca 2024 r. wskazał, że przedsiębiorca w dniu 11 stycznia 2023 r. za pośrednictwem poczty e-mail wysłał wniosek dotyczący wymiany pojazdów, jednakże z powodu braku usunięcia braków formalnych wniosku, Główny Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia 6 czerwca 2023 r. poinformował przedsiębiorcę że ww. wniosek pozostaje bez rozpatrzenia. Organ podniósł, że strona we wniosku z dnia 30 stycznia 2023 r. nie zgłosiła zmiany danych do udzielonych uprawnień dotyczących pojazdu o nr rej. [...]. Ponadto w piśmie z dnia 20 czerwca 2024 r. Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego Biura ds. Transportu Drogowego zostało wskazane, że druk wniosku WPC nie posiada potwierdzenia wpływu do urzędu, jednocześnie nie znajduje się w aktach przedsiębiorcy. W związku z powyższym wskazano, że wniosek o zmianę danych, na który powołuje się strona w odwołaniu nie wpłynął do urzędu. Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego naruszenia przepisu lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do ustawy u.t.d. organ odwoławczy wskazał, że okoliczność nieudostępnienia danych cyfrowych z powodu nieprzekazania ich przez kierowcę, który przestał świadczyć pracę dla przedsiębiorcy, nie stanowi okoliczności wyłączającej odpowiedzialność strony za te naruszenia. Organ odwoławczy wskazał, że polityka kadrowa prowadzona przez przedsiębiorstwo transportowe należy wyłącznie do przewoźnika i to ten podmiot odpowiada za stwierdzone podczas kontroli nieprawidłowości. Zatem nieprzekazanie przez kierowcę, który odchodził z pracy danych cyfrowych nie stanowi okoliczności wyłączającej odpowiedzialność przedsiębiorcy. Jednocześnie organ zaznaczył, że samo okazanie danych cyfrowych z tachografów oraz ewidencji czasu pracy nie zwalniało przedsiębiorcy z obowiązku okazania danych cyfrowych z karty kierowcy A. G. Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w celu dokonania kompleksowej analizy przestrzegania przepisów czasu pracy wymaga od przedsiębiorcy okazania danych cyfrowych zarówno z kart kierowców, jak i tachografów oraz dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu. Nieokazanie któregoś z dokumentów ogranicza obszar prowadzonej kontroli. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że naruszenie przepisu lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8) - stanowi bardzo poważne naruszenie. Organ odwoławczy nie stwierdził zatem podstaw do zastosowania przepisów wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy. Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego naruszenia o lp. 9.1 załącznika nr 3 do ustawy u.t.d. organ odwoławczy podniósł, że nie zgadza się z interpretacją ww. przepisu przedstawianą przez stronę, która podkreśla, że naruszenie polegające na stwierdzeniu wykonywania przewozów drogowych pojazdami bez ważnych badań technicznych można stwierdzić wyłącznie gdy trwa podczas kontroli drogowej. Organ wskazał, że stwierdzone podczas kontroli w siedzibie przedsiębiorcy naruszenia wypełniają przesłanki przepisu lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Na podstawie danych cyfrowych okazanych przez przedsiębiorcę organ odwoławczy stwierdził bowiem wykonywanie przewozów drogowych, pojazdami bez ważnych badań technicznych, co potwierdzają dowody rejestracyjne pojazdów znajdujących się w prawnej dyspozycji przedsiębiorcy. Odnosząc się do pozostałych zarzutów strony, organ odwoławczy nie stwierdził błędów formalnych w zakresie uzasadnienia decyzji oraz zarzutów dotyczących nieuwzględnienia okoliczności korzystnych dla strony. Organ odwoławczy zaznaczył, że podjął rozstrzygnięcie w sprawie na podstawie całego materiału tej sprawy, dokonując także analizy okoliczności i wyjaśnień przedłożonych przez stronę oraz wydruków z urządzenia rejestrującego dotyczących przypadków zastosowanie art. 12 rozporządzenia (WE) 561/2006 Odnosząc się do zarzutu dotyczącego niepodpisania protokołu kontroli przez osobę upoważnioną do reprezentowania spółki, organ odwoławczy wskazał, że zawiadomieniem z dnia 21 czerwca 2024 r. nr WI.8140.2.46.2024 o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego wobec spółki N. został stronie przekazany protokół kontroli (pismo doręczone stronie 26 czerwca 2024 r. za zwrotnym potwierdzeniem odbioru). Protokół kontroli został podpisany przez A. O. upoważnioną do reprezentowania przedsiębiorcy podczas kontroli w siedzibie przedsiębiorcy. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że A. O. nie tylko złożyła podpis na protokole z kontroli, lecz także jej podpis widnieje na każdym dokumencie okazanym przez stronę podczas przedmiotowej kontroli (wliczając w to korespondencję e-mail). Zatem nie sposób stwierdzić, że protokół podpisała nieuprawniona osoba, skoro udzielone jej zostało przez przedsiębiorcę upoważnienie do reprezentowania strony w takcie przedmiotowej kontroli. W sprawie nie doszło do naruszenia art. 6 k.p.a., gdyż organ pierwszej instancji działał zgodnie z obowiązującymi przepisami, zarówno postępowania administracyjnego jak i regulującymi kwestie związane z przewozem drogowym. W ocenie organu odwoławczego, postępowanie było prowadzone w sposób prawidłowy uwzględniający obowiązki wynikające z art. 7 k.p.a., to jest podjęto wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W czasie prowadzenia postępowania odwoławczego nie wykazano żadnych rażących naruszeń w przeprowadzeniu postępowania przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy za nietrafny uznał także zarzut naruszenia art. 107 k.p.a. Wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji zawierała wszystkie wymagane elementy, a jej uzasadnienie faktyczne było kompletne oraz uwzględniało wskazanie faktów uznanych za udowodnione, dowodów, na których oparł się organ oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne decyzji również zawierało wszystkie wymagane elementy. Odnosząc się do orzecznictwa sądów administracyjnych, organ odwoławczy podzielił stanowisko, że to na przedsiębiorcy spoczywa ciężar udowodnienia okoliczności mogących stanowić przesłanki do zastosowania przepisów egzoneracyjnych. Jeżeli więc przedsiębiorca wywodzi z art. 92b lub 92c ustawy u.t.d. skutki prawne, prowadzące do zwolnienia się z odpowiedzialności, to na nim spoczywa ciężar dowodu. Podkreślono, że wykazać należy okoliczności szczególne. Podkreślono jednocześnie też to, że podmiot wykonujący transport ma obowiązek zapewnić właściwą organizację dyscyplinę pracy i stworzyć takie warunki, które sprzyjają przestrzeganiu przez kierowców czasu pracy. Przedsiębiorca winien zatem udowodnić, że dołożył należytej staranności, a więc uczynił wszystko czego można od niego rozsądnie wymagać, organizując przewóz i jedynie wskutek niezależnych od niego okoliczności łub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Zaznaczono przy tym, że pojęcia właściwej organizacji i dyscyplin pracy nie można więc utożsamiać z jakimikolwiek rutynowymi działami organizacyjnymi, które wyczerpią się w zapoznaniu z regulaminem czy przeszkoleniem kierowcy. Organ odwoławczy ocenił, że spółka N. nie wykazała, aby zaszły w rozpatrywanej sprawie okoliczności dające podstawy do zastosowania przepisów art. 92c i art. 92b u.t.d. pozwalających na wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy. Końcowo podkreślono, że strona, jak wykazała przeprowadzona kontrola, dopuściła się wielokrotnych naruszeń różnych przepisów regulujących zasady prowadzenia działalności w zakresie przewozów drogowych. Ponadto strona podczas kontroli nieokazała wszystkich danych cyfrowych z okresu objętego przedmiotową kontrolą (naruszenie z lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do ustawy u.t.d), jak i nieterminowo zgłaszała zmiany dotyczące pojazdów zgłoszonych/niezgłoszonych do udzielonych przedsiębiorcy uprawnień, co stanowi argument potwierdzający tezę o niewłaściwej organizacji i dyscyplinie pracy w prowadzonym przez stronę przedsiębiorstwie, a także neguję tezę o braku wpływu na ujawnione podczas kontroli naruszenia. Spółka N.w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na opisaną wyżej decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, wniosła o jej uchylenie, podnosząc zarzuty obejmujące: 1/ naruszenia art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu państwowego oraz uznanie, że organ podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz poprzez uznanie, iż w sprawie zostały przeprowadzone wszystkie dowody pozwalające na utrzymanie w mocy decyzji o nałożeniu kary pieniężnej na spółkę, podczas gdy istnieje szereg okoliczności oraz dowodów wskazujących na niecelowość obciążania spółki karą pieniężną w wysokości wskazanej w zaskarżonej decyzji, jak również faktów, z których wynika, że spółka nie mogła przy dochowaniu najlepszej staranności przewidzieć wystąpienia naruszeń; 2/ naruszenie art. 107 § 3 k.p.a, poprzez brak w uzasadnieniu decyzji wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówi! wiarygodności; 3/ naruszenie art. 189f § 1, 2 i 3 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie i w konsekwencji nałożenie na stronę dotkliwej kary pieniężnej na podstawie przepisów zawartych w ustawie u.t.d., podczas gdy w świetle zaistniałych w niniejszej sprawie okoliczności wydaje się to być zbędne i nadmierne uciążliwe, zaś środki przewidziane w powołanym przepisie zdają się być wystarczające; 4/ naruszenie art. 92b oraz 92c u.t.d. poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji brak zastosowania w przypadku, gdy występowały okoliczności zwalniające przedsiębiorcę od odpowiedzialności m.in. z uwagi na to, że: - w przypadku naruszeń dotyczących przekroczenia normy czasu pracy, skrócenia czasu wymaganej przerwy bądź okresu wypoczynku, jak również nieprawidłowego używania tachografu czy też niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy wyłączną winę za powstanie naruszeń ponoszą kierowcy, - naruszenia prawa, o których mowa wyżej, były wynikiem działań całkowicie niezależnych od przewoźnika, - przewoźnik podjął wszelkie niezbędne środki mające na celu przeciwdziałanie naruszeniom. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że strona nie miała wpływu na powstanie naruszeń, w szczególności jeżeli chodzi o te stwierdzone w związku z działaniami kierowców. Skarżąca wymieniła i wyszczególniła w skardze 34 naruszenia dotyczące przekroczenia normy czasu pracy, skrócenia czasu wymaganej przerwy bądź okresu wypoczynku, które w jej ocenie mają charakter marginalny i incydentalny, ponieważ dotyczą przekroczeń czasu pracy do 10 minut. Zdaniem strony marginalnie i incydentalne przekroczenia nie powinny być sankcjonowane tak wysokimi karami, które są nieadekwatne do wagi naruszenia, które czasem wynosi 1 minutę. Strona podkreśliła, że nie aprobuje tych naruszeń. Natomiast wobec ich charakteru, zasadnym wydaje jej się zastosowanie art. 92b u.t.d., art. 92c u.t.d., czy art. 189f k.p.a. Zaznaczyła też, że praktyka organów polegająca na nakładaniu kar za takie jak wyżej marginalne i incydentalne naruszenia, prowadzić może do wywierania niebezpiecznej presji na kierowcach, tak aby za wszelką cenę, nawet z naruszeniem przepisów dotyczących bezpieczeństwa, prowadzili pojazd, aby zmieścić się w normie czasowej wyznaczonej przez przepisy unijne. W efekcie może to skłaniać kierowców do łamania przepisów np. dotyczących dopuszczalnej prędkości i negatywnie wpływać na bezpieczeństwo na drogach. W ocenie strony, sytuacja każdego z kierowców powinna być oceniona indywidualnie, to jest przeanalizowana w ten sposób, aby ustalić jakie są zwyczajowe zachowania danego kierowcy, w tym, czy zazwyczaj przestrzega on przepisów w zakresie czasu prowadzenia pojazdu i odpoczynku oraz czy odstępstwo ma charakter wyjątkowy. Natomiast organy obu instancji mechanicznie i z automatu uznały, że przedstawione przez kierowców wydruki mające uzasadniać przekroczenie czasu prowadzenia pojazdu nie spełniają wymogów dla dokumentu, o którym mowa w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. W ocenie strony jest to niezrozumiałe, szczególnie, że były to przypadki jednorazowe, a ponadto nie uwzględniono, że zaistniałe sytuacje wcale nie musiały wynikać z nieprawidłowego planowania zadań transportowych przez skarżącą spółkę. Takie same uwagi, w ocenie strony, należy odnieść do naruszeń, jakie stwierdzono w zakresie dotyczącym niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy, jak również za niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy. Są to bowiem naruszenia popełnione przez kierowców, pomimo ich uprzedniego przeszkolenia, wobec czego na zaistnienie tych naruszeń strona nie miała żadnego wpływu. Również w tym zakresie nakładanie kary na przewoźnika za przewinienia kierowców wydaje się stronie nieadekwatne. Strona oceniła, że organ odwoławczy nie wyjaśnił bliżej, z jakich względów przyjął, że nie znalazł podstaw do zastosowania wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenia. Wobec czego strona skarżąca nie wie, jakie działania powinna podjąć, aby uniknąć negatywnych konsekwencji, jakie wynikają z tej decyzji i jak się bronić. Skarżąca zwróciła uwagę na kryzys branży transportowej. Na tym tle skarżąca wyraziła pogląd, że na poprawę sytuacji w tej branży, z całą pewnością nie wpłynie nakładanie na legalnie działającego przedsiębiorcę wysokich kar pieniężnych za przewinienia, co do których można poprzestać na odstąpieniu od nałożenia kary w oparciu o art.189f k.p.a. Strona wskazała, że w tej sprawie zaistniały podstawy do zastosowania art.189f k.p.a., ponieważ waga naruszeń była w większości znikoma, zaś skarżąca nie miała wpływu na ich wystąpienie. Strona odstąpiła także od naruszeń, np. poprzez to, że poddała ostatecznie swoje pojazdy okresowym badaniom technicznym. Strona skarżąca krytycznie oceniła wyrażane w orzecznictwie stanowisko, że ustawa o transporcie drogowym zawiera kompletną regulację w zakresie przesłanek odstąpienia od nałożenia kary, co wyklucza stosowanie art. 189f k.p.a. w tych sprawach. Strona wyraziła postulat, aby w tej sprawie zastosować wskazany przepis, a jednocześnie, że odstąpienie od nałożenia kary, bądź w o oparciu o art. 189f k.p.a., bądź przez zastosowanie art. 92c u.t.d. lub art. 92b u.t.d., pozwoli stronie utrzymać się na rynku transportowym, co w innym wypadku będzie zagrożone. W ocenie strony, decyzja została wydana bez rozważenia wyjaśnień przez nią udzielonych. Organ powinien też rozważyć, czego nie uczynił, czy wobec strony można było zastosować inne, mniej dotkliwe środki, które miałyby dokładnie ten sam cel, jaki ma kara – a więc prewencję przed dopuszczeniem się analogicznych naruszeń w przyszłości przez skarżącą i jej kierowców. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi, a więc nie stwierdzenia tego rodzaju naruszeń, sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. oddala skargę. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o wskazane kryterium Sąd uznał, że złożona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący przedmiotem oceny Sądu uczynił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 lipca 2025 r. nr BP.500.2024.1181.GD11, utrzymującą w mocy decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 14 sierpnia 2024 r. nr WIDT.DI.0152.XI1316/10/24 o nałożeniu na spółkę N. kary pieniężnej w wysokości 20 000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Materialnoprawną podstawę wydania decyzji stanowił art. 92a ust. 1 u.t.d., zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Jednocześnie w art. 92a ust. 5 u.t.d. przewidziano, że gdy kontrola obywa się w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, suma kar pieniężnych nie może przekroczyć określonych w tym pzepisie górnych limitów zależnych od zaległości zatrudnianych kierowców. W przedmiotowej sprawie zastosowanie miał art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d., zgodnie z którym suma kar, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, nie może przekroczyć 20 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 10 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Jak stanowi art. 92a ust. 7 pkt 2 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do u.t.d. Organy prawidłowo w tej sprawie wskazały stronie na charakter odpowiedzialności administracyjnej, zagrożonej karą z artykułu 92a ust 1 u.t.d. Z powyższego unormowania wynika bowiem, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany i w razie stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego, organ zobowiązany jest do ustalenia i nałożenia kary pieniężnej, w wysokości określonej przepisami prawa. Postulaty skargi, że organy nadzorujące transport drogowy powinny rozważać, czy nie istnieje możliwość nałożenia innych środków prewencyjnych, zamiast kar, tak aby nie obciążać przewoźnika, nie ma podstaw prawnych. Jednocześnie okoliczność, że strona ocenia naruszenia jako marginalne, czy incydentalne nie zmienia faktu, że naruszenia te zaistniały, a jako zagrożone karą zostały być wzięte pod uwagę przez organy przy wydawaniu decyzji. W tym kontekście podkreślić należy nietrafność zarzutów skargi, aby w tej sprawie doszło do naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów oraz że w decyzji nie wskazano, jakie fakty organ uznał za udowodnione i na jakich dowodach się w tym zakresie opierał. W tej sprawie kary nałożono w związku z ustaleniami zawartymi w protokole kontroli, który ma charakter dokumentu urzędowego, a w którym stwierdzono liczne naruszenia z lp. 1.5., lp. 5.2., lp. 5.4., lp. 5.5., lp. 5.6., lp. 5.7., lp. 5.8., lp. 5.10., lp. 5.11., lp. 6.3.8., lp. 6.3.11., lp. 6.3.16., lp. 9.1. Protokół ten sporządzono w związku z kontrolą w przedsiębiorstwie za okres od 1 lipca 2023 r. do 30 kwietnia 2024 r., o której strona była wcześniej zawiadomiona, a następnie również powiadomiona o jej wynikach. Przeprowadzona kontrola wykazała szereg nieprawidłowości, które zostały ustalone na podstawie dokumentacji przedłożonej i udostępnionej wprost przez spółkę. W ramach kontroli przeanalizowano więc dokumenty, które spółka sama zgromadziła lub wytworzyła w ramach prowadzonej działalności, przez osoby którymi się posługuje. Organy prawidłowo oceniły, że strona nie przedłożyła dowodów pozwalających na podważenie ustaleń opisanych w protokole kontroli, przyjętych przez organy za podstawę stwierdzenia naruszeń i nałożenia kar. Jednocześnie wszystkie argumenty strony, które podniosła w wyjaśnieniach po zapoznaniu się z protokołem kontroli, a następnie w odwołaniu zostały rozważone i znalazły swój wyraz również w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnośnie naruszeń z lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy, sankcjonowanych karą 800 zł za każde naruszenie, wyjaśniono, że jest ono konsekwencją uregulowań zawartych m.in. w art. 14 ust. 1 oraz 7a ust. 1 i 2 u.t.d. Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 1 u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 7a nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Artykuł 7a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stanowi, iż zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2014 r. poz. 1114 oraz z 2016 r. poz. 352 i 1579), po uiszczeniu opłat, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 i 11. Zgodnie z ustępem 2 wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera: oznaczenie przedsiębiorcy, jego adres i siedzibę albo miejsce zamieszkania; adres siedziby przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009; informację o wpisie do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) albo numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS), jeżeli są wymagane; numer identyfikacji podatkowej (NIP); określenie rodzaju transportu drogowego; określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego; imię i nazwisko, adres zamieszkania oraz numer certyfikatu kompetencji zawodowych osoby zarządzającej transportem, o której mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 albo osoby, o której mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009; określenie liczby wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub z licencji wspólnotowej; w przypadku licencji wspólnotowej - określenie czasu, na który ma być ona udzielona. W tej sprawie szczegółowo wykazano w decyzji ile razy w kontrolowanym okresie doszło do niezgłoszenia w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie Organ odwoławczy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym pisma z dnia 13.03.2024 r. Głównego Inspektora Transportu Drogowego o nr BTM.WR.511.1257.2024.1997 wraz z pojazdami zgłoszonymi do licencji wspólnotowej nr [...] oraz zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego rzeczy nr [....], wykazu pojazdów znajdujących się w dyspozycji przedsiębiorcy oraz okazanych podczas kontroli danych cyfrowych ustalił, iż w ustawowym terminie nie zgłoszono do organu wydającego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego danych w postaci: zgłoszenia pojazdu o nr rej. [...], który w prawnej dyspozycji przedsiębiorcy co najmniej od dnia 01.07.2023 r. Pojazd według stanu na dzień 08.03.2024 r. nie został zgłoszony do organu wydającego zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nr [...]. Oznacza to, że strona nie zachowała ustawowego terminu 28 dni na zgłoszenie ww. zmiany. zgłoszenia pojazdu o nr rej. [...], który w prawnej dyspozycji przedsiębiorcy co najmniej od dnia 01.07.2023 r. Pojazd według stanu na dzień 08.03.2024 r. nie został zgłoszony do organu wydającego zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nr [...]. Oznacza to, że strona nie zachowała ustawowego terminu 28 dni na zgłoszenie ww. zmiany. zgłoszenia wycofania pojazdu o nr rej. [...] do organu wydającego zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nr [...] oraz licencji wspólnotowej nr [...], który zgodnie z okazanym przez stronę wykazem nie znajdował się w prawnej dyspozycji przedsiębiorcy, w okresie objętym kontrolą. Oznacza to, że strona nie zachowała ustawowego terminu 28 dni na zgłoszenie wycofania pojazdu z udzielonych uprawnień. zgłoszenia wycofania pojazdu o nr rej. [...] do organu wydającego zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nr [...] oraz licencji wspólnotowej nr [...], który zgodnie z okazanym przez stronę wykazem nie znajdował się w prawnej dyspozycji przedsiębiorcy, w okresie objętym kontrolą. Oznacza to, że strona nie zachowała ustawowego terminu 28 dni na zgłoszenie wycofania pojazdu z udzielonych uprawnień. Wobec tego prawidłowo ustalono, że za każde z tych 4 naruszeń należy nałożyć karę przewidzianą w lp. 1.5. załącznika nr 3 do ustawy u.t.d. (4 x 800 zł). Odnośnie naruszeń z lp. 5.2. załącznika nr 3 do ustawy - w tym przypadku przekroczeń dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone o czas do mniej niż 1 godziny, wskazano, że ustawodawca przewidział karę 100 zł za każde takie naruszenie (lp. 5.2.1). Takich naruszeń ustalono w sumie 4 na podstawie i w wyniku analizy danych zapisanych w pamięci masowej tachografów oaz zawartych na kartach kierowców. W zaskarżonej decyzji przedstawiono adekwatne postawy prawne, z których wynika norma czasu pracy. Zaznaczono, że zgodnie z art. 4 lit. k rozporządzenia (WE) 561/2006, dzienny czas prowadzenia pojazdu, oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku. Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) 561/2006, dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu. Stosownie do art. 1 Decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 07.06.2011 r. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, nie naruszając przepisów art. 4 rozporządzenia (WE) 561/2006 zalecane podejście wyłącznie dla potrzeb obliczenia dziennego okresu prowadzenia pojazdu, w sytuacji gdy kierowca nie wykorzystał w całości okresów dziennego odpoczynku wymaganych zgodnie z przepisami rozporządzenia nr (WE) 561/2006 jest następujące: obliczanie dziennego okresu prowadzenia pojazdu kończy się wraz z początkiem nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. Obliczanie kolejnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu zaczyna się po upływie tego nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. Organ odwoławczy na podstawie danych cyfrowych z karty kierowcy G. A. zważył, że w okresie od godz. 05:17 dnia 21.11.2023 r. do godz. 17:48 dnia 21.11.2023 r. kontrolowany kierowca prowadził pojazd łącznie 10 godzin i 1 minutę. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 1 minutę. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/ wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Organ odwoławczy na podstawie danych cyfrowych z karty kierowcy A. G. zważył, że w okresie od godz. 05:58 dnia 29.11.2023 r. do godz. 20:09 dnia 29.11.2023 r. kontrolowany kierowca prowadził pojazd łącznie 10 godzin i 9 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 9 minut. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/ wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Organ odwoławczy na podstawie danych cyfrowych z karty kierowcy P. S. zważył, że w okresie od godz. 07:59 dnia 15.12.2023 r. do godz. 21:17 dnia 15.12.2023 r. kontrolowany kierowca prowadził pojazd łącznie 10 godzin i 1 minutę. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 1 minutę. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/ wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Organ odwoławczy na podstawie danych cyfrowych z karty kierowcy P. S. zważył, że w okresie od godz. 05:34 dnia 02.02.2024 r. do godz. 18:59 dnia 2.02.2024 r. kontrolowany kierowca prowadził pojazd łącznie 10 godzin i 28 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 28 minut. Przedsiębiorca okazał wydruk opisany "wydłużenie czasu jazdy do bazy firmy". Organ wskazał, że ww. dokument nie spełnia wymagań art. 12 rozporządzenia (WE) 561/2006. W ocenie Sądu, wskazana ocena jest uzasadniona, ponieważ kierowca powinien wskazać na dokumencie przyczynę wydłużonego czasu jazdy. Zapis ograniczający się tylko do stwierdzenia faktu wydłużenia czasu, bez podania przyczyny, nie jest wystarczający. Odnośnie naruszenia z lp. 5.4 załącznika nr 3 do ustawy, w tym przypadku przekroczenia maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu o czas do mniej niż 10 godzin wskazano, że ustawodawca przewidział karę 250 zł za takie naruszenie (lp. 5.4.1). Takie naruszenie ustalono jedno, co stwierdzono na podstawie analizy plików zwierających zapisy z tachografów i kart kierowców. W zaskarżonej decyzji przedstawiono adekwatne postawy prawne, z których wynika ww. norma czasu. Zaznaczono, że zgodnie z art. 4 lit. i) rozporządzenia (WE) 561/2006 r.) "tydzień" oznacza okres od godz. 00.00 w poniedziałek do godz. 24.00 w niedzielę. Zgodnie z definicją podaną w art. 4 lit. j) cytowanego aktu, "czas prowadzenia pojazdu" oznacza czas trwania czynności prowadzenia pojazdu zarejestrowany: automatycznie lub półautomatycznie przez urządzenia rejestrujące określone w załącznikach I i IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85; lub ręcznie, zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85. Zgodnie z art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) 561/2006 łączny czas prowadzenia pojazdu w ciągu kolejnych dwóch tygodni nie może przekroczyć 90 godzin. Organ odwoławczy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym danych cyfrowych z karty kierowcy Ł. W. stwierdził, że w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym od godz. 00:00 dnia 06.11.2023 r. do godz. 23:59 dnia 19.11.2023 r., przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu. W okresie tym kierowca prowadził bowiem pojazd przez 90 godzin i 9 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli okazał wydruk opisany "przekroczenie czasu jazdy o 10 minut w celu dojazdu do bazy i odbycia regularnego dwutygodniowego odpoczynku zgodnie z pakietem mobilności". Organ wyjaśnił, jednocześnie, ze powód podany przez kierowcę nie stanowi okoliczności wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy z art. 12 rozporządzenia (WE) 561/2006, bowiem dotyczy nieprawidłowo planowanych zadań transportowych w okresie dwutygodniowym. Niezależnie wiec od tego, że również w tym przypadku kierowca nie podał przyczyny, ale jedynie stwierdził fakt opóźnienia, wskazać należy, że art. 12 rozporządzenia (WE) 561/2006 odnosi się do wyjątkowych okoliczności, kiedy kierowca może odstąpić od przepisów dotyczących jazdy dziennej, maksymalnego okresu jazdy tygodniowej oraz przepisów dotyczących dziennego okresu przekraczając dzienny i tygodniowy czas prowadzenia pojazdu o maksymalnie jedną godzinę. Odstępstwa te nie dotyczą więc przepisów dotyczących dwutygodniowego prowadzenia pojazdu. W zaskarżonej decyzji zasadnie więc wskazano na nieprawidłowe zaplanowanie zadań transportowych w okresie dwutygodniowym, co wyłączyło możliwość zastosowania art. 12 rozporządzenia (WE) 561/2006. Odnośnie naruszeń z lp. 5.5 załącznika nr 3 do ustawy - w tym przypadku skrócenia dziennego czasu odpoczynku o czas do 1 godziny (lp. 5.5.1.) oraz skrócenia dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut (lp. 5.5.2.), wskazano, że ustawodawca przewidział odpowiednio karę 100 zł i 200 zł za każde takie naruszenie Wykazano dwa naruszenia z lp. 5.5.1. oraz jedno naruszenie z lp. 5.5.2., co łącznie przełożyło się na karę 400 zł. W zaskarżonej decyzji przedstawiono adekwatne postawy prawne, z których wynika chroniona norma. Wskazano, że zgodnie z art. 8 ust. 1 - 5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24-godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24-godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Stosownie do art. 4 lit g) "dzienny okres odpoczynku" oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny dzienny okres odpoczynku" lub "skrócony dzienny okres odpoczynku": "regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin, "skrócony dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 9 godzin, ale krócej niż 11 godzin. Naruszenia stwierdzono na podstawie przedłożonych w kontroli kart kierowców. Organ odwoławczy wykazał, w tym zakresie, że: 1/ kierowca R. P. w dniu 27.10.2023 r. o godz. 09:50 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 9 godzin i 1 minutę nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 22:48 dnia 27.10.2023 r. do godziny 07:49 dnia 28.10.2023 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 59 minut. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/ wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. 2/ kierowca P. S. w dniu 14.10.2023 r. o godz. 06:07 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 10 godzin i 35 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 19:32 dnia 14.10.2023 r. do godziny 06:07 dnia 15.10.2023 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 25 minut. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/ wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. 3/ kierowca P. S. w dniu 02.02.2024 r. o godz. 05:34 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 10 godzin i 10 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 18:59 dnia 2.02.2024 do godziny 05:34 dnia 03.02.2024 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 50 minut. Przedsiębiorca okazał wydruk opisany "wydłużenie czasu jazdy do bazy firmy". W tym zakresie organ prawidłowo ocenił, że okazany dokument nie spełniał wymagań określonych w art. 12 rozporządzenia (WE) 561/2006, już z tego względu, że kierowca nie wskazał w nim powodu odstąpienia od przestrzegania przepisów czasu pracy. Zapis ograniczający się tylko do stwierdzenia faktu wydłużenia czasu, bez podania przyczyny nie jest wystarczający. Odnośnie naruszeń z lp. 5.6 załącznika nr 3 do ustawy - w tym przypadku niespełnienia wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku, gdzie kierowcy skrócili drugą część odpoczynku dzielonego o czas powyżej 2 godzin, wskazano, żę ustawodawca przewidział karę 350 zł za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin (lp. 5.6.3.). Ponieważ w oparciu o analizę kart kierowców ustalono, że dwóch kierowców nie spełniło ww. wymogu i każdy z nich skrócił czas dziennego odpoczynku o więcej niż dwie godziny, to jest odpowiednio o 3 godziny i 14 minut oraz 3 godziny o 47 minut (a więc w każdym przypadku rozpoczęto już w sumie 4 godzinę skrócenia odpoczynku), prawidłowo wyliczono wysokość kary za naruszenia w łącznej wysokości 1400 zł (4 x 350 zł). W zaskarżonej decyzji przedstawiono adekwatne postawy prawne, z których wynikają normy dotyczące okresów odpoczynku. Zaznaczono, że zgodnie z art. 4 lit. f i g rozporządzenia (WE) 561/2006 odpoczynek, oznacza nieprzerwany okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem. "Dzienny okres odpoczynku" oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny dzienny okres odpoczynku" lub "skrócony dzienny okres odpoczynku": "regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin, "skrócony dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 9 godzin, ale krócej niż 11 godzin. Zgodnie z art. 8 ust. 1 - 5 i 8 rozporządzenia (WE) 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24-godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 2, w ciągu 30 godzin od zakończenia dziennego lub tygodniowego okresu odpoczynku, kierowca należący do kilkuosobowej załogi musi skorzystać z kolejnego dziennego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 9 godzin. Regularne tygodniowe okresy odpoczynku oraz dowolny tygodniowy okres odpoczynku trwający ponad 45 godzin wykorzystywany jako rekompensata za wcześniejsze skrócone tygodniowe okresy odpoczynku nie mogą być wykorzystywane w pojeździe. Muszą one być wykorzystane w odpowiednim dla każdej płci miejscu zakwaterowania wyposażonym w odpowiednią infrastrukturę noclegową i sanitarną. Organ odwoławczy na podstawie przekazanych danych cyfrowych wykazał, że: 1/ kierowca A. D. o godz. 05:30 w dniu 30.11.2023 r. rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 5 godzin i 46 minut, tj. od godziny 15:23 dnia 30.11.2023 r. do godziny 21:09 dnia 30.11.2023 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku 3 godziny i 14 minut, co wiąże się z koniecznością nałożenia kary łącznie w kwocie 700 zł (350 zł za każdą rozpoczętą godzinę). Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. 2/ kierowca G. A. o godz. 07:30 w dniu 13.12.2023 r. rozpoczął okres rozliczeniowy 24-godzinny, w ciągu którego kierowca powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 5 godzin i 13 minut, tj. od godziny 02:17 dnia 14.12.2023 r. do godziny 07:30 dnia 14.12.2023 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku 3 godziny i 47 minut, co wiąże się z koniecznością nałożenia kary łącznie w kwocie 700 zł (350 zł za każdą rozpoczętą godzinę). Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odnośnie naruszeń z lp. 5.7 załącznika nr 3 do ustawy - w tym przypadku skrócenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej o czas do 1 godziny (lp. 5.7.1.) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin (lp. 5.7.2.), wskazano, że ustawodawca przewidział odpowiednio karę 150 zł i 350 zł za każde takie naruszenie. W przedstawionym w zaskarżonej decyzji wykazie opisano 10 przypadków naruszeń z lp. 5.5.1 sankcjonowanych karą 150 zł (z więc w tym przypadku łącznie karą 1500 zł) oraz opisano 2 przypadki naruszeń z lp. sankcjonowanych karą 350 zł (a więc w tym przypadku łącznie karą 700 zł). W tym zakresie organ odwoławczy na podstawie przekazanych danych cyfrowych wskazał na naruszenia, odnosząc się do danych kolejnych kierowców, gdzie wymienił, że: 1/ G. A. w dniu 05.12.2023 r. o godz. 07:23 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać co najmniej 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W tym okresie rozliczeniowym najdłuższy odpoczynek odebrał od godz. 22:31 dnia 05.12.2023 r. do godz. 07:23 dnia 06.12.2023 r., tj. w wymiarze 8 godz. i 52 minut. Zatem do 9-godzinnego okresu wymaganego odpoczynku nastąpiło skrócenie o 8 minut. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/ wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. 2/ G. A. w dniu 07.12.2023 r. o godz. 06:31 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać co najmniej 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W tym okresie rozliczeniowym najdłuższy odpoczynek odebrał od godz. 21:43 dnia 07.12.2023 r. do godz. 06:31 dnia 08.12.2023 r., tj. w wymiarze 8 godz. i 48 minut. Zatem do 9-godzinnego okresu wymaganego odpoczynku nastąpiło skrócenie o 12 minut. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/ wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. 3/ G. A. w dniu 27.02.2024 r. o godz. 07:48 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać co najmniej 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W tym okresie rozliczeniowym najdłuższy odpoczynek odebrał od godz. 23:14 dnia 27.02.2024 r. do godz. 07:48 dnia 28.02.2024 r., tj. w wymiarze 8 godz. i 34 minuty. Zatem do 9-godzinnego okresu wymaganego odpoczynku nastąpiło skrócenie o 26 minut. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/ wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. 4/ G. A. w dniu 08.03.2024 r. o godz. 07:52 rozpoczął 24 godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać co najmniej 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W tym okresie rozliczeniowym najdłuższy odpoczynek odebrał od godz. 15:27 dnia 08.03.2024 r. do godz. 23:58 dnia 08.03.2024 r., tj. w wymiarze 8 godz. i 31 minut. Zatem do 9-godzinnego okresu wymaganego odpoczynku nastąpiło skrócenie o 29 minut. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/ wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. 5/ G. A. w dniu 28.03.2024 r. o godz. 09:56 rozpoczął 24 godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać co najmniej 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W tym okresie rozliczeniowym najdłuższy odpoczynek odebrał od godz. 20:18 dnia 28.03.2024 r. do godz. 03:50 dnia 29.03.2024 r., tj. w wymiarze 7 godz. i 32 minuty. Zatem do 9-godzinnego okresu wymaganego odpoczynku nastąpiło skrócenie o 1 godzinę i 28 minut. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/ wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. 6/ A. G. w dniu 23.11.2023 r. o godz. 04:16 rozpoczął 24 godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać co najmniej 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W tym okresie rozliczeniowym najdłuższy odpoczynek odebrał od godz. 19:58 dnia 23.11.2023 r. do godz. 04:16 dnia 24.11.2023 r,, tj. w wymiarze 8 godz. i 18 minut. Zatem do 9-godzinnego okresu wymaganego odpoczynku nastąpiło skrócenie o 42 minuty. Przedsiębiorca okazał wydruk opisany "przekroczenie czasu pracy 15 godzin o 42 minuty. Powodem było zapomnienie". Organ ocenił, że podane przez kierowcę okoliczności naruszenia nie stanowią podstawy do zastosowania art. 12 rozporządzenia (WE) 561/2006. Sąd podziela stanowisko, że zapomnienie przez kierowcę, że ma przestrzegać norm nie jest usprawiedliwieniem i okolicznością, której dotyczy wskazany przepis. 7/ A. G. w dniu 19.02.2024 r. o godz. 06:30 rozpoczął 24 godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać co najmniej 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W tym okresie rozliczeniowym najdłuższy odpoczynek odebrał od godz. 19:46 dnia 19.02.2024 r. do godz. 04:02 dnia 20.02.2024 r., tj. w wymiarze 8 godz. i 16 minut. Zatem do 9-godzinnego okresu wymaganego odpoczynku nastąpiło skrócenie o 44 minuty. Przedsiębiorca okazał wydruk opisany "na żądanie obsługi parkingu i pracownika firmy pilotującej pojazd ponadgabarytowy zerwałem przerwę skracając ją tym samym do 8h 13min". Organ wskazał, że kierowca po przeparkowaniu pojazdu powinien kontynuować odbieranie odpoczynku. Jednakże kierowca rozpoczął dzień pracy i wykonywał przejazd bezpośrednio po przerwaniu odpoczynku przez 1 godzinę 16 minut. W związku z powyższym prawidłowo stwierdzono brak podstaw do zastosowania art. 12 rozporządzenia (WE) 561/2006. E. P. w dniu 28.03.2024 r. o godz. 07:02 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać co najmniej 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W tym okresie rozliczeniowym najdłuższy odpoczynek odebrał od godz. 22:25 dnia 28.03.2024 r. do godz. 07:02 dnia 29.03.2024 r., tj. w wymiarze 8 godz. i 37 minut. Zatem do 9-godzinnego okresu wymaganego odpoczynku nastąpiło skrócenie o 23 minuty. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/ wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. 9/ R. P. w dniu 19.03.2024 r. o godz. 05:02 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać co najmniej 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W tym okresie rozliczeniowym najdłuższy odpoczynek odebrał od godz. 20:03 dnia 19.03.2024 r. do godz. 05:02 dnia 20.03.2024 r., tj. w wymiarze 8 godz. i 59 minut. Zatem do 9-godzinnego okresu wymaganego odpoczynku nastąpiło skrócenie o 1 minutę. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/ wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. 10/ R. P. w dniu 02.11.2023 r. o godz. 06:33 rozpoczął 24 godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać co najmniej 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W tym okresie rozliczeniowym najdłuższy odpoczynek odebrał od godz. 21:35 dnia 02.11.2023 r. do godz. 06:33 dnia 03.11.2023 r., tj. w wymiarze 8 godz. i 58 minut. Zatem do 9-godzinnego okresu wymaganego odpoczynku nastąpiło skrócenie o 2 minuty. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/ wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. 11/ P. S. w dniu 12.10.2023 r. o godz. 21:28 rozpoczął 24 godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać co najmniej 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W tym okresie rozliczeniowym najdłuższy odpoczynek odebrał od godz. 00:59 dnia 13.10.2023 r. do godz. 09:35 dnia 13.03.2023 r., tj. w wymiarze 8 godz. i 36 minut. Zatem do 9-godzinnego okresu wymaganego odpoczynku nastąpiło skrócenie o 24 minuty. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/ wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. 12/ M. T. w dniu 17.11.2023 r. o godz. 04:01 rozpoczął 24 godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać co najmniej 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W tym okresie rozliczeniowym najdłuższy odpoczynek odebrał od godz. 20:04 dnia 17.11.2023 r. do godz. 04:01 dnia 18.11.2023 r., tj. w wymiarze 7 godz. i 57 minut. Zatem do 9-godzinnego okresu wymaganego odpoczynku nastąpiło skrócenie o ł godzin i 3 minuty. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/ wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odnośnie naruszeń z lp. 5.8 załącznika nr 3 do ustawy - w tym przypadku skrócenia regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone, o czas do 3 godzin karą pieniężną w wysokości (lp. 5.8.1.) lub o czas powyżej 3 godzin do 9 godzin (lp. 5.8.2.), wskazano, że ustawodawca przewidział odpowiednio karę 150 zł i 300 zł za każde takie naruszenie. W przedstawionym w zaskarżonej decyzji wykazie opisano 4 przypadki naruszeń z lp. 5.8.1 sankcjonowanych karą 150 zł (z więc w tym przypadku łącznie karą 600 zł) oraz opisano 1 przypadek naruszeń z lp. (lp. 5.8.2.) sankcjonowany karą 300 zł. W zaskarżonej decyzji przedstawiono adekwatne postawy prawne w tym zakresie. Zaznaczono, że stosownie do art. 4 lit. h) i i) rozporządzenia (WE) 561/2006, "tygodniowy okres odpoczynku" oznacza tygodniowy okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny tygodniowy okres odpoczynku" lub "skrócony tygodniowy okres odpoczynku": "regularny tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający co najmniej 45 godzin, "skrócony tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający krócej niż 45 godziny, który można, na warunkach ustalonych w art. 8 ust. 6, skrócić do nie mniej niż 24 kolejnych godzin; "tydzień" oznacza okres od godz. 00.00 w poniedziałek do godz. 24.00 w niedzielę. Zgodnie z art. 8 ust. 1, 6 i 7-9 rozporządzenia (WE) 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W ciągu każdych kolejnych dwóch tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej: dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku; lub jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający co najmniej 24 godziny. Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24-godzinnych, licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego kierowca wykonujący międzynarodowe przewozy drogowe rzeczy może, poza państwem członkowskim siedziby, wykorzystać dwa kolejne skrócone tygodniowe okresy odpoczynku, pod warunkiem że w ciągu kolejnych czterech tygodni wykorzysta przynajmniej cztery tygodniowe okresy odpoczynku, z których przynajmniej dwa będą regularnymi tygodniowymi okresami odpoczynku. Do celów niniejszego ustępu uznaje się, że kierowca wykonuje międzynarodowe przewozy drogowe, jeżeli rozpoczyna on dwa kolejne skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza państwem członkowskim siedziby pracodawcy i poza państwem swojego zamieszkania. Odpoczynek wykorzystywany jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku wykorzystuje się łącznie z innym okresem odpoczynku trwającym co najmniej dziewięć godzin. Regularne tygodniowe okresy odpoczynku oraz dowolny tygodniowy okres odpoczynku trwający ponad 45 godzin wykorzystywany jako rekompensata za wcześniejsze skrócone tygodniowe okresy odpoczynku nie mogą być wykorzystywane w pojeździe. Muszą one być wykorzystane w odpowiednim dla każdej płci miejscu zakwaterowania wyposażonym w odpowiednią infrastrukturę noclegową i sanitarną. Przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób, aby umożliwić im powrót do centrum operacyjnego pracodawcy, które jest zwyczajową bazą dla danego kierowcy i w którym rozpoczyna się jego tygodniowy okres odpoczynku, w państwie członkowskim siedziby pracodawcy lub powrót do miejsca zamieszkania kierowcy w każdym okresie czterech kolejnych tygodni, tak aby wykorzystali oni przynajmniej jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku lub tygodniowy okres odpoczynku trwający ponad 45 godzin wykorzystywany jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku. Jednakże w przypadku gdy kierowca wykorzystał dwa kolejne skrócone tygodniowe okresy odpoczynku zgodnie art. 8 ust. 6 rozporządzenia (WE) 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę tego kierowcy w taki sposób, by mógł on wrócić przed rozpoczęciem regularnego tygodniowego okresu odpoczynku trwającego ponad 45 godzin wykorzystywanego jako rekompensata. Przedsiębiorstwo dokumentuje, w jaki sposób spełnia ten obowiązek, i przechowuje tę dokumentację w swoim lokalu oraz przedstawiają na żądanie organów kontrolnych. Tygodniowy okres odpoczynku, który przypada na dwa tygodnie można zaliczyć do dowolnego z nich, ale nie obu W tym zakresie nieprawidłowości, jak poprzednio, stwierdzono w oparciu o przekazane podczas kontroli dane, w tym karty kierowców, wskazując w zaskarżonej decyzji, że": 1/ kierowca Pan M. T. skrócił tygodniowy czas odpoczynku odbierając jedynie 41 godzin i 50 minut nieprzerwanego odpoczynku tygodniowego od godziny 13:55 dnia 14.10.2023 r. do godziny 07:45 dnia 16.10.2023 r. podczas gdy w niniejszym przypadku kierowca winien był odebrać minimum 45 godzin nieprzerwanego odpoczynku tygodniowego. Oznacza to, iż kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 3 godziny i 10 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał żadnego opisanego wydruku, uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. 2/ kierowca M. T. skrócił tygodniowy czas odpoczynku odbierając jedynie 42 godziny i 36 minut nieprzerwanego odpoczynku tygodniowego od godziny 17:25 dnia 09.02.2024 r. do godziny 12:01 dnia 11.02.2024 r. podczas gdy w niniejszym przypadku kierowca winien był odebrać minimum 45 godzin nieprzerwanego odpoczynku tygodniowego. Oznacza to, iż kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 2 godziny i 24 minuty. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał żadnego opisanego wydruku, uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. 3/ kierowca M. T. skrócił tygodniowy czas odpoczynku odbierając jedynie 42 godziny i 47 minut nieprzerwanego odpoczynku tygodniowego od godziny 19:14 dnia 15.12.2023 r. do godziny 14:01 dnia 17.12.2023 r,. podczas gdy w niniejszym przypadku kierowca winien był odebrać minimum 45 godzin nieprzerwanego odpoczynku tygodniowego. Oznacza to, iż kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 2 godziny i 13 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał żadnego opisanego wydruku, uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. 4/ kierowca R. P. skrócił tygodniowy czas odpoczynku odbierając jedynie 44 godziny i 28 minut nieprzerwanego odpoczynku tygodniowego od godziny 16:31 dnia 10.11.2023 r. do godziny 12:59 dnia 12.11.2023 r,. podczas gdy w niniejszym przypadku kierowca winien był odebrać minimum 45 godzin nieprzerwanego odpoczynku tygodniowego. Oznacza to, iż kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 32 minuty. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał żadnego opisanego wydruku, uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. 5/ kierowca R. P. skrócił tygodniowy czas odpoczynku odbierając jedynie 44 godziny i 43 minuty nieprzerwanego odpoczynku tygodniowego od godziny 16:19 dnia 01.12.2023 r. do godziny 13:02 dnia 03.12.2023 r,. podczas gdy w niniejszym przypadku kierowca winien był odebrać minimum 45 godzin nieprzerwanego odpoczynku tygodniowego. Oznacza to, iż kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 17 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał żadnego opisanego wydruku, uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odnośnie naruszeń z lp. 5.10 załącznika nr 3 do ustawy - w tym przypadku przekroczenie 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego okresu odpoczynku, o czas do mniej niż 3 godziny (lp. 5.10.1.) lub o czas od 3 godzin do mniej niż 12 godzin (lp. 5.10.2.), wskazano, że ustawodawca przewidział odpowiednio karę 350 zł i 450 zł za każde takie naruszenie. W przedstawionym w zaskarżonej decyzji wykazie opisano 2 przypadki naruszeń z lp. 5.10.1 sankcjonowanych karą 350 zł (a więc w tym przypadku łącznie karą 700 zł) oraz opisano 1 przypadek naruszeń z lp. 5.10.2. (sankcjonowany karą 450 zł). W zaskarżonej decyzji przedstawiono adekwatne podstawy prawne w tym zakresie. Zaznaczono, że zgodnie z art. 4 lit. h) rozporządzenia (WE) 561/2006 "tygodniowy okres odpoczynku" oznacza tygodniowy okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny tygodniowy okres odpoczynku" lub "skrócony tygodniowy okres odpoczynku": "regularny tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający co najmniej 45 godzin, "skrócony tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający krócej niż 45 godziny, który można, na warunkach ustalonych w art. 8 ust. 6, skrócić do nie mniej niż 24 kolejnych godzin. Zgodnie z art. 8 ust. 6 ciągu każdych kolejnych dwóch tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej: dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku; lub jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający co najmniej 24 godziny. Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24 godzinnych, licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego kierowca wykonujący międzynarodowe przewozy drogowe rzeczy może, poza państwem członkowskim siedziby, wykorzystać dwa kolejne skrócone tygodniowe okresy odpoczynku, pod warunkiem że w ciągu kolejnych czterech tygodni wykorzysta przynajmniej cztery tygodniowe okresy odpoczynku, z których przynajmniej dwa będą regularnymi tygodniowymi okresami odpoczynku. Zgodnie z art. 8 ust. 9 tygodniowy okres odpoczynku, który przypada na dwa tygodnie można zaliczyć do dowolnego z nich, ale nie obu. W tym zakresie naruszenia stwierdzono na podstawie analizy danych cyfrowych przekazanych w sprawie, wykazując, że 1/ kierowca P. S. w okresie od godz. 07:06 dnia 09.10.2023 r. do godz. 07:06 dnia 15.10.2023 r. (6 okresów 24-godzinnych) nie odebrał wymaganego odpoczynku tygodniowego. Odbieranie odpoczynku tygodniowego kierowca powinien rozpocząć najpóźniej w dniu 15.10.2023 r. o godz. 07:06. Tymczasem kierowca rozpoczął odbieranie odpoczynku tygodniowego od godz. 10:31 dnia 15.10.2023 r., tj. za późno o 3 godziny i 25 minut. Przedsiębiorca nie przedstawił podczas kontroli dokumentu (wykresówki/wydruku/ karty kierowcy) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. 2/ kierowca R. P. w okresie od godz. 15:32 dnia 04.11.2023 r. do godz. 15:32 dnia 10.11.2023 r. (6 okresów 24-godzinnych) nie odebrał wymaganego odpoczynku tygodniowego. Odbieranie odpoczynku tygodniowego kierowca powinien rozpocząć najpóźniej w dniu 10.11.2023 r. o godz. 15:32. Tymczasem kierowca rozpoczął odbieranie odpoczynku tygodniowego od godz. 16:31 dnia 10.11.2023 r., tj. za późno o 59 minut. Przedsiębiorca nie przedstawił podczas kontroli dokumentu (wykresówki/wydruku/ karty kierowcy) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. 3/ kierowca R. P. w okresie od godz. 16:15 dnia 25.11.2023 r. do godz. 16:15 dnia 01.12.2023 r. (6 okresów 24-godzinnych) nie odebrał wymaganego odpoczynku tygodniowego. Odbieranie odpoczynku tygodniowego kierowca powinien rozpocząć najpóźniej w dniu 01.12.2023 r. o godz. 16:15. Tymczasem kierowca rozpoczął odbieranie odpoczynku tygodniowego od godz. 16:36 dnia 01.12.2023 r., tj. za późno o 21 minut. Przedsiębiorca nie przedstawił podczas kontroli dokumentu (wykresówki/wydruku/ karty kierowcy) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odnośnie naruszeń z lp. 5.11. załącznika nr 3 do ustawy - w tym przypadku przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, o czas do mniej niż 30 minut (lp. 5.11.1.), wskazano, że ustawodawca przewidział karę 100 zł za każde takie naruszenie. W uzasadnieniu ujęto zastawienie wykazujące wystąpienie 32 tego rodzaju naruszeń w kontrolowanym okresie ustalonych na podstawie przekazanych podczas kontroli danych. W zaskarżonej decyzji przedstawiono adekwatne postawy prawne, z których wynika wskazana norma. Wskazano, że zgodnie art. 4 lit. d rozporządzenia (WE) 561/2006 przerwa, oznacza okres, w którym kierowca nie może prowadzić pojazdu ani wykonywać żadnej innej pracy, wykorzystywany wyłącznie do wypoczynku Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) 561/2006, Po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. W przypadku pracy w załodze kilkuosobowej kierowca może wykorzystać przerwę trwającą 45 minut w pojeździe kierowanym przez innego kierowcę, pod warunkiem że kierowca, który ma przerwę, nie jest zaangażowany w pomoc kierowcy prowadzącemu pojazd. W formie zestawienia stworzonego w oparciu o przekazane dane cyfrowe, organ odwoławczy wykazał, że: kierowca G. A. w dniu 10.10.2023 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 4 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 34 minuty w okresie od godziny 15:51 do godziny 21:12. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wy druku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. kierowca G. A. w dniu 30.10.2023 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 14 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 44 minuty w okresie od godziny 13:00 do godziny 18:55. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wy druku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. kierowca G. A. w dniu 31.10.2023 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 32 minuty w okresie od godziny 07:56 do godziny 13:26. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. kierowca G. A. w dniu 12.02.2024 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 27 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 57 minut w okresie od godziny 12:22 do godziny 19:10. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. kierowca G. A. w dniu 06.03.2024 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 6 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 36 minut w okresie od godziny 16:15 do godziny 21:37. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. kierowca G. A. w dniu 26.03.2024 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 10 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 40 minut w okresie od godziny 16:46 do godziny 21:53. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. kierowca G. A. w dniu 27.03.2024 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 32 minuty w okresie od godziny 15:34 do godziny 21:06. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. kierowca A. D. w dniu 19.10.2023 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 32 minut w okresie od godziny 06:26 do godziny 11:16. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. kierowca A. D. w dniu 17.11.2023 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 6 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 36 minut w okresie od godziny 11:03 do godziny 15:55. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. kierowca A. D. w dniu 02.02.2024 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 6 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 36 minut w okresie od godziny 06:54 do godziny 12:38. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. kierowca A. D. w dniu 11.03.2024 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 minutę. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 31 minut w okresie od godziny 06:55 do godziny 13:19. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. kierowca P. D. w dniu 03.11.2023 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 9 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 39 minut w okresie od godziny 16:38 do godziny 21:21. Przedsiębiorca okazał wydruk z tachografu opisany "brak możliwości odbycia przerwy". Organ wskazał, że kierowca nie wskazał m.in. powodów odstąpienia od przestrzegania przepisów czasu pracy, z uwagi na powyższe nie ma podstaw do zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006. Sąd podziela stanowisko, że przedstawiony przez kierowcę opis nie wskazuje na przyczynę przekroczenia normy czasu, a jedynie stwierdza jej fakt, co nie jest wystarczające kierowca A. G. w dniu 10.10.2023 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 minutę. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 31 minut w okresie od godziny 06:23 do godziny 10:54. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. kierowca A. G. w dniu 29.11.2023 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 minutę. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 31 minut w okresie od godziny 11:27 do godziny 16:57. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. kierowca A. G. w dniu 08.11.2023 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 minutę. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 31 minut w okresie od godziny 13:36 do godziny 18:13. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. kierowca A. G. w dniu 06.01.2024 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 minutę. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 31 minut w okresie od godziny 17:07 do godziny 21:38. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków kierowca A. G. w dniu 11.01.2024 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 6 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 36 minut w okresie od godziny 11:37 do godziny 18:58. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. kierowca A. G. w dniu 15.02.2024 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 32 minuty w okresie od godziny 12:03 do godziny 17:01. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. kierowca A. G. w dniu 14.03.2024 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 minutę. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 31 minut w okresie od godziny 15:29 do godziny 20:00. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. kierowca E. P. w dniu 13.12.2023 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 9 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 39 minut w okresie od godziny 09:47 do godziny 15:38. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. kierowca E. P. w dniu 18.12.2023 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 33 minuty w okresie od godziny 09:04 do godziny 14:34. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kierowca R. P. w dniu 06.12.2023 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 33 minuty w okresie od godziny 15:25 do godziny 20:04. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wy druku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. kierowca P. S. w dniu 06.11.2023 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 minutę. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 31 minut w okresie od godziny 08:46 do godziny 13:17. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. kierowca P. S. w dniu 15.03.2023 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 minutę. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 31 minut w okresie od godziny 06:20 do godziny 11:28. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. kierowca P. S. w dniu 16.11.2023 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 5 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 35 minut w okresie od godziny 11:32 do godziny 16:50. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. kierowca P. S. w dniu 21.11.2023 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 7 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 37 minut w okresie od godziny 06:02 do godziny 12:44. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. kierowca P. S. w dniu 08.03.2024 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 minutę. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 31 minut w okresie od godziny 05:10 do godziny 14:22. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. kierowca M. T. w dniu 12.10.2023 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 minutę. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 31 minut w okresie od godziny 08:27 do godziny 13:24. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. kierowca M. T. w dniu 11.12.2023 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 minutę. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 31 minut w okresie od godziny 14:03 do godziny 19:06. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. kierowca Ł. W. w dniu 05.12.2023 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 6 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 36 minut w okresie od godziny 06:16 do godziny 11:03. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. kierowca Pan Ł. W. w dniu 07.12.2023 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 minutę. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 31 minut w okresie od godziny 05:45 do godziny 13:10. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. kierowca Pan Ł. W. w dniu 16.01.2024 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 12 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 42 minuty w okresie od godziny 07:57 do godziny 14:15. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odnosząc się łącznie do kwestii naruszeń związanych z normami czasu pracy, przerw i odpoczynków, dostrzec należy, że na etapie skargi są one naruszeniami, w odniesieniu do których strona skarżąca podnosi, że część z nich w rzeczywistości nie zaistniała, z uwagi na przedłożone dokumenty uprawniające do skorzystania z art. 12 rozporządzenia (WE) 561/2006. Sąd wskazuje, że - wbrew ocenie strony - organy prawidłowo oceniły przedłożone dowody, to jest wykazały dlaczego przedstawione przez kierowców wydruki nie uzasadniają przekroczenia norm czasu pracy. W tej sprawie prawidłowo wskazano, że aby kierowcy mogli skorzystać w wyjątku przewidzianego przez ww. przepisy unijne, musi to nastąpić pod określonymi warunkami, to jest w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Warunkiem jest zatem sporządzenie przez kierowcę odpowiedniego wydruku i opisanie na nim powodu odstępstwa uwzględniającego powyższe, a więc ogólnie rzecz biorąc konieczność zachowania bezpieczeństwa. Z wyjątku nie można zatem skorzystać, ani wtedy, gdy nie okaże się takiego wydruku w ogóle, ale także wtedy, gdy wydruk taki zostanie co prawda sporządzony, ale nie wskazuje powodów odstępstwa. Zapisanie na wydruku, ze doszło do odstępstwa, a więc np., że wydłużono czas jazdy do bazy firmy, nie jest wskazaniem powodów odstępstwa i tego aby było ono usprawiedliwione. W tej sprawie dostrzec należy, że w większości przypadków takich wydruków w ogóle nie przedstawiono. Te zaś, które zostały okazane, nie uprawniały do odstąpienia od norm czasu pracy, do czego odniesiono się już wyżej przy omówieniu poszczególnych naruszeń. Przechodząc dalej, wskazać należy, że odnośnie naruszeń z lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy u.t.d., polegających na niespełnieniu wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy, wskazano, że ustawodawca przewidział za nie karę – za każdy wpis – w wysokości 50 zł. W uzasadnieniu ujęto zastawienie wykazujące wystąpienie 10 tego rodzaju naruszeń w kontrolowanym okresie, ustalonych na podstawie przekazanych podczas kontroli danych. Z tego tytułu karę wyliczono zatem prawidłowo w wysokości 500 zł. W zaskarżonej decyzji przedstawiono adekwatne postawy prawne, z których wynika obowiązujący kierowców wymóg wprowadzania danych na wykresówkę lub kartę kierowcy i jego zakres. Zgodnie z art. 34 rozporządzenia (UE) 165/2014: 1/ Kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Wykresówki ani karty kierowcy nie wyjmuje się z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów lub jest konieczne do wprowadzenia symbolu państwa po przekroczeniu granicy. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. 2/ Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy. 3/ Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv): jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf. Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu. 4/ Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniają, aby ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie czytniki tachografu. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd. Zgodnie z przywołanym przepisem art. 34 rozporządzenia (UE) 165/2014 uregulowane zostało, że kierowcy zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z czasem kraju rejestracji pojazdu, obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów m.in. czasu prowadzenia pojazdu, "innej pracy", gotowości, a także pod osobnym symbolem okresy, w którym odbywają przerwy, odpoczynek, urlop wypoczynkowy lub zwolnienie lekarskie. Przepis ten wymaga również aby kierowca wprowadzał w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Ponadto Od dnia 2 lutego 2022 r. kierowca na początku pierwszego postoju po przekroczeniu granicy państwa członkowskiego wprowadza również symbol państwa, do którego wjechał. Ten pierwszy postój odbywa się w najbliższym możliwym miejscu postoju na granicy lub po jej przekroczeniu. W przypadku gdy przekraczanie granicy państwa członkowskiego odbywa się na promie lub w pociągu, kierowca wprowadza symbol państwa w porcie lub na stacji przybycia. W niniejszej sprawie analiza okazanych do kontroli danych cyfrowych wykazała, że: kierowca G. A. na karcie kierowcy nie wprowadził symbolu państwa przekroczenia granicy państwa członkowskiego Unii Europejskiej w dniu 08.03.2024 r.; kierowca P. D. na karcie kierowcy nie wprowadził symbolu państwa przekroczenia granicy państwa członkowskiego Unii Europejskiej w dniu 14.10.2023 r.; kierowca Pan A. G. na karcie kierowcy nie wprowadził symbolu państwa przekroczenia granicy państwa członkowskiego Unii Europejskiej w dniu 22.12.2023 r.; kierowca A. G. na karcie kierowcy nie wprowadził symbolu państwa przekroczenia granicy państwa członkowskiego Unii Europejskiej w dniu 22.10.2023 r.; kierowca R. P. na karcie kierowcy nie wprowadził symbolu państwa zakończenia dziennego okresu pracy w dniu 26.10.2023 r.; kierowca R. P. na karcie kierowcy nie wprowadził symbolu państwa przekroczenia granicy państwa członkowskiego Unii Europejskiej w dniu 22.10.2023 r.; kierowca P. S. na karcie kierowcy nie wprowadził symbolu państwa przekroczenia granicy państwa członkowskiego Unii Europejskiej w dniach 15.10.2023 r. i 21.01.2024 r. oraz symbolu państwa zakończenia dziennego okresu pracy w dniu 14.03.2024 r. (brak trzech wpisów); kierowca G. A. na karcie kierowcy nie wprowadził symbolu państwa przekroczenia granicy państwa członkowskiego Unii Europejskiej w dniu 08.03.2024 r.; R. P. na karcie kierowcy nie zarejestrował wymaganych danych dotyczących aktywności kierowcy (tj. innej pracy/ gotowości/ przerwy/ odpoczynku) w okresie od godz. 11:08 dnia 09.02.2024 r. do godz. 12:30 dnia 09.2024 r. Odnośnie naruszeń z lp. 6.3.11. załącznika nr 3 do ustawy u.t.d., polegających na niepoprawnym operowaniu przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy, wskazano, że ustawodawca przewidział za nie karę – za każdy dzień – w wysokości 100 zł. Przedstawione zestawienie wykazało, że kontrolowanym okresie miało miejsce 5 tego rodzaju naruszeń, co skutkowało konicznością nałożenia z tego tytułu kary w wysokości 500 zł W zaskarżonej decyzji przedstawiono adekwatne postawy prawne, których konsekwencją jest lp. 6.3.11. załącznika nr 3 do ustawy u.t.d., to jest przywołany już wyżej art. 34 rozporządzenia 165/2014 z którego wynika, że kierowca ma obowiązek rejestrować swoje aktywności oraz w jaki sposób. Organ odwoławczy na podstawie zgromadzonego materiały dowodowego, w tym okazanych przez przedsiębiorcę danych cyfrowych, wykazał, że: kierowca E. P. w okresie od godz. 16:01 dnia 24.10.2023 r. do godz. 05:18 dnia 25.10.2023 r. niepoprawnie operował przełącznikiem tachografu ustawił przełącznik tachografu na "inna praca" zamiast na "odpoczynek". kierowca E. P. w okresie od godz. 16:48 dnia 27.02.2024 r. do godz. 05:57 dnia 28.02.2024 r. niepoprawnie operował przełącznikiem tachografu ustawił przełącznik tachografu na "dyspozycję" zamiast na "odpoczynek". kierowca M. T. w okresie od godz. 21:19 dnia 06.01.2024 r. do godz. 07:52 dnia 07.01.2024 r. niepoprawnie operował przełącznikiem tachografu. Podczas odbierania odpoczynku przełączył tachograf z zalogowaną kartą kierowcy z pozycji "odpoczynek" na "dyspozycję". kierowca P. S. w okresie od godz. 18:14 dnia 07.10.2023 r. do godz. 10:57 dnia 08.10.2023 r. niepoprawnie operował przełącznikiem tachografu. Podczas odbierania odpoczynku przełączył tachograf z zalogowaną kartą kierowcy z pozycji "odpoczynek" na "inną pracę". kierowca P. D. w dniu 29.01.2024 r. niepoprawnie operował przełącznikiem tachografu zjeżdżając z promu błędnie wskazał symbol państwa "PL" zamiast "S". Przedsiębiorca okazał wydruk z urządzenia rejestrującego wskazujący na powyższy błąd. Odnośnie naruszeń z lp. 6.3.16. załącznika nr 3 do ustawy, polegających na nieudostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego wskazano, że ustawodawca przewidział za nie karę - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy - w wysokości 500 zł. W zaskarżonej decyzji przedstawiono adekwatne postawy prawne, których konsekwencją jest lp. 6.3.16. załącznika nr 3 do ustawy u.t.d. Zaznaczono, że zgodnie z art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) 561/2006: Przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85: zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego; zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa. Do celów niniejszego ustępu pojęcie "wczytywanie danych" jest rozumiane zgodnie z definicją określoną w załączniku IB, rozdział I lit. s) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, określić maksymalny okres, w którym zgodnie z lit. a) ppkt i) należy wczytać odpowiednie dane. Stosownie do art. 32 ust. 1 rozporządzenia (UE) 165/14, przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek. Zgodnie z art. 33 ust. 4 rozporządzenia (UE) 165/14, przedsiębiorstwa transportowe przechowują wykresówki i wydruki, w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 35, w porządku chronologicznym oraz w czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydają ich kopie zainteresowanym kierowcom na ich wniosek. Przedsiębiorstwa transportowe wydają także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych pobranych z kart kierowcy oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. W myśl art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców z dnia 16 kwietnia 2004 r. pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie zapisów na wykresówkach; wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności; rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1-4. Ewidencję czasu pracy, pracodawca udostępnia kierowcy na jego wniosek oraz przechowuje przez okres 3 lat po zakończeniu okresu nią objętego. W tej sprawie nie było przedmiotem sporu, że w trakcie kontroli w przedsiębiorstwie nie udostępniono danych cyfrowych z karty kierowcy A. G. wykonującego przewozy drogowe w dniach 26.01.2024 r. oraz 27.01.2024 r. Z tych względów zasadnie orzeczono o nałożeniu kary łącznie w wysokości 1000 zł, to jest za dwa dni. Wskazywana przez stronę okoliczność, że kierowca w niedługim czasie przestał pracować dla spółki i miał nie przekazać już określonych dokumentów, nie mogła mieć w tej sprawie znaczenia dla oceny, czy doszło do naruszeń. Spółka niewątpliwie nie okazała bowiem w trakcie kontroli określonych danych dotyczących okresu, w którym ww. kierowca był jej pracownikiem. W celu dokonania kompleksowej analizy przestrzegania przepisów czasu pracy wymaga się od przedsiębiorcy okazania danych cyfrowych zarówno z kart kierowców, jak i tachografów oraz dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu. Nie okazanie któregoś z tych dokumentów ogranicza obszar możliwości skontrolowania czy rzeczywiście przestrzegano wszystkich wymogów i obowiązków wymaganych przy przewozach drogowych w danym okresie. Odnośnie naruszeń z lp. 9.1. załącznika nr 3 do ustawy, polegających wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, wskazano, że ustawodawca przewidział za nie karę - za każdy pojazd - w wysokości 2000 zł. W kontrolowanym okresie takich naruszeń stwierdzono 4 w oparciu o analizę dostarczonej przez spółkę dokumentacji. Spowodowało to konieczność nałożenia kary w wysokości łącznie 8000 zł. W zaskarżonej decyzji przedstawiono adekwatne postawy prawne - których konsekwencją jest lp. 9.1. załącznika nr 3 do ustawy u.t.d. - dotyczące konieczności wykonywania okresowych badań technicznych oraz ich terminów. W przypadku samochodów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t badanie okresowe wykonuje się corocznie, co wynika z treści art. 81 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawa o ruchu drogowym (t.j.:Dz.U. z 2024r., poz. 1251). Na podstawie dokumentacji przedłożonej przez spółkę, w toku kontroli wykazano w tym zakresie, że w przypadku badania 4 pojazdów nie były wykonane w terminie, a były w tym czasie wykonywane tymi pojazdami przewozy drogowe. W przypadku kontroli przeprowadzanej w przedsiębiorstwie, którą prowadzi się na podstawie dokumentacji i która obejmuje określony okres czasu, który już upłynął, oczywistym jest, że również naruszenia, które się rozpatruje, dotyczą czasu przeszłego. Nie muszą one trwać w trakcie kontroli. Jeżeli nie dochowano terminu badania okresowego i wykonywano przewozy, okoliczność, że w późniejszym czasie ostatecznie to badanie wykonano, pozostaje bez znaczenia dla kwestii stwierdzenia zasinienia naruszenia w danym okresie czasu. Organ odwoławczy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego prawidłowo zatem wykazał, że: termin wykonania okresowego badania technicznego pojazdu o nr rej. [...] był wyznaczony na dzień 19.07.2023 r., a poddano go okresowemu badaniu technicznemu dopiero w dniu 14.09.2023 r., a więc z przekroczeniem terminu Z dokumentacji wynikało przy tym, że wskazanym pojazdem wykonywano przewozy drogowe przedsiębiorcy bez ważnego badania technicznego pojazdu, w dniach: 20.07.2023., 21.07.2023 r., 24-29.07.2023 r., 02-09.09.2023 r., 11-13.09.2023 r. (kierowca R. P.); 04.08.2023 r. (kierowca E. P.); 11.08.2023 r. (kierowca M. K.); 12-18.08.2023 r., 20-26.08.2023 r. (kierowca G. A.). Powyższe stwierdzono na podstawie dowodu rejestracyjnego pojazdu, danych cyfrowych z karty kierowców oraz informacji z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. termin wykonania okresowego badania technicznego pojazdu o nr rej. [...] był wyznaczony na dzień 24.05.2023 r., a poddano go okresowemu badaniu technicznemu dopiero w dniu 19.09.2023 r., a więc z przekroczeniem terminu. Wskazanym pojazdem w okresie od dnia 25.05.2023 r. do dnia 19.09.2023 r. kierowcy R. P., G. A., A. G. wykonywali przewozy drogowe ww. pojazdem bez ważnego badania technicznego pojazdu łącznie przez 57 dni. Powyższe stwierdzono na podstawie dowodu rejestracyjnego pojazdu, danych cyfrowych z karty kierowców oraz informacji z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. termin wykonania okresowego badania technicznego pojazdu o nr rej. [...] był wyznaczony na dzień 25.04.2024 r., a poddano go okresowemu badaniu technicznemu dopiero w dniu 27.04.2024 r., a więc z przekroczeniem terminu. Wskazanym pojazdem kierowca Pan Ł. K. wykonywał, w dniu 26.04.2024 r. przewozy drogowe w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy bez ważnego badania technicznego pojazdu. Powyższe stwierdzono na podstawie dowodu rejestracyjnego pojazdu, danych cyfrowych z karty kierowcy oraz informacji z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. termin wykonania okresowego badania technicznego pojazdu o nr rej. [...] był wyznaczony na dzień 27.10.2023 r., a poddano go okresowemu badaniu technicznemu dopiero w dniu 30.10.2023 r., a więc z przekroczeniem terminu jego wykonania. Wskazanym pojazdem kierowca Pan A. D. wykonywał, w dniach 28-29.10.2023 r. przewozy drogowe w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy bez ważnego badania technicznego pojazdu. Powyższe stwierdzono na podstawie dowodu rejestracyjnego pojazdu, danych cyfrowych z karty kierowcy oraz informacji z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Reasumując, w ocenie Sądu ustalenia organów nie miały charakteru arbitralnego, lecz znajdowały oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, który w głównej mierze dostarczyła podczas kontroli sama spółka, poza tą dokumentacją jakiej pomimo ciążącego na niej obowiązku nie przedstawiła w sprawie. Okoliczności te uzasadniały nałożenie kar, które zostały wymierzone w oparciu o właściwe podstawy. Ponieważ stwierdzona liczba naruszeń była duża i w konsekwencji przełożyła się na przekroczenie limitu maksymalnej wysokości kary, jaka może być łącznie nałożona podczas jednej kontroli, organy prawidłowo zastosowały art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d., obniżając karę do 20 000 zł. Sąd wskazuje, że istota argumentacja skargi koncentrowała się na przyjętym przez stronę stanowisku, że w tej sprawie należało odstąpić od nałożenia kary, ponieważ strona nie ponosi winy w powstaniu naruszeń. Akcentowano, że większość naruszeń to zdarzenia związane z zrachowaniami kierowców. Wbrew ocenie strony, w tej sprawie nie mógł mieć jednak zastosowania art. 189f k.p.a. Z argumentacji skargi wynika, że w ocenie strony w sprawie powinny zostać rozważone przez organy przesłanki wskazane w art. 189f k.p.a. § 1 pkt 1 k.p.a., to jest znikoma waga naruszenia i jednocześnie zaprzestanie naruszeń. W ocenie strony wiele naruszeń, jakie w ramach jej działalności transportowej zaistniało jest incydentalnych i marginalnych. Ponadto dotyczą czasu przeszłego. Kontrola dotyczyła bowiem przedziału czasowego, który już upłynął, a niektórych naruszeń, jak np. wykonywania przewozów pojazdami bez ważnych badań okresowych, już zaprzestano. Sąd wskazuje, że wbrew oczekiwaniom strony skarżącej wyrażonym na etapie wniesienie skargi, niniejszej sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., odnoszący się do instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Podkreślania wymaga, ze stanowisko takie w zakresie dotyczącym kar za naruszenie warunków transportu drogowego prezentowane jest konsekwentnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym m.in. w wyroku z dnia 9 stycznia 2024 r., sygn. akt II GSK 732/23, które orzekający w przedmiotowej sprawie Sąd w pełni podziela i przyjmuje za własne. W powołanym wyroku NSA obszernie odniósł się do kwestii stosowania działu IVa k.p.a. w sprawach kar pieniężnych nakładanych w transporcie drogowym, które to przepisy - jak wskazuje strona skarżąca, powinno stosować się niezależnie od art. 92c ust. 1 u.t.d. Postawione w tym wyroku tezy nie potwierdzają stanowiska prezentowanego przez stronę skarżącą. Potwierdzają natomiast stanowisko orzecznictwa o braku podstaw do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., gdy sprawa dotyczy kary pieniężnej za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Organy nie były więc w ogóle zobowiązane do rozważania, czy w tej sprawie zaistniały przesłanki znikomości naruszeń i zaprzestania naruszeń przez stronę. Niewątpliwie zakres zastosowania przepisów Działu IVa k.p.a. wyznacza przede wszystkim art. 189a § 1 tej ustawy, zgodnie z którym w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu. Z § 2 wskazanego przepisu wynika natomiast, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej, - przepisów wymienionego działu w tym zakresie nie stosuje się. Uregulowanie w przepisach odrębnych ww. zagadnień stanowi wystarczającą podstawę do wyłączenia przepisów Działu IVa k.p.a., stanowiących ogólną regulację odnoszącą się do administracyjnych kar pieniężnych. Kluczowe znaczenie ma przy tym to, że nie jest wymagane, aby owe przepisy odrębne, mające szczegółowe zastosowanie w sprawach danego rodzaju, regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w dziale IVa k.p.a. Zakres normowania w przepisach odrębnych nie musi więc pokrywać się z zakresem normowania w przepisach wskazanego działu k.p.a. w tym zakresie NSA wskazał, że jeżeli zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny, to dany przepis działu IVa nie ma zastosowania (zob. A. Wróbel, art. 189a kpa, teza 7, Komentarz aktualizowany do k.p.a., LEX/el. 2023). Twierdzenie strony skarżącej, że w sprawie winien znaleźć zastosowanie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. nie jest więc trafne. W sprawie mamy do czynienia z przepisem szczególnym, regulującym kwestie wynikające m.in. z art. 189 § 2 pkt 2 k.p.a. Jak bowiem wynika z art. 92c u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Skoro więc z przepisu tego wynika, że w warunkach w nim określonych nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, to przepis ten pozostaje odrębny w relacji do ogólnej regulacji działu IVa k.p.a. i inaczej normuje zagadnienie wskazane m.in. w art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. Brak użycia w art. 92c ust. 1 u.t.d. zwrotu "odstąpienie od wymierzenia kary", użytego w art. 189f § 1 k.p.a. niczego w sprawie nie zmienia. Konsekwencją zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. jest to, że w sytuacji zaistnienia naruszenia penalizowanego administracyjną karą pieniężną oraz zaktualizowania się jednej z określonych nim przesłanek wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika drogowego, na przewoźnika tego nie zostanie nałożona kara pieniężna, albowiem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia tej kary, a wszczęte umarza się. Nie jest więc prawdziwe założenie, że czym innym jest odstąpienie od wymierzenia kary administracyjnej i udzielenie pouczenia, a czym innym umorzenie postępowania bądź jego niewszczynanie. W jednym i w drugim przypadku warunkiem ich zastosowania jest uprzednie ustalenie, że do czynu penalizowanego administracyjną karą pieniężną doszło. Podzielić zatem należy prezentowane w orzecznictwie stanowisko, że stosowanie art. 92c u.t.d. w praktycznym wymiarze ma w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana. Jak wcześniej wskazano, dla przyjęcia, że przepisy działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania istotne znaczenie ma to, aby zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 k.p.a. zostało uregulowane w przepisach odrębnych i nie jest przy tym istotne, że zakres normowania zagadnienia określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub, czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny (zob. wyrok NSA z 28 września 2021 r. sygn. II GSK 717/21). W niniejszej sprawie, wobec stwierdzenia wystąpienia naruszeń zagrożonych karą, prawidłowo zatem rozważono w decyzjach możliwość zastosowania w sprawie art. 92c u.t.d., a nie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Przepis art. 92c ust. 1 u.t.d. stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Wobec tego, że od ujawnienia naruszeń do dnia wydania decyzji dwuletni okres, o którym mowa w cytowanym art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. nie zdążył upłynąć, a w realiach sprawy brak jest informacji odnośnie nałożenia tożsamej kary przez inny uprawniony organ (art. 92c ust. 1 pkt 2 u.t.d.), organy skoncentrowały się na rozważeniu możliwości zastosowania w sprawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Zdaniem Sądu, prawidłowe jest stanowisko organów wskazujące, że w sprawie brak było podstaw do zastosowania przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Dla zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. konieczne jest bowiem łączne spełnienie dwóch przesłanek: brak wpływu przewoźnika na powstanie naruszenia oraz wystąpienie naruszenia wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Okolicznościami, o których mowa w tym przepisie mogą być wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne, odbiegające od standardowych stanów faktycznych, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Okolicznością taką nie jest m.in. brak wiedzy, że odpowiedzialna za to osoba nie wykonała na czas aktualnego badania technicznego danego pojazdu, czy też, że zgłoszenie zmiany danych okazało się nieskuteczne. Obowiązki terminowego zgłaszania danych, jak i posługiwania się w działalności gospodarczej pojazdami posiadającymi aktualne badania techniczne są obowiązkami spoczywającymi na przewoźniku. Starannie prowadząc działalność oraz nadzorując zatrudnione osoby przewoźnik niewątpliwie mógł zapewnić dochowanie tych obowiązków. Przewoźnik powinien również w odpowiedni sposób organizować pracę kierowców, ponieważ ponosi on administracyjną odpowiedzialność, uregulowaną w przepisach ustawy u.t.d. za naruszenia wynikające z działań lub zaniechań osób, którymi posługuje się w wykonywaniu swojej działalności, co odnosi się również do zatrudnionych kierowców. Co szczególnie istotne, to przewoźnik jest zobowiązany do wykazania, że spełnione zostały przesłanki wyłączające jego odpowiedzialność za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Ciężar udowodnienia okoliczności wymienionych w art. 92c ust. 1 u.t.d. spoczywa zatem każdorazowo na podmiocie wykonującym przewóz drogowy, bowiem to on musi wykazać, że nie miał wpływu na powstałe naruszenie, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Nie jest więc wystarczające jedynie zakwestionowanie swojej odpowiedzialności. Chcąc wykazać, że przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszenia, podmiot ten musi podać konkretne okoliczności, które będą w tym zakresie rozważone przez organ. Okoliczności te muszą być wsparte dowodami. Dowody te powinny być zaś dostarczone lub przynajmniej wskazane przez przedsiębiorcę. Organy prawidłowo oceniły, że spółka nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących na spełnienie przesłanek wyłączenia jej odpowiedzialności. W istocie w sprawie nie przedstawiono nawet adekwatnej argumentacji w tym zakresie. Spółka skupiła się przy bowiem wyłącznie na twierdzeniach, że naruszenia są spowodowane głównie przez kierowców których zatrudnia. Tego rodzaju oświadczenie nie jest wystarczające dla skorzystania z dobrodziejstwa z art. 92c ust. 1 u.t.d. Nie zostało też ono nawet złożone w wyjaśnieniach spółki, ani na żadnym etapie postępowania przed organem I instancji. Analogicznie w tej sprawie nie zaistniały także podstawy do zastosowania art. 92b u.t.d., zgodnie z którym nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów m.in. rozporządzenia (WE) 561/2006, rozporządzenia (UE) 165/2014, czy ustawy o czasie pracy kierowców. Poprzestanie przez spółkę na złożeniu w swoim odwołaniu oświadczenia, że szkoli kierowców oraz informuje ich, jakich naruszeń nie powinni się dopuszczać i w swojej ocenie zapewnia w ten sposób prawidłową organizację pracy, nie jest wystarczające. Również w tym zakresie inicjatywa dowodowa należała do spółki i nie została przez nią wykorzystana. Organy nie miały zaś za zadanie poszukiwać dowodów, na wykazanie twierdzeń strony w zakresie dotyczącym zastosowania art. 92b u.t.d. i 92c u.t.d. w zastępstwie strony. Strona była w toku postępowania poinformowana o treści wskazanych przepisów. Pomimo tego w zakresie wykazania wskazanych przesłanek z art. 92b u.t.d. i 92c u.t.d. pozostawała w istocie bierna. Jednocześnie ogół stwierdzonych naruszeń i ich ilość, jak zasadnie wskazały organy, przeczy tezie o prawidłowej organizacji pracy w spółce N. Zasadnie wskazano w tym zakresie, że naruszenia, jakie stwierdzono nie są związane tylko z działaniami kierowców, ale są one różnego rodzaju, obejmując np. wykonywanie przewozów pojazdami bez badań technicznych, czy okoliczność nieprzedstawienia do kontroli całości dokumentacji, jaką powinna posiadać spółka. Sąd stwierdza, że organ nie naruszył zasady prawdy obiektywnej zawartej w art. 7 k.p.a. Podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), oceniając go z zachowaniem zasady wyrażonej w art. 80 k.p.a. Uzasadnienie decyzji spełnia zaś wymagania określonej w art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. Organy obu instancji w sposób szczegółowy i adekwatny wyjaśniły podstawy faktyczne i prawne swoich rozstrzygnięć. Organy prowadziły postępowanie w sposób przejrzysty i wskazywały stronie na istotne okoliczności tej sprawy tak na etapie poszczególnych czynności, jak w treści decyzji. Strona miała zapewniony czynny udział w postępowaniu, z którego skorzystała, składając po otrzymaniu protokołu kontroli wyjaśnienia w sprawie. Argumentacja spółki podniesiona w tym zakresie została rozważona przez organy obu instancji, a organ odwoławczy odniósł się ponadto do zarzutów skarżącej przedstawionych w odwołaniu, czemu dano wyraz w wydanych w sprawie decyzjach. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.