III SA/Gd 466/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. na postanowienie Burmistrza Miasta [...] z dnia 13 lutego 2015 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia się organu w postępowaniu administracyjnym postanawia odrzucić skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 lutego 2015 r. Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], działający z upoważnienia Burmistrza Miasta [...], na podstawie art. 101 ust. 1 i art. 14 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (jednolity tekst Dz. z 2013 r. poz.182 ze zm.) w zw. z art. 25 i art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1964 r. – Kodeks Postępowania Administracyjnego (j.t. Dz. z 2013 r., poz.267 ze zm.; dalej – KPA) – odmówił wyłączenia się organu - Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] od udziału w postępowaniu administracyjnym w sprawie objętej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 marca 2013 r., w sprawie sygn. akt III SA/Gd 55/13, uchylającym decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego i decyzję organu I instancji, w następstwie czego sprawa udzielenia pomocy społecznej A. L. wróciła do rozpoznania przez Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...]. Zaskarżone postanowienie zawiera pouczenie stron o prawie do jego zaskarżenia w odwołaniu od decyzji (art. 142 kpa). A. L. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na opisane postanowienie, zarzucając mu naruszenie zasad postępowania polegające na: dowolności w postępowaniu. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zaważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2013., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Jednym z ustawowych wymogów skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia przysługujących stronie w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Brak wyczerpania środków zaskarżenia powoduje, że skarga jest niedopuszczalna (art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie warunek wyczerpania środków zaskarżenia w ramach administracyjnego toku instancji nie został spełniony, gdyż postanowienie, którego legalność została zakwestionowana przez skarżącą, nie było przedmiotem kontroli właściwego organu odwoławczego. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. odrzucił skargę jako niedopuszczalną .