III SA/Gd 471/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Marek Gorski Sędzia WSA Elżbieta Kowalik – Grzanka Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Państwowego Inspektora Sanitarnego z dnia 3 sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją nr [...] z dnia 3 sierpnia 2010 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r., Nr 122, poz. 851 ze zm.) oraz § 11 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869), po rozpatrzeniu odwołania T. K. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 7 czerwca 2010 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono, co następuje: Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał swoją decyzję w oparciu o orzeczenia lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy nr [...] z dnia 7.09.2009 r. i Instytutu Medycyny Pracy z dnia :1.04.2010 r. oraz kartę oceny narażenia zawodowego sporządzoną w dniu 21.05.2010 r. Z karty oceny narażenia zawodowego wynika, że T. K. pracował od 1963 r. do 1985 r. jako mechanik samochodowy w Transbudzie G., a od 1986 r. do 2008 r. zatrudniony był w "A" S.A. w G. na stanowiskach : mechanik samochodowy, spawacz i monter rurociągów okrętowych, w narażeniu na hałas ponadnormatywny. WOMP i IMP rozpoznały u T. K. obustronne uszkodzenie słuchu odbiorcze czuciowo-nerwowe. Jednak nie rozpoznano choroby zawodowej, gdyż stwierdzona u pacjenta wielkość ubytku słuchu w uchu lepiej słyszącym nie spełnia wymogów prawnych zawartych w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Biorąc powyższe pod uwagę organ I instancji nie stwierdził u T. K. choroby zawodowej – uszkodzenia słuchu wywołanego hałasem. W odwołaniu od tej decyzji T. K. zarzucił, że pracował wiele lat w trudnych warunkach i ma uszkodzony słuch. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdził, że T. K. podczas pracy – w latach od 1963 do 1985 r. w Transbudzie G. a następnie w "B" SA w G.jako mechanik samochodowy, spawacz i monter rurociągów okrętowych narażony był na ponadnormatywny hałas w środowisku pracy. Orzeczenia lekarskie zostały wydane przez lekarzy uprawnionych, zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych upoważnionych do rozpoznawania chorób zawodowych. WOMP rozpoznał u T. K. obustronny niedosłuch odbiorczy o lokalizacji ślimakowej o wielkości 35 dB w uchu lepiej słyszącym. Wielkość ubytku nie spełnia kryteriów zawartych w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, zatem nie rozpoznano choroby zawodowej. Na skutek odwołania T. K. od orzeczenia lekarskiego, po badaniach w IMP , rozpoznanie wielkości ubytku słuchu jedynie nieznacznie różni się od rozpoznania WOMP. Jak wynika z wielu orzeczeń oraz opinii uzupełniających, jednostka orzecznicza II stopnia dysponuje szerszymi możliwościami diagnostycznymi ( w tym badania obiektywne) stąd różnice w wielkości ubytku słuchu. Mając zatem na uwadze orzeczenia lekarskie, w których nie rozpoznano u T. K. choroby zawodowej organy inspekcji sanitarnej nie miały możliwości stwierdzenie tej choroby u odwołującego się. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku T. K. napisał, że odwołuje się od decyzji i nie zgadza się z twierdzeniem, że nie można stwierdzić u skarżącego choroby zawodowej. Skarżący pracował przez całe życie w zawodach narażających na ponadnormatywny hałas w środowisku pracy i uważa, że ubytek słuchu o wielkości 45 dB na jedno ucho i 43 dB na drugie ucho został spowodowany tym hałasem. Skarżący domaga się odszkodowania. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W myśl zaś art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Skarga nie może zostać uwzględniona. W niniejszej sprawie zaskarżeniu do sądu administracyjnego poddano decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, który nie stwierdził u skarżącego choroby zawodowej. Sąd wyjaśnia, że aby uznać określoną chorobę za chorobę zawodową muszą zostać spełnione łącznie dwie przesłanki: po pierwsze choroba taka musi być wymieniona w wykazie chorób zawodowych (warunek formalny), po drugie musi zostać spowodowana czynnikami szkodliwymi dla zdrowia, występującymi na stanowisku pracy osoby zainteresowanej albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Ponadto osoba zainteresowana, której dotyczy podejrzenie, winna być skierowana na badanie w celu rozpoznania choroby zawodowej do stosownej jednostki orzeczniczej. Następstwem przedmiotowego badania jest wydanie przez lekarza zatrudnionego w w/w jednostce orzeczniczej orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego, przy czym, co istotne, pracownik, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Podkreślić jednak należy, że orzeczenie wydane w wyniku ponownego badania jest ostateczne. Bez wskazanych wyżej opinii bądź sprzecznie z tymi opiniami organ administracji sanitarnej nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Oczywiście nie oznacza to zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny orzeczenia lekarskiego w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a. Organ nie może bowiem oprzeć swego rozstrzygnięcia w sprawie na opinii lekarskiej o lakonicznej treści, nie zawierającej przekonywającego i należytego uzasadnienia, bądź sprzecznej z przepisami prawa. Mając taką opinię, organ zobowiązany jest wezwać lekarzy do uzupełnienia opinii w kierunku przez siebie wskazanym bądź z urzędu zasięgnąć opinii innej placówki naukowej służby zdrowia z zakreśleniem jej okoliczności, jakie winny być w opinii ustalone. W przedmiotowej sprawie organy inspekcji sanitarnej uzyskały od obu placówek medycznych jasne i jednoznaczne orzeczenia, oba wykluczające rozpoznanie choroby zawodowej - uszkodzenia słuchu wywołanego hałasem w środowisku pracy o głębokości uszkodzenia odpowiadającego przepisom Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych z dnia 30 czerwca 2009 r. Orzeczenia lekarskie przedstawiały przeprowadzone badania pacjenta i ich wyniki, zostały szeroko uzasadnione. W takiej sytuacji brak było podstaw do ich kwestionowania bądź istnienia potrzeby uzupełniania. Reasumując powyższe podnieść należy, iż warunkiem koniecznym stwierdzenia przez organy inspekcji sanitarnej choroby zawodowej jest jej uprzednie, lekarskie rozpoznanie przez właściwe medyczne jednostki orzecznicze. Tym samym orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej jest wiążące dla organów administracji orzekających w przedmiocie choroby zawodowej i prowadzić musi do odmowy stwierdzenia choroby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2001 r., I SA 1801/00 baza Lex nr 77663). W niniejszej sprawie zarówno Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy jak i Instytut Medycyny Pracy im.prof. J. Nofera dwukrotnie zgodnie orzekły o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Stosownie do § 1 i 2 w/w rozporządzenia za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Wobec powyższego postępowanie organów administracji było zgodne z prawem, a wydane przez organy rozstrzygnięcia zapadły w sposób prawidłowy. Reasumując powyższe rozważania Sąd uznał, iż skarga nie może zostać uwzględniona. W związku z tym, na postawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił.