III SA/Gd 472/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz, Asesor WSA Krzysztof Gruszecki, Protokolant Wioleta Gładczuk, , po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewody z dnia 5 sierpnia 2004r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. J. W. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 5 lipca 2005 r. Decyzją Prezydenta Miasta z dnia 5 lipca 2004 r. uznano go za osobę bezrobotną od dnia 5 lipca 2004 r., zaś na mocy art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy odmówiono J. W. przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż w dniu rejestracji nie spełniał on warunków wymienionych we wskazanym przepisie. Od powyższej decyzji J. W. wniósł odwołanie. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 23 czerwca 2003 r. podjął zatrudnienie w wymiarze ½ etatu w zakładzie budowlanym z wynagrodzeniem miesięcznym w kwocie 400 zł brutto. W dniu 30 czerwca 2004 r. został zwolniony w pracy z powodu likwidacji jego etatu. Następnie J. W. wskazał, iż w 2004 roku uzyskał dochód z umowy o dzieło w wysokości wystarczającej do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych, jednak organ pierwszej instancji uznał, iż nie spełnia on warunków z art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Nadto podniósł, iż choruje na kręgosłup i nie może podjąć zatrudnienia, zaś na rentę nie ma szans. Wojewoda decyzją z dnia 5 sierpnia 2004 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy, J. W. spełniał wymogi art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy do uzyskania statusu bezrobotnego. Następnie organ wywiódł, iż J. W. nie udokumentował posiadania w ciągu 18 miesięcy przed rejestracją okresu zatrudnienia w wymiarze co najmniej 365 dni z wynagrodzeniem w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, stanowiącego podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy - tak jak wymaga tego dyspozycja art. 71 ust. 1 pkt 2a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ wskazał, iż minimalne wynagrodzenie wynosiło w okresie od 1.01.2003 r. do 31.12.2003 r. 800 zł, zaś od 1.01.2004 r. i nadal – 824 zł, natomiast J. W. był zatrudniony w wymiarze ½ etatu z wynagrodzeniem w kwocie 400 zł brutto. Nadto organ odwoławczy podniósł, że gwarantowana wysokość płacy odnosi się tylko do osób zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy. Pracownik zatrudniony w niepełnym wymiarze czasu pracy może otrzymywać najniższe wynagrodzenie i wyższe, lecz żaden przepis prawa mu tego nie gwarantuje. W tej sytuacji decyzję organu pierwszej instancji uznać należy za prawidłową, gdyż J. W. nie spełnia również pozostałych przesłanek z art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy do przyznania mu zasiłku dla bezrobotnych. W skardze J. W. ponownie podniósł, że wprawdzie otrzymywał wynagrodzenie w kwocie 400 zł miesięcznie, ale nie z jego winy wysokość wynagrodzenia była taka niska. Wskazał, iż źródło utrzymania jego rodziny stanowi zasiłek przedemerytalny otrzymywany przez żonę w wysokości 730 zł miesięcznie, który wystarcza jedynie na opłaty i leki dla żony. Nie wystarcza już pieniędzy na zakup żywności i innych niezbędnych rzeczy. Skarżący podniósł ponadto, iż stan jego zdrowia nie pozwala na podjęcie zatrudnienia, zaś na skutek zapadłego orzeczenia został pozbawiony jakiegokolwiek źródła dochodu po 35 latach uczciwej pracy. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (DZ. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W myśl art. 71. ust. 1 pkt 1 i 2a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1001 ze zm.) prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Skarżący nie spełnia warunków określonych w powołanym przepisie. W okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację był wprawdzie zatrudniony przez ponad 365 dni, ale przez co najmniej 365 dni nie uzyskiwał wymaganego przepisami ustawy wynagrodzenia. Otrzymywane przez niego od 23 czerwca 2003 r. wynagrodzenie było bowiem niższe od minimalnego wynagrodzenia. Jak wynika z oświadczenia skarżącego zatrudniony był on w wymiarze ½ etatu z wynagrodzeniem miesięcznym w kwocie 400 zł brutto, podczas gdy w minimalne wynagrodzenie w okresie od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2003 r. wynosiło 800 zł (art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę Dz. U. nr 200, poz. 1679 ze zm.), zaś od dnia 1 stycznia 2004 r. minimalne wynagrodzenie za pracę wynosi 824 zł, o czym stanowi § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 września 2003 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2004 r. (Dz. U. nr 167, poz. 1623). Brak było zatem podstaw prawnych do przyznania skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych. Prawidłowe były więc ustalenia organów zatrudnienia obu instancji, że skarżący w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem pozostawał w zatrudnieniu przez co najmniej 365 dni, ale nie osiągał przez ten okres, wymaganego przepisami ustawy, minimalnego wynagrodzenia miesięcznego. Konsekwencją tych ustaleń było stwierdzenie, że przepisy obowiązującego prawa nie przewidują w sytuacji skarżącego możliwości przyznania mu zasiłku dla bezrobotnych. Uznać należało zatem, iż zaskarżona decyzja i decyzja organu pierwszej instancji są zgodne z prawem. Skarżący może ubiegać się o przyznanie mu stosownych środków na utrzymanie tylko w trybie przepisów o pomocy społecznej. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.