III SA/Gd 473/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Elżbieta Kowalik – Grzanka po rozpoznaniu w dniu 3 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. i M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium odwoławczego z dnia 24 czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia odrzucić skargę w stosunku do B. K. W dniu 17 lipca 2012r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 kwietnia 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczeń rodzinnych wydaną w następstwie odwołania wniesionego przez stronę postępowania – M. K. od decyzji Burmistrza z dnia 20 lutego 2012 r. Przedmiotowa skarga została podpisana przez M. K. oraz B. K. Z nagłówka skargi wynika ponadto, że B. K. w sprawie występuje w charakterze skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu w stosunku do B. K. Stosownie do treści art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej w skrócie p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Nadto zgodnie z § 2 art. 50 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Pod pojęciem interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., rozumie się istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem. Związek ten wynika w przeważającej większości z przepisów administracyjnego prawa materialnego, ale także procesowego lub ustrojowego, gdzie musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania określonego aktu lub podjęcia określonej czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. Innymi słowy, ze skargą do sądu administracyjnego może wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy swoją sytuacją prawną i normą prawa materialnego, procesowego lub ustrojowego. W konsekwencji takiej regulacji postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone, jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Podmioty mają legitymację do złożenia skargi w zakresie określonym przepisami prawa. Ustalenie zatem zakresu tej legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym, natomiast brak legitymacji jest podstawą do odrzucenia skargi. Nie wykazanie owego związku skutkuje tym, iż podmiot wnoszący skargę nie jest legitymowany do jej wniesienia. Skarga taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest z innych przyczyn, tj. innych niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 - 5, niedopuszczalne. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, iż skarżąca B. K. nie posiada indywidualnego interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., nie jest również podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi na podstawie szczególnego przepisu. W rozpatrywanej sprawie wnioskodawcą oraz stroną prowadzonego postępowania administracyjnego był bowiem jedynie M. K. Z uwagi więc na brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że interes prawny skarżącej wynika z przepisów prawa materialnego, a ponadto żaden przepis ustawy szczególnej nie przyznaje jej uprawnienia do wniesienia skargi, w stosunku do decyzji, których przedmiotem rozstrzygnięcia jest kwestia odmowy przyznania świadczeń rodzinnych., należało uznać, że nie zalicza się ona do żadnej kategorii podmiotów wyliczonych w art. 50 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a., co uzasadniało odrzucenie skargi z tej przyczyny. Z uwagi na powyższe skarga Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji postanowienia, w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.