III SA/Gd 474/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. T. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia 14 czerwca 2010 r. [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wyrokiem z dnia 10 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M. T. na opisaną decyzję Wojewody [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. Wnioskiem z dnia 12 listopada 2010 r., uzupełnionym na urzędowym formularzu PPF w dniu 15 grudnia 2010 r. skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 P.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz nadesłanych w odpowiedzi na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 17 grudnia 2010 r. dokumentów źródłowych (odpisów: zeznania podatkowego za 2009 r., orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 15 grudnia 2010 r., decyzji organu rentowego z dnia 9 marca 2010 r. w przedmiocie waloryzacji renty, zawiadomienia komornika sądowego z dnia 1 grudnia 2006 r. o wszczęciu egzekucji z nieruchomości położonej w [...], obwieszczenia komornika sądowego z dnia 14 grudnia 2010 r. o drugiej licytacji nieruchomości położonej w [...], faktury z dnia 16 grudnia 2010 r. za zakup leków oraz dodatkowego oświadczenia), ustalono, że prowadzi on sam gospodarstwo domowe, źródłem jego utrzymania do dnia 31 października 2010 r. była renta z tytułu niezdolności do pracy w wysokości 393,99 zł netto miesięcznie, zaś uzyskany z tego źródła dochód w 2009 r. wyniósł 7 091,20 zł. W dniu 15 grudnia 2010 r. lekarz orzecznik ZUS uznał wnioskodawcę za częściowo niezdolnego do pracy do dnia 31 grudnia 2012 r. Wnioskodawca nie posiada oszczędności i przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro, zamieszkuje u sąsiadki, która w ramach pomocy nie pobiera od niego żadnych opłat. Ponadto korzysta ze zwolnienia od kosztów sądowych w ramach wytoczonych powództw przeciwegzekucyjnych. W tych okolicznościach uznano, że skarżący wykazał dostatecznie, iż nie ma możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania, jakie mogą powstać w niniejszej sprawie. Za taką oceną przemawia wysokość uzyskiwanych przez niego miesięcznych dochodów, które nie wystarczają na zaspokojenie nawet podstawowych potrzeb oraz okoliczność częściowej niezdolności do pracy. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.