III SA/Gd 474/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2012r.na posiedzeniu niejawnym wniosku A. N. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odroczenia terminu spłaty zaległości dłużnika alimentacyjnego postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200 zł, w dniu 25 lipca 2012 r. skarżący A. N. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Brak formalny wniosku został uzupełniony w dniu 14 sierpnia 2012 r. przez złożenie formularza PPF. Ze złożonego oświadczenia o dochodach i stanie rodzinnym wynika, że skarżący przebywa w Areszcie Śledczym w P. ( od 9 kwietnia 2008 r.) , nie pracuje i nie osiąga żadnych dochodów. Skarżący nie posiada żadnych przedmiotów wartościowych ani oszczędności. Wskazał, ze prowadzi wspólne gospodarstwo domowe i dwójką uczących się dzieci. Rodzina nie osiąga żadnych dochodów. Rozpatrując przedmiotowy wniosek referendarz zważył, co następuje: Rozpoznając przedmiotowy wniosek należy przywołać regulację przepisu art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., stanowiącą, że prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje – w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przywołane przepisy regulujące instytucję prawa pomocy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. W niniejszej sprawie referendarz uznał, że wnioskodawca – z uwagi na swoją sytuację osobistą, związaną z odbywaniem kary pozbawienia wolności, a także majątkową i dochodową (brak dochodów i majątku) nie ma obiektywnej możliwości poniesienia pełnych kosztów wszczętego przez siebie postępowania sądowoadministracyjnego. Tym samym, spełnia ustawowe przesłanki przyznania mu prawa pomocy w zakresie częściowym. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia