III SA/Gd 476/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Asesor WSA Adam Osik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 31 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi Komendanta Miejskiego Policji w S. na postanowienie Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 4 lipca 2023 r. nr OHP.906.1.4.2023.JF w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji nakładającej opłatę za czynności kontrolne 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Słupsku z dnia 29 maja 2023 r. nr 1.HP.2023, 2. zasądza od Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącego Komendanta Miejskiego Policji w S. kwotę 580 ( pięćset osiemdziesiąt ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 10 maja 2023 r. , skierowaną do Komendanta Miejskiego Policji w S., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Słupsku (dalej: organ I instancji, Powiatowy Inspektor Sanitarny), działając na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 338, dalej: u.p.i.s.), ustalił opłatę za czynności kontrolne i nakazał Komendzie Miejskiej Policji w S. jej zapłatę. Następnie postanowieniem z dnia 29 maja 2023 r., wydanym na podstawie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.), organ I instancji sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w ww. decyzji. Sprostowania dokonano w ten sposób, że w wierszu piętnastym na stronie pierwszej decyzji zamiast wyrazów: "Komendzie Miejskiej Policji w S." powinno być: "Komendantowi Miejskiemu Policji w S.". Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Komendant Miejski Policji w S. (dalej: skarżący). W jego ocenie w wyniku sprostowania nastąpiła zmiana adresata decyzji, co stanowi ingerencję w merytoryczną treść decyzji w tej części. Określenie adresata decyzji nie jest bowiem nieistotnym elementem decyzji, który podlega sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 4 lipca 2023 r. Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej: organ odwoławczy, Wojewódzki Inspektor Sanitarny), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego strona postępowania, którą jest skarżący, została właściwie oznaczona w nagłówku decyzji, a decyzja została prawidłowo doręczona skarżącemu. Tym samym nie budzi wątpliwości, że organ I instancji popełnił oczywistą omyłkę. Zdaniem organu odwoławczego sprostowanie powyższego elementu decyzji nie miało wpływu na sentencję oraz uzasadnienie decyzji – nie prowadziło do jakiejkolwiek merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia. Za taką oceną przemawia analiza akt sprawy, z których wynika, że strona postępowania została prawidłowo określona w zawiadomieniu o zamiarze wszczęcia kontroli, zawiadomieniach o wszczęciu postępowania, decyzji nakazującej i protokole kontroli, w których to dokumentach Powiatowy Inspektor Sanitarny każdorazowo wskazywał skarżącego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Pełnomocnik podniósł zarzut naruszenia art. 113 § 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie. Zdaniem pełnomocnika sprostowanie polegające na wskazaniu, że ustaloną opłatę winien zapłacić skarżący, zamiast – jak błędnie wskazano – Komenda Miejska Policji, stanowi ingerencję w merytoryczną część decyzji. Natomiast art. 113 § 1 k.p.a. może być zastosowany jedynie w przypadku, gdy sprostowaniu ulega błąd będący całkowicie nieistotnym elementem decyzji organu. Skarżący powołał się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 października 2007 r. VI SA/Wa 949/07, który przyjął, że w sytuacji, gdy jako stronę oznaczono podmiot, który nie był i nie może być stroną postępowania, bowiem postępowanie nie dotyczyło jego interesu prawnego lub obowiązku, to taka decyzja jest obarczona wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. (została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie). W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powyższe unormowanie zobowiązuje sąd do uwzględnienia wszystkich naruszeń prawa, które są istotne dla wyniku indywidualnej sprawy, bez względu na treść skargi. Oceniając zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stwierdził, że naruszają one prawo w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Dla zrozumienia zapadłego rozstrzygnięcia przypomnieć należy jedynie istotę sprawy. Decyzją z dnia 10 maja 2023 r. Powiatowy Inspektor Sanitarny ustalił opłatę za wykonane czynności kontrolne i – kierując decyzję do Komendanta Miejskiego Policji w S. - nakazał jej zapłatę Komendzie Miejskiej Policji w S. Postanowieniem z dnia 29 maja 2023 r. Powiatowy Inspektor Sanitarny, w trybie art. 113 § 1 k.p.a., sprostował z urzędu, jako oczywistą omyłkę w ww. decyzji podmiot, na który nałożono obowiązek zapłaty, zastępując "Komendę Powiatową Policji w S." – "Komendantem Miejskim Policji w S.". Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez organ II instancji. Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przepis ten ma odpowiednie zastosowanie do postanowień (art. 126 k.p.a.). Wprawdzie art. 113 § 1 k.p.a. nie zawiera definicji legalnej oczywistej omyłki, jednak w orzecznictwie wielokrotnie już wyjaśniano, że chodzi w nim o błąd pisarski lub rachunkowy albo inny błąd, lecz zawsze dostrzegalny "na pierwszy rzut oka", ewidentny, łatwo zauważalny i nie wymagający dodatkowych zabiegów myślowych, obliczeń czy ustaleń. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z prostego porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami, przy czym o istnieniu błędu musi świadczyć już sam zapis; identyfikacja błędu nie może polegać bowiem na skonfrontowaniu treści decyzji z materiałem dowodowym , ani z żadnymi dokumentami , na podstawie których można byłoby zrekonstruować właściwe brzmienie decyzji administracyjnej. Oczywista omyłka w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu lub liter w wyrazie (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2019 r. II OSK 2250/18). Podstawowym wyznacznikiem oczywistości omyłki pisarskiej w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. jest zatem możność natychmiastowego i niepozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze nawet powierzchownego zestawienia treści rozstrzygnięcia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy (por. wyrok NSA wyrok z dnia 19 maja 2016 r. I OSK 2040/14). Tryb sprostowania decyzji administracyjnej ma na celu poprawienie nieścisłości, jakie wkradły się do jej treści, a te były niezamierzone. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie może być mowy o omyłce "oczywistej" , która może podlegać sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie doszło bowiem do innego określenia adresata decyzji ( Komendant Miejski Policji w S. ) i innego określenia podmiotu, na który nałożono obowiązek uiszczenia opłaty za czynności kontrolne ( Komenda Miejska Policji w S.). Zauważyć należy ( nie dokonując przy tym żadnej głębszej analizy tego przepisu), że z regulacji zawartej w art. 36 ust. 1 u.p.i.s., która została przywołana przez organ w treści decyzji będącej przedmiotem sprostowania wynika, że za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku ze sprawowaniem nadzoru sanitarnego pobiera się opłaty (...) , które ponosi osoba lub jednostka organizacyjna obowiązana do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych ( art. 36 ust. 1 u.p.s.). Należy zwrócić uwagę, że z powyższego przepisu nie wynika wprost, kto konkretnie powinien być adresatem wydanej w niniejszej sprawie i sprostowanej decyzji, nakładającej obowiązek uiszczenia opłaty. Z treści decyzji nie wynika, aby organ przeanalizował przepisy, które pozwalałyby wskazać podmiot odpowiedzialny za stan bezpieczeństwa i higieny w jednostkach Policji, a w konsekwencji zobowiązany do uiszczenia opłaty. Zdaniem Sądu nie można zatem uznać, że omawiane zapisy decyzji stanowią omyłkę, którą można uznać za "oczywistą" i podlegającą sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Zauważyć należy bowiem, że przepisy ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 171) rozróżniają pojęcie "komendant powiatowy (miejski) Policji" ( art. 6a ust.1 ) i "Komenda Miejska Policji", która bez wątpienia jest jednostką organizacyjną Policji ( art. 7 ust. 4). "Sprostowanie oczywistej omyłki" stanowiło zatem ingerencję w merytoryczną treść decyzji. Wobec powyższego Sąd, mając na uwadze, że odmienne określenie w przedmiotowej decyzji adresata decyzji i podmiotu, na który nałożono obowiązek zapłaty, nie jest oczywistą omyłką w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1. sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącego kwotę składa się wpis od skargi w wysokości 100 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).