III SA/Gd 477/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut, , , po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. J. na zaświadczenie Prezydenta Miasta z dnia 13 maja 2004 r. nr [...] w przedmiocie samodzielności lokali mieszkalnych p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W przedmiotowej sprawie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł L. J. wskazując, że zaskarżeniu poddaje zaświadczenie Prezydenta Miasta z dnia 13 maja 2004 r. nr [...] którym stwierdzono, że wskazane lokale mieszkalne w budynku mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w G. są lokalami samodzielnymi. Odnosząc do faktu wniesienia skargi organ w piśmie z dnia 15 stycznia 2009r. wskazał, że jest ona jednocześnie wnioskiem o stwierdzenie nieważności wydanego zaświadczenia lub o wznowienie postępowania w tej sprawie, tym samym sprawę przekazano Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu do rozpatrzenia. Odnosząc się zaś do zarzutu poświadczenia nieprawdy przez "A" organ wskazał, że skarżący nie skonkretyzował na czym miałoby ono polegać. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony wprost w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). W świetle tych przepisów sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwana jako p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z w/w przepisów wynika wprost, że właściwość sądów administracyjnych (inaczej niż właściwość sądów powszechnych) nie została określona za pomocą klauzuli generalnej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje bowiem orzekanie w sprawach skarg ściśle przez ustawę określonych. Zaskarżone zaświadczenie zostało wydane na podstawie art. 217 § 1 K.p.a. oraz art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1994 r. o własności lokali ( t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). Przepis art. 2 ust. 3 w/w ustawy stanowi, że stwierdzenie, iż dany lokal jest lokalem samodzielnym następuje w formie zaświadczenia. "Zaświadczenie, to przewidziane w przepisach prawnych potwierdzenie pewnego stanu rzeczy przez właściwy organ państwowy na żądanie osoby zainteresowanej" ( tak zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 1998 r. sygn. akt III SA 1282/97 LEX nr 37646). W myśl przepisów K.p.a. jedynie na postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia bądź odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści przysługuje zażalenie, tym samym przysługuje na nie również skarga do sądu administracyjnego ( art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Nie przysługuje natomiast żaden środek zaskarżenia pozwalający uzyskać zmianę treści wydanego zaświadczenia albo żądać jego uchylenia. "Osoba, która kwestionuje treść wydanego zaświadczenia może dochodzić swego roszczenia jedynie drogą pośrednią, np. wnioskować ponownie o wydanie zaświadczenia określonej treści i w razie wydania postanowienia o odmowie - żalić się do organu wyższego stopnia, a później skarżyć postanowienie tego organu do Naczelnego Sądu Administracyjnego" - tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 maja 2003 r. sygn. akt II SA 1439/02 (M. Prawn. 2003/14/626). Sąd orzekający w sprawie niniejszej pogląd ten podziela. W wyżej wskazanych realiach sprawy wniesiona do sądu administracyjnego skarga na zaświadczenie, jako nie podlegająca właściwości tego sądu podlegać musi odrzuceniu w oparciu o dyspozycję art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym Sąd orzekł jak w sentencji.