III SA/Gd 481/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant: Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2019 r. sprawy ze skargi D.K. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 29 maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej oddala skargę. Orzeczeniem z dnia 23 kwietnia 2019 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 2067 ze zm.; dalej powoływanej także w skrócie jako "u.p.") Komendant Powiatowy Policji uznał aspiranta sztabowego D. K. (dalej jako "obwiniony", "funkcjonariusz" albo skarżący") winnym czynu z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z punktem 9 karty opisu stanowiska pracy funkcjonariusza z dnia 25 kwietnia 2018 r. i za jego popełnienie wymierzył funkcjonariuszowi karę dyscyplinarną nagany. Jednocześnie organ orzekający uniewinnił funkcjonariusza od popełnienia drugiego z zarzucanych mu czynów. Uzasadniając swoje stanowisko organ w pierwszej kolejności przedstawił w sposób szczegółowy przebieg postępowania oraz dokonane czynności proceduralne. W zakresie odnoszącym się do czynu, za który wymierzono karę dyscyplinarną organ pierwszej instancji wyjaśnił, że aspirant sztabowy D. K. pełniąc obowiązki na stanowisku starszego dzielnicowego Zespołu do Spraw Prewencji Posterunku Policji w L. popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej w ten sposób, że w dniu 18 września 2018 r. w Komendzie Powiatowej Policji w K., odmówił wykonania wydanych mu przez przełożonego w sprawach osobowych insp. M. P. - Komendanta Powiatowego Policji poleceń: - odebrania, ważnego do dnia 11 czerwca 2020 r. imiennego zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym lub pojazdem przewożącym wartości pieniężne nr [...], którego posiadanie - zgodnie z kartą opisu stanowiska pracy - jest jednym z uprawnień szczególnych do wykonywania zadań na zajmowanym przez niego stanowisku pracy oraz - realizacji zadań służbowych, w trakcie kolejnych wyznaczonych służb, z wykorzystaniem pojazdu służbowego W ocenie organu orzekającego odmowa wykonania przez D. K. polecenia służbowego stanowiła następstwo złożenia w dniu 16 października 2018 r. raportu, w którym funkcjonariusz oświadczył, że w związku z zaistniałą szkodą w kierowanym przez niego pojeździe i wezwaniem go do zapłaty rezygnuje z wydanego mu zezwolenia do kierowania pojazdami służbowymi i uprzywilejowanymi. Jednocześnie do swojego raportu skarżący dołączył wydane przez Komendę Powiatową Policji w K. zezwolenie nr [...]. Zdaniem organu orzekającego funkcjonariusz popełnił zarzucane mu przewinienie dyscyplinarne w sposób umyślny (w zamiarze ewentualnym), gdyż odmawiając wykonania poleceń przełożonego przewidywać musiał możliwość popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i świadomie na to się godził. Organ wskazał, że zgodnie z art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2 tej ustawy. W świetle art. 58 ust. 2 ustawy o Policji, policjant obowiązany jest odmówić wykonania rozkazu lub polecenia przełożonego, a także polecenia prokuratora, organu administracji państwowej lub samorządu terytorialnego, jeśli wykonanie rozkazu lub polecenia łączyłoby się z popełnieniem przestępstwa. Przedstawiona konstrukcja normatywna jest wyrazem podległości służbowej, cechującej formacje mundurowe, zorganizowane na zasadach hierarchiczności. W rozpoznawanej sprawie zgromadzony materiał dowodowy pozwalał uznać, że skarżący jest winny popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego polegającego na odmowie wykonania poleceń służbowych wydanych przez przełożonego w dniu 18 września 2018 r. W uzasadnieniu orzeczenia przedstawiono również okoliczności wzięte pod uwagę przy wymiarze kary. W odwołaniu od powyższego orzeczenia D. K. podniósł zarzuty naruszenia art. 135g ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji. Funkcjonariusz wskazał, że organ nie przeprowadził zawnioskowanego dowodu z przesłuchania insp. M. P. - Komendanta Powiatowego Policji na okoliczność przebiegu rozmowy z obwinionym w dniu 18 września 2018 r. oraz świadomości tego świadka, że w tym dniu obwiniony był poza służbą. Funkcjonariusz podniósł ponadto, że Komendant Powiatowy Policji w K. miał wydać polecenie służbowe w dniu 18 września 2018 r., kiedy to obwiniony nie był na służbie, gdyż odbierał dzień wolny za nadgodziny. Skoro zaś funkcjonariusz nie był w tym dniu na służbie przełożony nie mógł wydać względem niego jakiegokolwiek polecenia służbowego. Wydane polecenia były zatem niewykonalne oraz bezskuteczne. Orzeczeniem z dnia 29 maja 2019 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 i art. 133 ust. 6 ustawy o Policji Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wydanego orzeczenia organ drugiej instancji wskazał, że zakwestionowany w odwołaniu zarzut jest spójny a trafna kwalifikacja prawna posiada swoje skuteczne odzwierciedlenie w jego treści. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji fakt odbycia przez policjanta rozmowy z przełożonym w dniu wolnym od służby i jednoczesne otrzymanie od niego polecenia nie implikował faktu bezpodstawności tego polecenia. Organ odwoławczy wyjaśnił, że kwestionowane polecenie wydane przez Komendanta Powiatowego Policji nie dotyczyło kwestii doraźnej i natychmiastowej (lub wyznaczonej na najbliższy czas), to jest podjęcia konkretnej interwencji z użyciem służbowego środka transportu w dniu 18 września 2018 r. Jednoznaczną intencją przełożonego wydającego kwestionowane polecenie było spowodowanie sytuacji powrotu do stanu rzeczy funkcjonującego w okresie przed 16 września 2018 r., to jest przed dniem złożenia przez D. K. raportu zawierającego informację, że obwiniony zrzeka się swojego uprawnienia do obsługi pojazdów służbowych. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie ma wątpliwości co do tego, że obwiniony odmówił wykonania wydanych względem niego poleceń. Skoro tak dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego, za które zasadnie wymierzono karę dyscyplinarną nagany. Organ wskazał również na okoliczności, które zadecydowały o tym, że w realiach rozpatrywanego przypadku nie mogła mieć zastosowania instytucja odstąpienia od wymierzenia kary dyscyplinarnej. Przewinienie obwinionego oprócz uszczerbku natury obiektywnej (czasowa niemożliwość wykonywania obowiązków służbowych przy użyciu środków transportu powodująca konieczność zmian organizacyjnych służby) mogło mieć nadto zły wpływ na innych funkcjonariuszy poprzez osłabienie w nich woli realizacji zadań zleconych przez przełożonego. W skardze na wyżej wskazane orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku D. K. wnosząc o uchylenie wydanych rozstrzygnięć podniósł zarzuty: - naruszenia art. 135g ust. 1 ustawy o Policji poprzez zaniechanie przeprowadzenia zawnioskowanego dowodu z przesłuchania insp. M. P. – Komendanta Powiatowego Policji – na okoliczność przebiegu rozmowy z obwinionym w dniu 18 września 2018 r. oraz świadomości tego świadka, że w dniu 18 września 2018 r. D. K. był poza służbą; - naruszenia art. 135g ust. 2 ustawy o Policji polegającego na tym, że Komendant Powiatowy Policji miał wydać polecenie służbowe w dniu 18 września 2018 r., kiedy to obwiniony nie był na służbie, gdyż odbierał dzień wolny za nadgodziny; - błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu, że w dniu 18 września 2018 r. doszło do wydania w stosunku do D. K. polecenia służbowego, w sytuacji gdy w tym dniu obwiniony nie był na służbie a tym samym nie można było wobec niego wydać polecenia służbowego. W treści skargi wskazano, że policjant pozostaje w dyspozycji przełożonego w czasie służby, który reguluje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów. W ocenie skarżącego poza czasem służby policjant nie pozostaje w dyspozycji przełożonych a tym samym nie można wobec niego wydawać poleceń służbowych. Skarżący podniósł ponadto, że zezwolenie na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym lub pojazdem przewożącym wartości pieniężne jest wydawane na wniosek po przeprowadzeniu procedury administracyjnej a samo posiadanie zezwolenia nie jest obligatoryjne. Uprawnienie do kierowania pojazdami jest swego rodzaju uprawnieniem szczególnym. W ocenie skarżącego nikogo nie można zmusić do prowadzenia pojazdów uprzywilejowanych. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że w realiach sprawy dokonano wszechstronnej analizy zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego, co pozwoliło uznać, że jest on wystarczający do obiektywnego ustalenia okoliczności zdarzenia oraz oceny stopnia zawinienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a."), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie wskazać należy, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Działając w tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrolując wydane rozstrzygnięcia pod względem prawidłowości zastosowania procedury oraz prawa materialnego Sąd nie stwierdził bowiem aby organy orzekające przy podejmowaniu wydanych w sprawie rozstrzygnięć dopuściły się naruszenia prawa materialnego, ewentualnie przepisów postępowania, w stopniu w jakim mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddane zostało orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 29 maja 2019 r. nr [...] utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji z dnia 23 kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej nagany. Zaskarżone i poprzedzające je orzeczenie zostały wydane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. W myśl art. 132 ust. 3 pkt 1 tej ustawy naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2 u.p. Jak wynika z niespornego w sprawie stanu faktycznego, skarżący w dniu 18 września 2018 r. odmówił wykonania wydanego mu przez przełożonego w sprawach osobowych Komendanta Powiatowego Policji polecenia: odebrania, ważnego do dnia 11 czerwca 2020 r., imiennego zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym lub pojazdem przewożącym wartości pieniężne nr [...], którego posiadanie zgodnie z kartą opisu stanowiska pracy, jest jednym z uprawnień szczególnych do wykonywania zadań na zajmowanym przez niego stanowisku pracy oraz realizacji zadań służbowych, w trakcie kolejnych wyznaczonych służb, z pojazdu służbowego. Sporna między stornami była kwestia dotycząca tego, czy przełożony funkcjonariusza mógł w dniu rozmowy (18 września 2018 r.) wydać funkcjonariuszowi jakiekolwiek polecenie służbowe. Skarżący w odwołaniu od orzeczenia wydanego przez organ pierwszej instancji jak i w skardze wskazywał konsekwentnie, że przełożony nie mógł wydać względem niego poleceń służbowych, gdyż w tym dniu, to jest 18 września 2018 r. skarżący nie był na służbie (odbierał dzień wolny za nadgodziny). Organy orzekające – mając na uwadze charakter i treść wydanych poleceń – uznały z kolei, że wydanie poleceń w przedmiocie przywrócenia stanu poprzedzającego złożenie przez skarżącego raportu z dnia 16 września 2018 r. jak i realizacji zadań służbowych, w trakcie kolejnych wyznaczonych służb, z wykorzystaniem pojazdu służbowego było możliwe. W ocenie Sądu orzekającego skarżący w sposób nieprawidłowy zinterpretował istotę wydanych poleceń. Z kolei organy orzekające zasadnie wywiodły w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy, że skarżący nie wykonał poleceń służbowych a tym samym naruszył dyscyplinę służbową obowiązującą w Policji. W świetle art. 25 ust. 1 ustawy o Policji służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, nie karany, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować. Składając ślubowanie zgodnie z treścią roty określonej w art. 27 tej ustawy policjant przy wykonywaniu powierzonych zadań ślubuje pilnie przestrzegać prawa, przestrzegać dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych. Obowiązek dochowania obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania nakłada na funkcjonariusza przepis art. 58 ust. 1 ustawy. Granice związania poleceniem służbowym normuje z kolei art. 58 ust. 2 i ust. 3 u.p. stanowiąc, że policjant obowiązany jest odmówić wykonania rozkazu lub polecenia przełożonego, a także polecenia prokuratora, organu administracji państwowej lub samorządu terytorialnego, jeśli wykonanie rozkazu lub polecenia łączyłoby się z popełnieniem przestępstwa (ust. 2 ). Mając na uwadze powyższe regulacje podkreślić należy, że dyscyplina służbowa jest jednym z podstawowych warunków jednolitości oraz sprawności realizacji zadań Policji wynikających z obowiązujących uregulowań normatywnych. W tym kontekście niezwykle ważne jest przestrzeganie, określonych przepisami prawa, zasad podejmowania decyzji i wydawania poleceń niezbędnych do wykonania zadań, stosowanie przyjętych w Policji sposobów i metod wykonywania zadań oraz zasad postępowania wynikających z hierarchiczności i starszeństwa stopni policyjnych. Bezspornym w realiach rozpatrywanej sprawy pozostaje fakt, że skarżącemu w dniu 18 września 2018 r. zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (Dz.U. z 2001 r., Nr 131, poz. 1471 ze zm.) w zw. z art. 33 ust. 3 u.p. przysługiwał czas wolny od służby. Sąd nie ma jednakże wątpliwości, że istota poleceń służbowych wydanych przez Komendanta Powiatowego Policji względem skarżącego w dniu 18 września 2018 r. ukierunkowana była na zlecenie realizacji konkretnych czynności do wykonania po tym czasie (to jest w przyszłości). Polecenia te - czego skarżący zdaje się nie dostrzegać - powiązane były immanentnie z zakresem obowiązków, które skarżący na siebie przyjął (zgodnie z kartą opisu stanowiska pracy – k. 11 akt administracyjnych). Co istotne, odebranie imiennego zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym lub pojazdem przewożącym wartości pieniężne i realizacja dalszych zadań nie miały nastąpić w dniu 18 września 2018 r. kiedy to skarżący był bezsprzecznie poza służbą, lecz w najbliższym możliwym czasie, to jest w czasie służby. Polecenia te nie były zatem ukierunkowane na wykonanie zadań o charakterze nagłym i to w dniu wolnym od służby. W takim przypadku - jak zasadnie wskazywał skarżący - byłyby ze wszech miar bezskuteczne i niewykonalne. W realiach sprawy taka sytuacja nie miała jednakże miejsca. Wskazać w tym miejscu należy, że Policja jest formacją mundurową, zorganizowaną w sposób hierarchiczny. Dla skutecznej realizacji stojących przed nią celów (istotnych z punktu widzenia zapewnienia bezpieczeństwa) koniecznym jest zapewnienie Policji m.in. możliwości szybkości działania. Jednym z elementów wpływających na tę szybkość jest właśnie zasada podporządkowania funkcjonariusza rozkazom i poleceniom służbowym przełożonych. Podkreślenia tym samym wymaga, że w pracy policjantów bardzo ważną rolę odgrywa identyfikacja z zawodem. Skarżący odmawiając wykonania polecenia służbowego wykazał brak umiejętności ścisłego podporządkowania się przełożonemu. Jedną z podstawowych cech stosunku służbowego, w jakim pozostaje obywatel pełniący służbę w Policji jest dyspozycyjność i posłuszeństwo poleceniom służbowym oraz podleganie odpowiedzialności dyscyplinarnej. Funkcjonariusz Policji jest związany rozkazem i poleceniem przełożonego a ich wykonywanie jest zasadniczą powinnością każdego policjanta i to niezależnie od tego jak ocenia rozkazy i polecenia przełożonego, oraz czy się z nimi zgadza, czy też nie. Odnosząc się do argumentu skarżącego, że posiadanie zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym lub pojazdem przewożącym wartości pieniężne nie jest obligatoryjne wyjaśnić należy, że D. K. rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji z dnia 16 października 2017 r. został awansowany ze stanowiska dzielnicowego na stanowisko starszego dzielnicowego Zespołu ds. Prewencji Posterunku Policji w L. W karcie opisu stanowiska pracy w zakresie obowiązków skarżącego zawarto między innymi pracę obchodową i patrolową w przydzielonych rejonach służbowych oraz posiadanie szczególnego uprawnienia jakim jest prawo jazdy do kierowania pojazdami służbowymi. Podkreślenia wymaga, że wydanie D. K. polecenia odnoszącego się do rzeczywistej realizacji uprawnienia do kierowania pojazdami służbowymi uprzywilejowanymi było działaniem mającym na celu właściwe realizowanie przez skarżącego zadań określonych dla zajmowanego przez niego stanowiska starszego dzielnicowego. Ponadto uprawnienie to zostało wydane na podstawie badań lekarskich z datą ważności do dnia 11 czerwca 2020 r. Zatem w dniu wydania polecenia służbowego, to jest 18 września 2018 r. nie było żadnych przeciwskazań aby skarżący - w zgodzie w obowiązującymi go obowiązkami - w najbliższym czasie innym niż czas wolny od służby odebrał imienne zezwolenie na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym lub pojazdem przewożącym wartości pieniężne i realizował zadania służbowe. Na podkreślenie zasługuje fakt, że z akt administracyjnych wynika, że takie działania skarżący po dniu 18 września 2018 r. realizował. W związku z powyższym Sąd uznał zarzuty podniesione w skardze za niezasadne. W ocenie Sądu organy orzekające uznały w sposób prawidłowy, że postawa skarżącego nie znajduje żadnego usprawiedliwienia i świadczy o lekceważeniu obowiązujących przepisów. Zaznaczyć przy tym należy, że w postępowaniu jakim jest postępowanie dyscyplinarne dobór kary adekwatnej do przewinienia dyscyplinarnego należy do sfery uznania organów dyscyplinarnych, gdyż ustawodawca nie określił, jakiemu przewinieniu odpowiada każda z sankcji wymienionych w art. 134 ustawy o Policji. Z kolei sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w części dotyczącej kary sprowadza się wyłącznie do oceny czy organy przestrzegały reguł procedowania, w tym ustawowych dyrektyw wymiaru kar (zob. w tej materii m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2014 r.; sygn. akt I OSK 2687/12; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiotowe dyrektywy ustawodawca zawarł w przepisie art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, wskazując, że wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Ponadto w ust. 2 i 3 przywołanego powyżej art. 134h ustawy o Policji ustawodawca wskazał na przesłanki, które mają wpływ na zaostrzenie i złagodzenie wymiaru kary. Z uzasadnień wydanych w sprawie orzeczeń wynika, że organ poddał analizie wszystkie okoliczności związane z naruszeniem przez skarżącego dyscypliny służbowej wskazując następnie przyczyny, dla których wymierzoną karę uznał za adekwatną do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego. Organy uwzględniły przy wymiarze kary dotychczasowy przebieg służby skarżącego oraz to, że skarżący posiada pozytywną opinię służbową. Istotnym jest w tym miejscu wskazanie, że wymiar kary powinien uwzględniać dyrektywy jej nakładania oraz okoliczności przemawiające tak na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Tym samym wybór każdej z kar nie może być dowolny, ale uzasadniony i poparty konkretnymi argumentami, uwzględniającymi indywidualne właściwości samego obwinionego, a także indywidualny charakter przypisanego przewinienia dyscyplinarnego. W niniejszej sprawie wymierzając skarżącemu karę dyscyplinarną nagany niewątpliwie uwzględniono dyrektywy wymiaru kary wskazane w art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, stosując karę współmierną do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego. Zdaniem Sądu orzekającego wymierzona kara jest adekwatna do rangi i charakteru popełnionego przewinienia, a także stopnia zawinienia. Sankcja ta powinna uświadomić skarżącemu niestosowność jego zachowania oraz determinować wdrożenie do właściwego respektowania powinności zawodowych. Uznawszy zatem zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie orzeczenia naruszają prawo (zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.