III SA/Gd 484/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Wojewody z dnia 10 września 2009 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oraz zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Decyzją z dnia 13 stycznia 2009 r. Starosta działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy orzekł o uznaniu D. M. za osobę bezrobotną oraz o przyznaniu jej prawa do zasiłku od dnia 21 stycznia 2009 r. w wysokości 551,80 zł. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ wskazał, że z przedstawionych dokumentów wynika spełnianie przez stronę przesłanek do uznania za osobę bezrobotną oraz do przyznania prawa do zasiłku. Jednocześnie organ wskazał, że prawo do zasiłku przysługuje pod warunkiem, że nie zajdą okoliczności powodujące jego utratę. Następnie w dniu 15 czerwca 2009 r. wydana została decyzja, w świetle której strona utraciła prawo do zasiłku oraz status osoby bezrobotnej na okres 120 dni z powodu odmowy bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy. W następstwie odwołania złożonego przez D. M. Wojewoda decyzją z dnia 24 lipca 2009 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę Staroście do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu odwoławczego wskazano, że w świetle okoliczności faktycznych sprawy organ I instancji powinien skierować stronę na badania lekarskie mające na celu ustalenie zdolności strony do pracy na stanowisku sprzedawcy. W dniu 6 sierpnia 2009 r. strona podpisała skierowanie na specjalistyczne badania lekarskie. Z kolei w dniu 11 sierpnia 2009 r. wystawione zostało zaświadczenie lekarskie stwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku sprzedawcy. Z uwagi na fakt odmowy przyjęcia propozycji pracy Starosta działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art.. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 3 i 7 oraz art. 75 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w dniu 12 sierpnia 2009 r. wydał decyzję, mocą której pozbawił stronę prawa do zasiłku z dniem 8 czerwca 2009 r. oraz statusu osoby bezrobotnej na okres 120 dni z powodu odmowy bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy w przedsiębiorstwie "A" w U. W następstwie odwołania, w którym strona powoła się na brak zdolności psycho – fizycznej do podjęcia zaproponowanej pracy, Wojewoda decyzją z dnia 10 września 2009 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji uznając, że rozstrzygnięcie pozbawiające statusu bezrobotnego jak i prawa do zasiłku w realiach faktycznych sprawy było w pełni uzasadnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku D. M. zarzucając naruszenie art. 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 75 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wniosła o uchylenie decyzji Wojewody o jako niezgodnej z prawem. W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej. Z kolei nielogiczne oraz niespójne uzasadnienie decyzji pozwala domniemywać, że decyzja stanowi wyłącznie przejaw łagodzenia problemów budżetowych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 75 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U z 2008r. nr 69 poz. 415) prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, wykonywania prac interwencyjnych, robót publicznych, poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca odmówiła przyjęcia propozycji pracy na stanowisku sprzedawcy, powołując się na zły stan zdrowia, w jej ocenie niejako poświadczony zaświadczeniem lekarskim z dnia 10 lutego 2009r. Zatem w toku postępowania konieczne było ustalenie, jak wymaga tego przepis art. 2 ust.1 pkt 16 w/w ustawy, czy stan zdrowia pozwala skarżącej na wykonywanie zaproponowanej pracy. Zdaniem Sądu ustalenia poczynione w tym zakresie są zgodne z obowiązującym prawem. D. M. została skierowana na badania lekarskie, które zostały wykonane przez specjalistę z zakresu medycyny pracy. Zarzut skarżącej, iż badanie z 11 sierpnia 2009r. nie mogło być miarodajne dla ustalenia jej stanu zdrowia w dniu 8 czerwca 2009r., kiedy to odmówiła podjęcia pracy nie zasługuje na uwzględnienie. Zważyć bowiem należy, że lekarz medycyny pracy dokonywał badania mając za zadanie ocenę stanu zdrowia skarżącej pod kątem jej możliwości zdrowotnych do wykonywania pracy w charakterze sprzedawcy i stwierdził brak przeciwwskazań w tym zakresie. Tym samym organy zatrudnienia były zobowiązane w rozstrzygnięciu uwzględnić wynik zleconego badania. Słusznie bowiem wskazują w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż przepisy prawa nie dają im kompetencji do poddawania w wątpliwość zarówno sposobu jak i kryteriów przyjętych przez lekarza medycyny pracy badania lekarskiego, którego celem jest ustalenie przydatności kierowanej osoby na dane stanowisko pracy. W konsekwencji powyższych rozważań stwierdzić trzeba, że zaświadczenie lekarskie z dnia 11 sierpnia 2009 roku jest podstawą do przyjęcia ustalenia, że proponowana skarżącej praca była odpowiednią w rozumieniu przepisu art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy, uwzględniając także jej stan zdrowia, a zatem odmowa jej podjęcia z tej przyczyny nie mogła zostać uznana za uzasadnioną, co oznacza, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Na marginesie jedynie dodać wypada, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów podważających zasadność wystawionego przez lekarza medycyny pracy zaświadczenia lekarskiego, za takie w okolicznościach sprawy nie mogło być uznane zaświadczenie z 10 lutego 2009 roku wystawione przez lekarza psychiatrę w ramach prowadzonej indywidualnej specjalistycznej praktyki lekarskiej, zawierające ogólne rozpoznanie w zakresie stanu zdrowia psychicznego skarżącej. To jego treść skutkowała obowiązkiem organów poczynienia konkretnych ustaleń w zakresie stanu zdrowia skarżącej z uwagi na możliwość podjęcia przez nią proponowanej pracy, gdyż na jego podstawie nie można było dokonać ustalenia, iż odmowa w czerwcu 2009 roku podjęcia pracy na stanowisku sprzedawcy była uzasadniona. Odnośnie zarzutu zawartego w pkt 4 skargi, Sąd wyjaśnia, że sprawa pozbawienia skarżącej statusu osoby bezrobotnej z dniem 8 czerwca 2009 roku nie zakończyła się na etapie uchylenia przez Wojewodę decyzją z dnia 24 lipca 2009 roku decyzji Starosty z dnia 15 czerwca 2009 roku /a której wykonanie nie zostało wstrzymane w trybie art.135 k.p.a./ albowiem sprawa została przekazana temu organowi do ponownego rozparzenia i wydania stosownej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.