III SA/Gd 486/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść Sędzia WSA Jolanta Sudoł Protokolant Specjalista Beata Kaczmar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2022 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia 9 kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej towaru oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 9 kwietnia 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako "Dyrektor IAS") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego (dalej jako "Naczelnik UCS") z dnia 5 listopada 2020 r. wydaną wobec A Spółki z o.o. z siedzibą w P. (dalej jako "Skarżąca" lub "Spółka") w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej towaru. W uzasadnieniu Dyrektor IAS wskazał, że spór w sprawie dotyczy określenia prawidłowej klasyfikacji taryfowej towaru objętego zgłoszeniem celnym nr [...], opisanego jako obuwie męskie o cholewkach ze skóry i podeszwach z tworzywa sztucznego (zakrywające kostkę). Organ odwoławczy wskazał, że niesporne jest, że importowane towary winny być zaklasyfikowane do podpozycji 6403 91 Taryfy celnej obejmującej: Pozostałe obuwie z podeszwami z gumy, tworzyw sztucznych, skóry wyprawionej lub skóry wtórnej i cholewkami ze skóry wyprawionej - zakrywające kostkę. Istotą postępowania w niniejszej sprawie jest ustalenie w oparciu o obowiązujące przepisy, czy importowane przez Skarżącą towary w postaci obuwia męskiego o cholewkach ze skóry i podeszwach z tworzywa sztucznego należy przypisać do kodu TARIC 6403 91 96 00 tj. zgodnie ze stanowiskiem Skarżącej, czy też winien być klasyfikowany do kodu TARIC 6403 91 16 00, do której został zaklasyfikowany w zaskarżonej decyzji organu I instancji z dnia 5 listopada 2020 r. Dyrektor IAS podał, że zgodnie z materiałem zgromadzonym w aktach sprawy na etapie postępowania przed Naczelnikiem UCS przedmiotem sporu jest obuwie męskie, model: [...], kolor brązowy. Powyższe dane potwierdzają zapisy zawarte na fakturze nr [...] z dnia 23 maja 2018 r. Z informacji dostępnych na stronie internetowej A odnoszących się do obuwia o powyższym modelu wynika, że całkowita wysokość buta wynosi 14 cm, a wysokość obcasa 2,5 cm. Tak więc cholewka ma 11,5 cm wysokości. Mając powyższe na uwadze Dyrektor IAS nie podziela stanowiska Skarżącej, że cholewki przedmiotowego obuwia zakrywają także część łydki. Również obraz (zdjęcie) spornego modelu obuwia znajdujący się na jednym z dokumentów załączonych do odwołania (nr [...]), w ocenie organu odwoławczego potwierdza, że jakkolwiek cholewka sięga ponad kostkę (kostki), to twierdzenie Skarżącej, że zakrywa także część łydki należy uznać za nieuprawnione. Dyrektor IAS nie podzielił stanowiska biegłego zawartego w przedłożonej przez stronę opinii z dnia 7 marca 2018 r. co do definicji pojęcia obuwie zakrywające kostkę, ale żadnej części łydki. Zdaniem organu za "łydkę" w Taryfie celnej przyjąć należy jej najbardziej charakterystyczną część, widoczną gołym okiem, tj. położony powierzchniowo mięsień brzuchaty, a nie, jak twierdzi strona i biegły - tylną część goleni/podudzia, znajdującą się pomiędzy stawem kolanowym a stawem skokowym górnym. W opinii Dyrektora IAS w sytuacji, gdy obuwie przykrywa w całości tylko jedną z dwóch czy też obie kostki, mamy do czynienia z obuwiem zakrywającym kostkę. Nie oznacza to jednak, że mamy do czynienia z obuwiem, które zakrywa także część łydki, gdyż to uzależnione jest od wysokości cholewki. Biorąc pod uwagę treść ww. pozycji oraz indywidualne cechy importowanego obuwia organ stwierdził, że spełnia ono wymogi klasyfikacyjne do kodu CN 6403 91 16 00, obejmującego męskie obuwie zakrywające kostkę, ale żadnej części łydki, o długości podpodeszwy (podeszwy wewnętrznej) 24 cm lub większej. Kod ten opisuje sporne towary w sposób bardziej precyzyjny. Wobec tego w ocenie organu odwoławczego nie budzi wątpliwości, że kierując się brzmieniem pozycji 6403 i podpozycji 6403 91 i kodu CN 6403 91 16 w myśl reguły 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej sporny towar należało zaklasyfikować do podpozycji właściwej dla obuwia zakrywającego kostkę, ale żadnej części łydki a nie dla pozostałego obuwia zakrywającego kostkę. Potwierdzeniem prawidłowości dokonanej klasyfikacji przedmiotowego obuwia jest Rozporządzenie Wykonawcze Komisji (UE) nr 895/2009 z dnia 23 września 2009 r., dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej. Zgodnie z ww. rozporządzeniem obuwie zakrywające kostkę oraz część ponad nią jest klasyfikowane do kodu CN 6403 91 13, obejmującego obuwie, którego nie można określić ani jako męskie, ani jako damskie, zakrywające kostkę, ale żadnej części łydki, o długości podpodeszwy (podeszwy wewnętrznej) 24 cm lub większej. Jakkolwiek nie dotyczy ono stricte przedmiotowego obuwia, zawiera jednak materiał poglądowy dotyczący określenia "obuwie zakrywające kostkę". Odnosząc się do argumentacji Skarżącej, wskazującej na rozbieżności w zakresie spornych pozycji taryfowych występujące w różnych wersjach językowych Taryfy celnej Dyrektor IAS wyjaśnił, że kwestia braku jednolitości w brzmieniu kodu CN w poszczególnych wersjach językowych Taryfy celnej nie oznacza, że w sposób dowolny i nieograniczony można dokonywać wykładni co do zakresu pozycji, tj. jakie towary mogą zostać do niego przypisane. Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm. – dalej: jako "o.p.") - poprzez nieumorzenie postępowania w przedmiocie klasyfikacji taryfowej obuwia męskiego o cholewkach ze skóry i podeszwach z tworzywa sztucznego zakrywającego kostkę, mimo że zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na to, że wszczęcie postępowania organu pierwszej instancji w tym przedmiocie nie miało uzasadnienia z uwagi na fakt zadeklarowania prawidłowego kodu Taryfy w zgłoszeniu celnym; - art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. – poprzez brak dokładnego ustalenia, czy przedmiotowe obuwie faktycznie spełnia kryterium, określone w podpozycji CN 6403 91 16, polegające na określeniu, czy obuwie jest "zakrywające kostkę, ale żadnej części łydki", a także arbitralne uznanie, że "w Taryfie celnej za "łydkę" należy uznać jej najbardziej charakterystyczną część widoczną gołym okiem, tj. położony powierzchniowo mięsień brzuchaty", oraz 2) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów Taryfy celnej poprzez: - błędne przyjęcie kodu Taryfy celnej 6403 91 16, jako mającego zastosowanie w niniejszej sprawie; - błędne przyjęcie, że rozporządzenie Komisji (WE) nr 895/2009 uzasadnia stanowisko organu. W uzasadnieniu Spółka podniosła, że w jej ocenie organy prowadzące postępowanie nie dokonały prawidłowej oceny stanu faktycznego z punktu widzenia przepisów dotyczących klasyfikacji taryfowej. Wymienione powyżej okoliczności z kolei doprowadziły do błędnych założeń oraz błędnego rozstrzygnięcia w sprawie klasyfikacji taryfowej obuwia. Zdaniem Spółki okoliczności sprawy i przepisy prawa celnego pozwalają na to, aby dla przedmiotowego obuwia przyjąć klasyfikację w Taryfie celnej do kodu CN 6403 91 96. Organ nie wskazał na jakiekolwiek analizy przedłożonych przez Spółkę dowodów, ani konfrontację tych dowodów z dowodami zgromadzonymi przez organy celne w przeprowadzonym postępowaniu. Argumenty podniesione przez Spółkę w postępowaniu odwoławczym nie zostały merytorycznie rozpatrzone. Strona w odwołaniu wykazała, że zadeklarowany w zgłoszeniu kod klasyfikacji w Taryfie celnej jest prawidłowy, a wszczęcie postępowania w sprawie zmiany klasyfikacji Towaru było bezprzedmiotowe. W procesie wykładni przepisów Taryfy kluczowa jest przedłożona opinia rzeczoznawcy na okoliczność definicji "łydki". Organ przyjął, że w Taryfie celnej za "łydkę" należy uznać najbardziej charakterystyczną część widoczną gołym okiem, tj. położony powierzchniowo mięsień brzuchaty - przy braku do tego jakichkolwiek podstaw tak w Taryfie, jak i w Notach wyjaśniających do Taryfy, rozporządzeniach klasyfikacyjnych czy też w orzecznictwie sądów. Organ nie wskazał żadnego źródła wiedzy, z którego wynikałoby, że aby zakrywać część łydki, cholewka powinna mieć określoną wysokość. W ocenie Skarżącej z decyzji nie wynika, na jakiej podstawie organ ustalił, że Taryfa celna za łydkę uznaje jej najbardziej charakterystyczną część, widoczną gołym okiem, tj. położony powierzchniowo mięsień brzuchaty, skoro w samej Taryfie nie ma takiej definicji. Strona nie zgodziła się z interpretacją przepisów Taryfy celnej dla podpozycji 6403 91 zawartą w decyzjach organów celnych. Z analizy postanowień Taryfy celnej wynika, że podział pozostałego obuwia, zakrywającego kostkę (podpozycja 6403 91 na dwóch kreskach), został określony w ten sposób, że takie obuwie dzieli się na "zakrywające kostkę, ale żadnej części łydki" (na czterech kreskach) oraz na "pozostałe", czyli mogące zakrywać łydkę albo jakąś jej cześć (podział na czterech kreskach). W ramach tych "pozostałych" istotna jest długość podpodeszwy (podeszwy wewnętrznej), a następnie to, czy można określić to obuwie jako męskie bądź damskie. Zdaniem Skarżącej w ramach podpozycji 6403 91 są klasyfikowane buty zakrywające kostkę, ale żadnej części łydki albo pozostałe, czyli także takie, które zakrywają jakąś cześć (lub całość) łydki. Skarżąca podkreśliła, że jedynym dowodem, na którym organy oparły swoje stanowisko, jest treść rozporządzenia Komisji (WE) nr 895/2009 oraz dokumentacja zdjęciowa zawarta w tym rozporządzeniu. Te informacje, w opinii Spółki, stały się podstawą do wywiedzenia przez organy celnej pojęcia "łydki", z którym nie sposób się zgodzić. Zdaniem Skarżącej rozporządzenie nr 895/2009 określa klasyfikację obuwia przeznaczonego do użytku zasadniczo jako obuwie trekkingowe, zakrywające kostkę, o szczególnej charakterystyce podeszwy, o cholewce wykonanej z różnych fragmentów skóry wyprawionej z pozostawionymi "okienkami", w których zostały wszyte fragmenty metalicznej siatki i materiału. To obuwie opisane w rozporządzeniu klasyfikacyjnym może być noszone przez kobiety i mężczyzn. W żadnym miejscu opisu tego obuwia nie jest wskazana wysokość cholewki, a jedynie, że jest to "but zakrywający kostkę", co zasadniczo odpowiada brzmieniu podpozycji 6403 91. Zastosowanie przez ograny rozporządzenia klasyfikacyjnego nr 895/2009 w drodze analogii w tej sprawie nie było ani niezbędne, ani możliwe, gdyż organy dysponowały od początku wystarczającym opisem towaru. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 329) - dalej jako: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Klasyfikację taryfową przeprowadza się w oparciu o nomenklaturę towarów, zwaną Scaloną Nomenklaturą (CN), zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz.UE.L. nr 31 z 31.10.2014r.). W dniu objęcia przedmiotowego towaru procedurą dopuszczenia do obrotu obowiązywało rozporządzenie Wykonawcze Komisji (UE) 2017/1925 z dnia 12 października 2017 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE. L. 282 z 2017 r.). Właściwą klasyfikację taryfową zapewnić mają zawarte w części pierwszej Załącznika I do ww. rozporządzenia Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej (zbieżne z Ogólnymi regułami interpretacji Systemu Zharmonizowanego), tzw. ORINS. Zgodnie z treścią reguły 1 ORINS tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z następującymi regułami. Według reguły 6 ORINS klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej. Pozycja 6403 91 Wspólnej Taryfy Celnej obejmuje pozostałe obuwie z podeszwami z gumy, tworzyw sztucznych, skóry wyprawionej lub skóry wtórnej i cholewkami ze skóry wyprawionej – zakrywające kostkę. Sporne w niniejszej sprawie jest to, czy importowane towary - obuwie męskie - stanowią wyroby "zakrywające kostkę ale żadnej części łydki" (6403 91 16), czy są to wyroby "pozostałe" (6403 91 96), czyli takie, które zakrywają część lub całość łydki. W ocenie Sądu podzielić należy stanowisko organów celnych, że sporne obuwie męskie powinno zostać zaklasyfikowane do kodu 6403 91 16 – zakrywające kostkę, ale żadnej części łydki. We Wspólnej Taryfie Celnej brak jest formalnej definicji słowa "łydka". Zasadnie zatem organ uznał, że pojęcie to należy rozumieć zgodnie z jego potocznym sensem, czyli jako jej najbardziej charakterystyczną część widoczną gołym okiem (położony powierzchniowo mięsień brzuchaty). Taki sposób rozumienia omawianego pojęcia odpowiada znaczeniu słowa "łydka" wynikającemu z internetowego Słownika Języka Polskiego PWN: tylna część nogi między kolanem a stopą; splot mięśni w tylnej części nogi, między kolanem a stopą. Brak jest natomiast podstaw do odwoływania się do zagadnień anatomicznych, tak jak czyni to skarżąca wywodząc, że łydką jest tylna część goleni/podudzia, znajdująca się pomiędzy stawem kolanowym a stawem skokowym górnym (skokowo-goleniowym), która łączy stopę z golenią/podudziem. Analizowane przepisy wspólnotowe dotyczące klasyfikacji taryfowej nie dotyczą specjalistycznych kwestii związanych z anatomią, lecz obuwia, czyli powszechnie występującego towaru, uzasadnione jest zatem sięgnięcie do potocznego rozumienia cech, za pomocą których obuwie to zostało opisane. To, że z punktu widzenia anatomii, jak wskazuje w opinii biegły, za łydkę uznać należy nie tylko jej uwypuklenie, ale również część poniżej tego uwypuklenia do stawu skokowego, nie odpowiada potocznemu rozumieniu definiowanego pojęcia, które ma znaczenie decydujące. Podkreślić należy, że uwzględnienie proponowanej przez stronę interpretacji słowa łydka równałoby się przyjęciu, że każda cholewka obejmująca kostkę obejmuje jednocześnie łydkę, co z kolei oznaczałoby, że istniejące w Taryfie celnej kody odnoszące się do obuwia zakrywającego kostkę ale żadnej części łydki nie miałyby zastosowania do żadnego obuwia, co oczywiście nie może mieć miejsca. W tej sytuacji przedstawiane przez Skarżącą rozumienie użytego w Taryfie celnej słowa łydka nie może być uznane za prawidłowe, a przyjęta na jego podstawie klasyfikacja taryfowa przedmiotowego towaru jest wadliwa. W Rozporządzeniu Wykonawczym Komisji (UE) nr 895/2009 z dnia 23 września 2009 r. dotyczącym klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej (Dz.Urz.UE. L 256 z 29 września 2009 r., s. 3-5), wydanym w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury scalonej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, podjęto środki dotyczące klasyfikacji towaru określonego w załączniku do rozporządzenia. Wynika z niego, że obuwie (trekkingowe) zakrywające kostkę oraz część ponad nią jest klasyfikowane do kodu CN 6403 91 13, obejmującego obuwie, którego nie można określić ani jako męskie, ani jako damskie, zakrywające kostkę, ale żadnej części łydki, o długości podpodeszwy (podeszwy wewnętrznej) 24 cm lub większej. Choć rozporządzenie to nie dotyczy wprost importowanego przez stronę obuwia, niemniej jednak dotyczy ono obuwia o podobnej długości cholewki. Pozwala to na stwierdzenie , jak Komisja rozumie pojęcie "obuwia zakrywającego kostkę ale żadnej części łydki". Właściwe reguły interpretacyjne pozwoliły organom na dokonanie właściwej klasyfikacji importowanego towaru, a powyższe rozporządzenie stanowiło jedynie potwierdzenie słuszności przyjętego rozumowania. Wbrew zarzutom skargi w decyzji dokonano rozróżnienia między obuwiem klasyfikowanym jako " -pozostałe obuwie - - zakrywające kostkę - - - pozostałe - - - - zakrywające kostkę, ale żadnej części łydki , o długości podpodeszwy ( podeszwy zewnętrznej - - - - - 24 cm lub większej - - - - - - pozostałe - - - - - - - męskie" (CN 6403 91 16), a obuwiem klasyfikowanym jako" - pozostałe obuwie – - zakrywające kostkę - - -- pozostałe- - - - pozostałe, o długości podpodeszwy ( podeszwy wewnętrznej ) - - - - - 24 cm lub większej - - - - - - pozostałe - - - - - - -męskie" (CN 6403 91 96). Wyjaśniono, że do każdego importowanego towaru przypisany jest jeden odpowiedni kod Taryfy celnej, co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Klasyfikacja towaru do kategorii "pozostałe" oznacza, że towar posiada cechy nie pozwalające na objęcie go innym kodem. Skoro zatem importowane obuwie odpowiada cechom właściwym dla kodu CN 6403 91 16 –pozostałe obuwie męskie, zakrywające kostkę, ale żadnej części łydki, nie może jednocześnie odpowiadać kodowi CN 6403 91 96 – pozostałe obuwie męskie zakrywające kostkę ( i część lub całość łydki). Wnioskowanie powyższe dokonane zostało w oparciu o reguły nr 1 i 6 ORINS. Zgodnie z regułą 1, tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z regułami od 2 do 6. Według reguły nr 6 ORINS klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej. Reguła 3a natomiast dotyczy sytuacji, w której towary na pierwszy rzut oka są klasyfikowalne do dwóch lub więcej pozycji. Taka sytuacja nie zaistniała w niniejszej sprawie. Jak już bowiem wskazano, z porównania pozycji 6403 91 16 i 6403 91 96 wynika, że pozycja 6403 91 96 obejmująca "pozostałe obuwie męskie zakrywające kostkę" obejmuje towary, które nie stanowią "obuwia męskiego, zakrywającego kostkę, ale żadnej części łydki" (6403 91 16). Odnosząc się do zasadniczego dowodu, na który powołuje się strona, jakim jest opinia biegłego, wskazać należy, że opinia ta nie jest dowodem na to, jak należy rozumieć pojęcie "łydka" w przepisach dotyczących klasyfikacji taryfowej towarów. Opinia biegłego może wskazywać na pewne cechy importowanego towaru, których stwierdzenie wymaga wiadomości specjalnych, klasyfikacji taryfowej jednakże dokonuje organ, zgodnie z właściwymi przepisami i na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Zadaniem biegłego nie jest natomiast dokonywanie interpretacji przepisów. O ile zatem można zgodzić się, że biegły ma wiadomości specjalne konieczne do wskazania, jak należy rozumieć pojęcie "łydka" z anatomicznego punktu widzenia, to jego kompetencje nie obejmują już stwierdzenia, że w taki właśnie – anatomiczny – sposób rozumieć należy to pojęcie na gruncie Taryfy celnej. Jak już wyjaśniano na wstępie, prawidłowa interpretacja tego pojęcia na gruncie Taryfy celnej nie obejmuje łydki w znaczeniu anatomicznym, lecz potocznym, jako najbardziej charakterystycznej jej części widocznej gołym okiem. Bezzasadne są podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego, zwłaszcza przepisów art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Wygląd i cechy importowanego obuwia nie były w sprawie sporne i zostały odpowiednio udokumentowane. Spór nie dotyczył więc stanu faktycznego, a interpretacji i zastosowania prawa, sprowadzając się w zasadzie do interpretacji pojęcia "łydki" użytego w pozycji 6403 91 16 Taryfy celnej. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. Zaskarżona decyzja zawiera prawidłowo skonstruowane uzasadnienie tak faktyczne, jak i prawne, bowiem organ wyjaśnił, na podstawie jakich okoliczności ustalił stan faktyczny sprawy oraz prawidłowo przywołał treść zastosowanych przepisów prawa, na których oparł zaskarżone rozstrzygnięcie i dokonał ich prawidłowej wykładni. Odnosząc się do wskazywanego przez Skarżącą zagadnienia rozbieżności wersji językowych Wspólnej Taryfy Celnej stwierdzić należy, że w świetle utrwalonego orzecznictwa przepisy prawa Unii Europejskiej powinny być interpretowane i stosowane w sposób jednolity w wersjach przyjętych we wszystkich językach Unii. W przypadku rozbieżności między różnymi wersjami językowymi tekstu prawnego Unii sporny przepis należy interpretować zgodnie z ogólną systematyką i celem uregulowania, którego część stanowi (por. wyroki TSUE: z 8 grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04 Jyske Finans, Zb.Orz. s. I-10683, pkt 31 oraz z 26 września 2013 r. w sprawie Komisja przeciwko Polsce, C-193/11, ECLI:EU:C:2013:608, pkt 48). Zgodzić można się ze skarżącą, że niespójność w brzmieniu Taryfy celnej w różnych wersjach językowych nie może prowadzić do sytuacji, w których przedsiębiorstwa w Unii Europejskiej będą w sposób zróżnicowany traktowane przez organy celne poszczególnych krajów UE na bazie tych samych przepisów prawa obowiązujących bezpośrednio w tych krajach. Niemniej jednak skarżąca nie wykazała, aby rzeczywiście dochodziło wskutek tego do nierównego traktowania przedsiębiorstw. W szczególności nie wskazała na żadną Wiążącą Informację Taryfową wydaną przez administrację celną innego Państwa Członkowskiego, która tezę tę by potwierdzała. Nadmienić należy, że tożsame stanowisko, jakie zajął Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie zajął także tutejszy Sąd w wyrokach z dnia 30 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Gd 249/19, z dnia 17 marca 2021 r. sygn. akt III SA/Gd 893/20 oraz sygn. akt III SA/Gd 894/20. Stanowisko to potwierdza również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 3519/21, w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej. Stwierdzając zatem, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają prawu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.