III SA/Gd 487/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia 9 listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. W dniu 18 października 2007 r. Prezydent Miasta [...] wydał decyzję, w której orzekł o utracie przez A. D. statusu osoby bezrobotnej od dnia 10 października 2007 r. na okres trzech miesięcy. Organ wskazał, że w dniu 10 października 2007 r. A. D. nie stawiła się w wyznaczonym terminie stawiennictwa i nie usprawiedliwiła swojej nieobecności. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przywołując jego treść. W odwołaniu od powyższej decyzji A. D. wskazała, że od 1994 r. zawsze stawiała się w wyznaczonych terminach, a tylko raz - w dniu 10 października 2007 r. – nie stawiła się, bo zapomniała o wyznaczonym terminie, stawiła się natomiast w dniu 11 października 2007 r. i usprawiedliwiała swoją nieobecność. Mimo to nie wzięto ani jej usprawiedliwienia , ani tego, że zawsze stawiała się w wyznaczonych terminach, pod uwagę. Decyzją z dnia 9 listopada 2007 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że A. D. zarejestrowała się po raz kolejny w Powiatowym Urzędzie Pracy [...] jako bezrobotna w dniu 18 lutego 1999 r. Wyznaczono jej termin stawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy na dzień 10 października 2007 r. celem potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy, przy czym przyjęcie terminu i celu stawiennictwa do wiadomości strona potwierdziła własnoręcznym podpisem na karcie indywidualnego programu aktywizacji zawodowej w dniu 12 września 2007 r. A. D. nie stawiła się w Urzędzie Pracy w dniu 10 października 2007 r. i nie powiadomiła w terminie 7 dni od tej daty Powiatowego Urzędu Pracy o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Organ wskazał, że art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi, że starosta ( prezydent miasta na prawach powiatu) pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie stawiła się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres trzech miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy. Organ podkreślił, że skuteczne prawnie jest powiadomienie przez bezrobotnego w ciągu 7 dni nie o jakiejkolwiek przyczynie niestawiennictwa, a tylko o uzasadnionej. W ocenie organu zapomnienia o obowiązku stawiennictwa w wyznaczonym terminie niezależnie od jego przyczyny nie można uznać za okoliczność stanowiącą uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa bezrobotnego w Urzędzie Pracy , gdyż jest ona niemożliwa do udowodnienia. Wobec treści art. 2 ust.1 pkt 2 ustawy o promocji i instytucjach rynku pracy – iż bezrobotny powinien wykazywać się gotowością do pojęcia zatrudnienia w każdym dniu posiadania statusu bezrobotnego , niestawiennictwa strony w terminie wyznaczonym nie może sanować jej stawiennictwo w Urzędzie Pracy w tym celu w innym dniu , choćby nastąpiło ono już następnego dnia. Bez znaczenia prawnego jest , czy niestawiennictwo bezrobotnego w Urzędzie Pracy w terminie wyznaczonym miało miejsce po raz pierwszy czy kolejny, gdyż przepisy nie czynią tu żadnego wyjątku. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 6 kodeksu postępowania administracyjnego organy administracji publicznej mogą działać wyłącznie na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Wskazał, że pozostałe okoliczności podnoszone przez A. D. nie są związane z zaskarżoną decyzją, wobec czego nie mają znaczenia prawnego w sprawie. Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A. D. zarzucając, że jest ona krzywdząca. W treści skargi stwierdziła, że Urząd Pracy "niszczy jej osobę od 1994 r.", bowiem od tej daty nie otrzymała żadnej oferty pracy, z której mogłaby skorzystać, nie wysłano jej na żaden kurs, nie skierowano jej do żadnej pracy interwencyjnej. Opisała również inne kwestie dotyczące jej życia - związane z okolicznością utraty pracy, toczącymi się różnymi sprawami w sądach - m.in. o eksmisję. Skarżąca podniosła, że tylko jeden raz nie stawiła się w wyznaczonym przez Urząd Pracy terminie, bo o nim zapomniała, i mimo że stawiła się w Urzędzie Pracy dnia następnego i usprawiedliwiała swą nieobecność, pozbawiono ją statusu osoby bezrobotnej. Dodatkowo w piśmie z dnia 14 stycznia 2008 r. wskazała, że Wojewoda [...] mija się z prawdą twierdząc, że nie powiadomiła Urzędu Pracy w terminie 7 dni o przyczynie niestawiennictwa, bowiem zrobiła to zaraz dnia następnego. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a.- wynika, że Sąd w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy , bądź naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo też w sytuacjach przewidzianych przepisami prawa - stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Z przywołanego przepisu wynika wyraźnie, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wówczas, gdy organom administracji publicznej można postawić zasadny zarzut naruszenia prawa – materialnego bądź procesowego, a ponadto naruszenie to miało bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Podkreślić należy, że Sąd przy ocenie prawidłowości wydania decyzji nie bierze pod uwagę innych okoliczności, np. zasad słuszności, zasad współżycia społecznego, kwestii "pokrzywdzenia" strony decyzją, bowiem żaden przepis prawa takiej możliwości nie przewiduje. Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm. ) stanowi, że bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia. Z kolei art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi, że starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy. Wyjątek, o którym mowa w art. 75 ust. 3 w/w ustawy, iż bezrobotny nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego dotyczy sytuacji, gdy bezrobotny, który w okresie krótszym niż 30 dni przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, zawiadomił powiatowy urząd pracy o zamierzonym pobycie lub pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia. Ustawodawca nie sprecyzował bliżej określenia użytego w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy "uzasadniona przyczyna niestawiennictwa", zatem ocenę, co może być uznane za "usprawiedliwioną przyczynę niestawiennictwa" pozostawił każdorazowo organom administracji. W sprawie niniejszej organy obu instancji uznały , że taka przyczyna niestawiennictwa, jak "zapomnienie" przez skarżącą o wyznaczonym terminie stawiennictwa, nie może być uznana za przyczynę usprawiedliwioną. Stanowisko to należy uznać za prawidłowe, choć w ocenie Sądu weryfikowalność czy też nieweryfikowalność zapomnienia o czymś jest w istocie w sprawie niniejszej okolicznością drugorzędną. "Zapomnienia" nie można uznać za "usprawiedliwioną przyczynę niestawiennictwa" w rozumieniu przepisu art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bowiem za uzasadnioną może być uznana wyłącznie taka przyczyna, która stanowi nieprzewidzianą, niespowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się w wyznaczonym terminie. Zapomnienia o wyznaczonym terminie nie można uznać za przeszkodę obiektywną, która uniemożliwiła bezrobotnemu stawiennictwo w Urzędzie Pracy. Zapomnienie można przyrównać do niedbalstwa (subiektywnego elementu winy), które polega na niedołożeniu należytej staranności. Bezrobotny powinien natomiast dołożyć należytej staranności, by przyjęty do wiadomości termin stawiennictwa w Urzędzie Pracy dochować – choćby przez prawidłowe odnotowanie tego terminu, by nie doszło do pomyłki co do wyznaczonego dnia, umieszczenie wyznaczonego terminu np. w kalendarzu, telefonie komórkowym, czy też przypomnienia o tym terminie. Skarżąca wskazywała w piśmie z dnia 12 października 2007 r., że w wyznaczonym przez Urząd Pracy dniu stawiennictwa pojechała do sądu, bo potrzebna jej była informacja do sporządzenia pisma, i wracając zapomniała o Urzędzie Pracy, a zajęła się kończeniem pisma. W tej sytuacji należy uznać, że przyczyna niestawiennictwa, wskazana przez skarżącą – zapomnienie o wyznaczonym terminie stawiennictwa w Urzędzie Pracy - jest przyczyną spowodowaną przez nią samą. Ustawodawca tak ukształtował przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, że oba warunki wymienione w tym przepisie muszą wystąpić łącznie, by bezrobotny nie został pozbawiony statusu bezrobotnego : musi on powiadomić o przyczynie niestawiennictwa w ciągu 7 dni od wyznaczonego terminu oraz przyczyna niestawiennictwa musi być uzasadniona. Wbrew twierdzeniom skarżącej organy nie przyjęły, że nie podała ona przyczyny swego niestawiennictwa; uznały one jednak wskazywaną przez skarżącą przyczynę – zapomnienie - za nieuzasadnioną. Jak już wyżej wskazano, Sąd kontroluje, rozpoznając skargę, decyzje pod względem ich zgodności z prawem i nie może kierować się zasadami słuszności czy współżycia społecznego, ani też innymi okolicznościami. W tej sytuacji niemożliwe jest wzięcie pod uwagę przy ocenie prawidłowości zaskarżonych decyzji tego, że skarżąca tylko jeden raz nie stawiła się w Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie. Ustawodawca nie ukształtował przepisu art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w sposób pozwalający właściwemu organowi pozbawienia bezrobotnego takiego statusu dopiero wówczas, gdy niestawiennictwo w wyznaczonym terminie jest niestawiennictwem kolejnym. Także inne okoliczności podnoszone przez skarżącą, a dotyczące jej oceny działania Urzędu Pracy na przestrzeni lat , sytuacji osobistej skarżącej, przebiegu innych spraw sądowych nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem okoliczności te wykraczają poza kontrolę zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem. Wobec powyższego Sąd, nie znajdując przesłanek określonych przepisem art. 145 § 1 p.p.s.a. do uwzględnienia skargi, oddalił ją na mocy art. 151 p.p.s.a.