III SA/Gd 488/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 17 sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie przekazania pisma według właściwości postanawia pozostawić wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na opisane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 17 sierpnia 2011 r., A. C. zawarł wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Wobec tego, że wniosek ten zawierał braki, w dniu 29 listopada 2011 r. doręczono skarżącemu urzędowy formularz PPF wraz z wezwaniem do jego wypełnienia i złożenia w Sądzie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (dowód: potwierdzenie odbioru - akta sprawy, k.9). W zakreślonym terminie wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu nie został złożony, wobec czego referendarz sądowy, zarządzeniem z dnia 22 grudnia 2011 r. pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Odpis tego zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 5 stycznia 2012 r. (dowód: potwierdzenie odbioru – akta sprawy, k.15). W ustawowym terminie skarżący złożył sprzeciw na zarządzenie referendarza, wskazując m.in., że cofnie skargę, jeżeli zostanie obciążony kosztami postępowania sądowego. Wyraził ponadto wątpliwość co do określenia przedmiotu sprawy oraz podał, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona w interesie publicznym i miała na celu zbadanie funkcjonowania komunikacji autobusowej. Do dnia wydania niniejszego orzeczenia, skarżący nie złożył wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wobec tego, że wniosek skarżącego o cofnięcie skargi nie został sformułowany w sposób jednoznaczny, w pierwszej kolejności podkreślić należy, że w myśl art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, zainicjowanej przez A. C. jest zgodność z prawem postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 17 sierpnia 2011 r. nr [...], mocą którego uchylone zostało postanowienie Burmistrza [...] z dnia 11 lipca 2011 r. nr [...] w sprawie przekazania pisma organom właściwym do jego załatwienia oraz umorzono postępowanie w sprawie. Zgodnie z art. 199 p.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. Oznacza to, że strony obligowane są do ponoszenia kosztów sądowych stosownie do swojego udziału w postępowaniu, o ile przepisy nie zwalniają ich z tego obowiązku. Przepisem takim jest art. 239 p.p.s.a., który stanowi, iż nie mają obowiązku uiszczenia kosztów sądowych: 1) strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach: a) z zakresu pomocy i opieki społecznej, b) dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej, c) dotyczących chorób zawodowych, świadczeń leczniczych oraz świadczeń rehabilitacyjnych, d) ze stosunków pracy i stosunków służbowych, e) z zakresu ubezpieczeń społecznych, f) z zakresu powszechnego obowiązku obrony; 2) prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich i Rzecznik Praw Dziecka; 3) kurator strony wyznaczony przez sąd orzekający lub przez sąd opiekuńczy dla danej sprawy; 4) strona, której przyznane zostało prawo do pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym (prawo pomocy), w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa. W niniejszej sprawie skarżący nie korzystał ze zwolnienia od kosztów z uwagi na przedmiot sprawy, nie mieścił się on bowiem we wskazanym powyżej katalogu. Jedyną możliwością uwolnienia się od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania, z jakiej mógł skorzystać A. C., było prawo pomocy przyznane w tym zakresie. Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. W przedmiotowej sprawie A. C. zwrócił się z wnioskiem o zwolnienie z kosztów sądowych, wobec czego przesłany mu został urzędowy formularz celem wypełnienia go i nadesłania do Sądu. Jednocześnie skarżący pouczony został o siedmiodniowym terminie do uzupełnienia tego braku i o rygorze pozostawienia wniosku bez rozpoznania w razie jego nieuzupełnienia. Pismo Sądu, do którego załączony był formularz, doręczono stronie w dniu 29 listopada 2011 r., jednakże w zakreślonym terminie skarżący nie nadesłał wypełnionego formularza. W tej sytuacji należało pozostawić wniosek skarżącego bez rozpoznania, zgodnie z art. 257 p.p.s.a., który stanowi, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Jedynie na marginesie wypada zauważyć, że wbrew twierdzeniom zawartym w sprzeciwie, sąd administracyjny nie jest powołany do kontroli legalności - jak to ujął skarżący - pogorszenia komunikacji. Sąd administracyjny na skutek zaskarżenia działania organu nie przejmuje bowiem sprawy administracyjnej jako takiej do końcowego jej załatwienia, lecz ma jedynie skontrolować zgodność z prawem działania tego organu.