III SA/Gd 490/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2019 r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę. Decyzją z dnia 10 maja 2019 r. Starosta, na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r. poz. 34) orzekł o zatrzymaniu B.G. prawa jazdy kat. B +E,B nr [...] wydanego dnia 19 października 20011 r. przez Starostę. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), powoływanej dalej także jako "k.p.a". W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że decyzją z dnia 4 stycznia 2018 r., wydaną na wniosek Komendy Miejskiej Policji w S. z dnia 6 grudnia 2018 r. skierowano B.G. na badania lekarskie, w związku z istnieniem uzasadnionych zastrzeżeń co do jego stanu zdrowia. Wyznaczony termin badań upłynął bezskutecznie w dniu 11 kwietnia 2018 r., stronę powiadomiono o wszczęciu postępowania pismem z dnia 15 kwietnia 2019 r. i nie wniosła ona żadnych uwag. W piśmie z dnia 15 maja 2019 r. B.G. złożył wniosek o ponowne wyznaczenie terminu badań lekarskich, wskazując, że badań tych nie mógł wykonać z powodu przebywania w szpitalu, a z uwagi na schorzenie nogi, poruszanie się autem jest dla niego niezbędne. Pismo to, złożone w termin 3 dni od daty doręczenia decyzji zostało przez organ potraktowane jako odwołanie od decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 19 czerwca 2019 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a i 79 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami starosta uprawniony jest do wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku, gdy osoba posiadająca prawo jazdy nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Starosta miał obowiązek wydać orzeczenie o zatrzymaniu prawa jazdy względem osoby, która nie poddała się w terminie obowiązkowym badaniom lekarskim. Organ podkreślił, ze w toku postępowania dotyczącego zatrzymania prawa jazdy nie podlega badaniu zasadność decyzji o skierowaniu na badania lekarskie. B.G. zaskarżył opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wskazując na jej niezasadność z uwagi na brak możliwości wykonania badań w związku z pobytem w szpitalu. Do skargi dołączono kartę informacyjną potwierdzające pobyt skarżącego w szpitalu na oddziale psychiatrycznym w okresie od 1 grudnia 2018 r. do 3 stycznia 2019 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W piśmie z dnia 7 listopada 2019 r. skarżący podniósł zarzuty naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a, przez utrzymanie w mocy decyzji podlegającej uchyleniu oraz naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przez brak wznowienia postępowania w sprawie skierowania skarżącego na badania lekarskie. Skarżący wskazał, że bez własnej winy nie brał udziału w całym postępowaniu administracyjnym w sprawie skierowania na badania lekarskie, bowiem w czasie jego trwania przebywał w Centrum Zdrowia Psychicznego w S., co potwierdzają karty informacyjne wskazujące na pobyt w szpitalu w okresach od 1 grudnia 2018 r. do 3 stycznia 2019 r., od 7 stycznia 2019 r. do 20 lutego 2019 r., od 1 marca 2019 r. do 29 marca 2019 r. i od 29 marca 2019 r. do 5 kwietnia 2019 r. Kierowane w tym postępowaniu do skarżącego przesyłki uznano za doręczone, mimo, że skarżący przebywał w szpitalu i nie mógł odebrać przesyłek ani zawiadomić organu o miejscu pobytu. Pismo skarżącego z dnia 15 maja 2019 r. w związku z wnioskiem o ponowne wyznaczenie terminu badań lekarskich winno być przez organ potraktowane jako pismo, w którym złożono także wniosek o wznowienie postępowania. Wniosek ten złożono w terminie wynikającym z art. 148 § 1 i § 2 k.p.a., bowiem skarżący dowiedział się o wydaniu decyzji o skierowania na badania z zawiadomienia organu o wszczęcia postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy, doręczonego w dniu 18 kwietnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami oraz wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Dokonana w oparciu o wskazane wyżej kryteria kontrola zaskarżonej decyzji organu odwoławczego prowadzi do oceny, że skarga nie jest uzasadniona. Kontroli sądu administracyjnego w rozpoznawanej sprawie poddana została decyzja, utrzymująca w mocy decyzję orzekającą o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2. Decyzją z dnia 4 stycznia 2018 r., wydaną na wniosek Komendy Miejskiej Policji w S. z dnia 6 grudnia 2018 r. skierowano B.G. na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W pouczeniu od tej decyzji wskazano, że na badania lekarskie należy zgłosić się w terminie 1 miesiąca od dnia otrzymania decyzji, a orzeczenia lekarskie należy przedstawić w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu. Termin miesięczny określony w decyzji odpowiadał maksymalnemu terminowi wskazanemu w § 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz.U. z 2017 r. poz. 250 ze zm.), który stanowił, że osoba posiadająca skierowanie zgłasza się na badanie lekarskie w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania skierowania na to badanie. Organ pierwszej instancji, wszczął postępowanie w przedmiotowej sprawie po upływie tych terminów. Decyzję o skierowaniu na badania lekarskie uznano za doręczoną skarżącemu w trybie art. 44 § 4 k.p.a., po dwukrotnym awizowaniu przesyłki w dniach 12 grudnia i 20 grudnia, w dniu 28 grudnia 2018 r. została ona zwrócona nadawcy. W sprawie zostały zatem spełnione przesłanki doręczenia decyzji w dniu wynikające z art. 44 k.p.a. Termin wykonania badan lekarskich upłynął w marcu 2019 r., a postępowania zakończone zaskarżoną decyzją wszczęto w kwietniu 2019 r. Jak wynika z akt sprawy do dnia wydania zaskarżonej decyzji skarżący nie poddał się badaniom lekarskim i nie przedłożył orzeczenia lekarskiego, do czego został zobowiązany ostateczną decyzją administracyjną. Należy zauważyć, że skarżący uczestniczył w prowadzonym w niniejszej sprawie postępowaniu. W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, doręczonym skarżącemu w dniu 18 kwietnia 2019 r., poinformowano go o przyczynach i podstawie prawnej wszczęcia postępowania, zakreślając termin na zgłoszenie ewentualnych wniosków i uwag. W sytuacji, gdy skarżący nie poddał się badaniom lekarskim i nie przedłożył w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, obowiązkiem organu administracji było zatrzymanie prawa jazdy -co wynika wprost z art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy. Wskazać także należy, że w okresie trzech miesięcy po doręczeniu decyzji o skierowaniu na badania lekarskie skarżący miał możliwość wykonania badań, bowiem przedłożone karty informacyjne leczenia szpitalnego nie obejmują całego tego okresu, w szczególności skarżący nie wykazał, by przebywał w szpitalu w czasie od 20 lutego do 1 marca 2019 r. Zarzut skarżącego dotyczący braku możliwość odbioru kierowanej do niego przesyłki z uwagi na pobyt w czasie jej doręczania w szpitalu został podniesiony dopiero w skardze i organ nie miał możliwości rozważania tej okoliczności. Wskazać jednak należy, że w takiej sytuacji stronie przysługiwało prawo złożenia wniosku o wznowienia postępowania zakończonego decyzją o skierowaniu na badania. Pismo skarżącego z dnia 15 maja 2019 r. potraktowane jako odwołanie nie było jednoznaczne. Organ potraktował jej jako odwołanie, co zapewniało prawo skarżącego do instancyjnej kontroli wydanej decyzji. W sytuacji gdy wolą skarżącego byłoby wznowienie postępowania pismo to, po jego 4 uzupełnieniu może być potraktowane przez organ jako zawierające taki wniosek i spełniające wymogi z art. 148 k.p.a. Dopiero w sytuacji wznowienia postępowania i zakończenia go decyzją odmienną od już wydanej możliwe będzie wzruszenie deczuki o zatrzymaniu prawa jazdy. Nadmienić także należy, że taki tryb postępowania lub wykonanie badań i wystąpienie w trybie art. 102 ust. 2 ustawy o zwrot zatrzymanego prawo jazdy w najlepszy sposób zabezpiecza interes społeczny i interesy samego skarżącego, który z uwagi na częste pobyty w szpitalu związane z chorobą psychiczną może kierując pojazdem w złym stanie zdrowia wyrządzić krzywdę sobie i otoczeniu. Mając powyższe na uwadze Sąd nie podzielił stanowiska, że organy orzekając w sprawie dopuściły się naruszenia przepisów prawa procesowego. W konsekwencji Sąd, nie stwierdzając naruszeń prawa materialnego czy przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.