III SA/Gd 492/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia 10 września 2009 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez ustanowienie adwokata. Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A. M. na opisaną decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Wnioskiem z dnia 10 grudnia 2009 r. złożonym na urzędowym formularzu PPF, skarżąca zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Na podstawie złożonego przez wnioskodawczynię oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz nadesłanych w odpowiedzi na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 11 grudnia 2009 r., dokumentów źródłowych (zaświadczenia z powiatowego urzędu pracy, kopii dowodów opłat za energię elektryczną, gaz oraz do spółdzielni mieszkaniowej, przekazu pocztowego renty małżonka za listopad 2009 r. oraz dodatkowego oświadczenia z dnia 20 listopada 2009 r.) ustalono, że jest ona osobą niepracującą (a w okresie od 20 marca 2009 r. do 14 czerwca 2009 r. zarejestrowaną jako bezrobotna), prowadzącą wspólne gospodarstwo domowe z mężem, jedynym źródłem dochodu jest renta małżonka w wysokości 1 302,91 zł brutto (1 271,75 zł netto) miesięcznie, nie posiadają oni żadnych rachunków bankowych, oszczędności, papierów wartościowych, przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, ich majątek stanowi mieszkanie. Udokumentowane przez skarżącą koszty utrzymania (opłaty do spółdzielni mieszkaniowej, energia elektryczna, gaz) wyniosły 616,86 zł i obejmują płatności z okresu od września do listopada 2009 r. Podkreślić należy, iż w niniejszej sprawie wnioskodawczyni z mocy prawa jest zwolniona od kosztów sądowych. Zgodnie bowiem z art. 239 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach dotyczących chorób zawodowych, świadczeń leczniczych oraz świadczeń rehabilitacyjnych, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Oznacza to, że w myśl art. 262 P.p.s.a, przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, będą miały w niniejszej sprawie odpowiednie zastosowanie. W tej sytuacji, należało rozważyć wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy jedynie w zakresie ustanowienia adwokata. Z przepisu art. 245 § 3 P.p.s.a. wynika, że prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przy czym uwzględnienie wniosku w części dotyczącej ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika jest dodatkowo uwarunkowane niepozostawaniem przez stronę w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym (art. 246 § 3 P.p.s.a.). Pomimo wezwania, skarżąca nie udokumentowała podnoszonych w uzasadnieniu żądania przyznania prawa pomocy wydatków na zakup leków. Jednakże biorąc pod uwagę całokształt danych zawartych we wniosku oraz przedłożonych dokumentach źródłowych, uznać należało, że wykazała ona dostatecznie, iż nie jest w stanie ponieść kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Za taką oceną przemawia bowiem wysokość i źródło dochodów uzyskiwanych przez męża skarżącej, przeznaczonych na potrzeby dwuosobowej rodziny, udokumentowanych kosztów utrzymania oraz brak zasobów finansowych. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.