III SA/Gd 492/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędziowie WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), WSA Alina Dominiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Wioleta Gładczuk, po rozpoznaniu w dniu 17 października 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody z dnia 9 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych postanawia umorzyć postępowanie. Zaskarżoną decyzją z dnia 9 maja 2013 r. (nr [...]) Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 19 kwietnia 2013 r. (nr [...]), którą organ uznał M. S. za osobę bezrobotną i jednocześnie odmówił przyznania prawa do zasiłku. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia 19 kwietnia 2013 r. Starosta - działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267) - dalej: "k.p.a." - orzekł o uznaniu M. S. (dalej: "strona", "skarżący") za osobę bezrobotną z dniem 29 stycznia 2013 r. oraz odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Organ wskazał w uzasadnieniu, że strona w dniu rejestracji spełniała warunki do uznania za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótszy niż 365 dni, co uniemożliwia przyznanie zasiłku. M. S. odwołał się od tej decyzji podnosząc, że został zarejestrowany jako osoba bezrobotna z dniem 1 grudnia 2010 r. i od tego dnia nie został wyrejestrowany. Zatem organ nie miał prawa go ponownie rejestrować. Chociaż od dnia 1 lipca 2012 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. nie kwalifikował się jako osoba bezrobotna, to od dnia 1 stycznia 2013 r. spełnia wszystkie warunki by zostać osobą bezrobotną. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia 9 maja 2013 r. (nr [...])- działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1, art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że podczas rejestracji strona udokumentowała, że w okresie ostatnich 18 miesięcy pobierała rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 28 lipca 2011 r. do dnia 30 czerwca 2012 r., natomiast w okresie od 1 lipca 2012 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. pobierała zasiłek stały z pomocy społecznej. W dniu 29 stycznia 2013 r. (data rejestracji), strona spełniała przesłanki niezbędne do nabycia statusu osoby bezrobotnej i zasadne było przyznanie jej tego statusu. Przy czym organ podkreślił, że na mocy decyzji Starosty z dnia 15 marca 2013 r. strona utraciła status osoby bezrobotnej w dniu 1 lipca 2012 r. Wskazana decyzja Starosty została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy, a zatem, mimo zaskarżenia decyzji organu odwoławczego do sądu administracyjnego, ta decyzja o utracie statusu bezrobotnego jest ostateczna i wykonalna. Co istotne, po utracie statusu osoby bezrobotnej nie odzyskuje się tego statusu automatycznie z dniem ustania przeszkód do jego nabycia, lecz konieczna jest ponowna rejestracja. Następnie organ odwoławczy wskazał, że strona nie spełnia wymogów określonych w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy niezbędnych do przyznania prawa do zasiłku, ponieważ nie udokumentowała co najmniej 365 dniowego okresu uprawniającego do tego świadczenia w przedziale czasowym 18 miesięcy przed rejestracją. Okres pobierania przez stronę renty z tytułu niezdolności do pracy jest zbyt krótki. Z uwagi na zakreślony przez ten przepis okres 18 miesięcy, wcześniejszy okres pobierania, tj. przed dniem 28 lipca 2011 r., nie podlega zaliczeniu do okresu określonego w art. 71 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. W odniesieniu do zarzutów odwołania organ drugiej instancji zaznaczył, że strona utraciła status osoby bezrobotnej w dniu 1 lipca 2012 r. a ponowna rejestracja nie nastąpiła automatycznie ale na podstawie jej wniosku w postaci karty rejestracyjnej złożonej w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. M. S. zaskarżył opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jej uchylenia w całości. Wniósł również o "dołączenie niniejszej sprawy do toczącej się sprawy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku (sygn. akt: III SA/Gd 405/13)". Skarżący zwrócił uwagę, że pozostaje bezrobotnym od dnia 1 grudnia 2010 r. i do dnia dzisiejszego nie został wyrejestrowany. Zatem nie mógł być zarejestrowany od dnia 29 stycznia 2013 r. We wcześniejszych decyzjach został jedynie pozbawiony statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Ze względu na okoliczność, że jego pierwsza skarga (sygn. akt III SA/Gd 405/13) jest powiązana z niniejszą skargą i będzie skutkować co do dalszego postępowania przez PUP w S. wniósł o połączenie skarg. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Dnia 20 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wydał wyrok (sygn. akt III SA/Gd 405/13), którym - po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody z dnia 5 kwietnia 2013 r. (nr [...]) w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 lipca 2012 r. - orzekł o: 1/ uchyleniu zaskarżonej decyzji, i 21 stwierdzeniu, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. W uzasadnieniu wyroku Sąd zwrócił uwagę, że ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j.: Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.) przewiduje dwie formy pozbawienia bezrobotnego statusu osoby bezrobotnej. Pierwszą z nich jest pozbawienie statusu bez określania daty końcowej, zaś drugą jest pozbawienie statusu osoby bezrobotnej ze wskazaniem takiej daty, w związku uregulowaniem wynikającym z art. 78 ust. 4 ww. ustawy. Co istotne, aby ponownie uzyskać status osoby bezrobotnej w pierwszym z tych przypadków niezbędna jest ponowna rejestracja w urzędzie pracy, natomiast w przypadku pozbawienia statusu bezrobotnego z określeniem daty końcowej (art. 78 ust. 4 ustawy) status bezrobotnego niejako odżywa, bez konieczności kolejnej rejestracji. Istotą bowiem rozwiązania przyjętego w art. 78 ust. 4 ustawy jest umożliwienie bezrobotnemu przywrócenia przysługującego mu statusu bez konieczności ponownej rejestracji w przypadku przyznania mu na okres oznaczony, z mocą wsteczną, świadczeń wykluczających status osoby bezrobotnej gwarantujących uprawnienia z zakresu zabezpieczenia społecznego. Sąd wskazał, że jest to szczególnie istotne w sytuacji, gdy decyzja o przyznaniu świadczenia wykluczającego posiadanie statusu osoby bezrobotnej została wydana po upływie okresu, na który świadczenie przyznano (z mocą wsteczną w całości). W takim właśnie wypadku przepis art. 78 ust. 4 ustawy gwarantuje bowiem zachowanie ciągłości uprawnień z ubezpieczenia społecznego w stosunku do osób, które uzyskały czasowe świadczenie z tytułu wykluczającego możliwość korzystania ze statusu osoby bezrobotnej. W wyroku tym Sąd - stosując prokonstytucyjną (art. 32 ust. 1 oraz art. 67 ust. 1 i 2 Konstytucji RP) wykładnię przepisu art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - uznał, że przyznanie zasiłku stałego, jako świadczenia związanego z niezdolnością do pracy (tak więc zbliżonego do takich świadczeń "czasowo" wykluczających status osoby bezrobotnej wskazanych w art. 78 ust. 4 ww. ustawy, jak renta socjalna czy zasiłek rehabilitacyjny), powinno skutkować pozbawieniem statusu osoby bezrobotnej wyłącznie na okres, na który przyznano jej ten zasiłek. Po tym okresie - tak jak w przypadku pozostałych świadczeń wymienionych w art. 74 ust. 8 ww. ustawy - status bezrobotnego niejako odnawiałby się automatycznie (z urzędu a nie na wniosek). Ma to istotne znaczenie w sytuacji, gdy -tak jak w rozpoznawanej przez Sąd sprawie (sygn. akt III SA/Gd 405/13) - prawo do zasiłku stałego przyznane zostało z mocą wsteczną za okres zamknięty datą poprzedzającą wydanie decyzji przyznającej ten zasiłek. Przyjęcie bowiem stanowiska przeciwnego prowadziłoby do sytuacji, że skarżący nie był w stanie zapobiec temu, że w okresie pomiędzy utratą prawa do zasiłku stałego i datą wydania decyzji o jego przyznaniu (z mocą wsteczną) pozostawałby poza systemem zabezpieczenia społecznego, co byłoby nie do pogodzenia z ww. normami konstytucyjnymi. Wobec wydania przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku wyroku z dnia 20 czerwca 2013 r. (sygn. akt III SA/Gd 405/13) tutejszy Sąd postanowieniem z dnia 25 lipca 2013 r. zawiesił na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) postępowanie do czasu uprawomocnienia się wyroku w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 405/13. Postanowieniem z dnia 6 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o podjęciu zawieszonego postępowania z uwagi na uprawomocnienie się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 czerwca 2013 r. sygn. akt III SA/Gd 405/13. Na rozprawie w dniu 17 października 2013 r. skarżący wyjaśnił, że po wyroku Sądu z dnia 30 czerwca 2013 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 405/13 Wojewoda wydał w dniu 26 sierpnia 2013 r. decyzję kasacyjną z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, na którą skarżący złożył skargę do tutejszego Sądu. Jednocześnie skarżący oświadczył, że skoro utracił status osoby bezrobotnej na mocy decyzji Starosty z dnia 24 maja 2013 r. (i od tej decyzji nie składał odwołania), to cofa skargę w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 492/13, bo popieranie skargi nie miałoby sensu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z materiału dowodowego wynika, że skarżącemu na mocy decyzji ZUS Oddział [...] zostało ponownie przyznane prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy od dnia 1 stycznia 2013 r., a decyzją z dnia 24 maja 2013 r. (nr [...]) Starosta orzekł o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 stycznia 2013 r. z powodu uzyskania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Biorąc powyższe pod uwagę należy uznać, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie zachodzi sytuacja opisana w art. 60 zd. 3 p.p.s.a., a zatem skarga została skutecznie cofnięta, co stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. obliguje Sąd do umorzenia postępowania.