III SA/Gd 492/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 września 2021 r. sprawy ze skargi J. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. Prezydent Miasta decyzją z dnia 14 grudnia 2020 r. odmówił J. H. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad synem P. G. Jako podstawę prawną decyzji organ powołał art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej jako "k.p.a.", art. 17, art. 20 ust. 3, art. 23, art. 24 ust. 1-4, art. 25, art. 26 ust. 1-2, art. 32 ust. 1d ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j: Dz. U. z 2020 r. poz. 111 ze zm.), dalej powoływanej jako "ustawa" lub "u.ś.r.", art. 6 ust. 2a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j.: Dz.U. z 2019 r. poz. 300 ze zm.), art. 66 ust. 1 pkt 28 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.), rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o przyznanie świadczeń rodzinnych oraz zakresu informacji, jakie mają być zawarte we wniosku, zaświadczeniach i oświadczeniach o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1466) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 sierpnia 2015 r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny i specjalny zasiłek opiekuńczy, wysokości świadczeń rodzinnych oraz wysokości zasiłku dla opiekuna (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1497). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że J. H. złożyła wniosek ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na syna P. G. Decyzją z dnia 30 lipca 2020 r. organ odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia. Decyzja ta została jednak uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 16 września 2020 r. i sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ podkreślił, że zgodnie z art 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego. Z przedłożonych dokumentów wynika, że na dzień składania wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, strona pobierała emeryturę przyznaną przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. W związku wskazaniami Samorządowego Kolegium Odwoławczego organ pierwszej instancji zwrócił się z prośbą o przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, w celu weryfikacji okoliczności spełnienia warunków o których mowa w art. 17 ustawy, ustalenia kwestii dotyczącej zakresu sprawowanej opieki, weryfikacji oświadczenia strony o rezygnacji z zatrudnienia celem sprawowania tej opieki wobec pobierania emerytury, ustalenia czy strona ma możliwość podjęcia zatrudnienia, chociażby dorywczo oraz jaki jest zakres czynności związanych z opieką. Podczas wywiadu środowiskowego ustalono, że syn strony jest trwale niezdolny do samodzielnej egzystencji a strona sprawuje całościową opiekę nad synem. Opieka nad synem sprawowana jest przez stronę od jego urodzenia i jest należyta. W opinii pracownika socjalnego strona nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia, chociażby dorywczo, ponieważ stopień niezdolności do samodzielnej egzystencji syna nie pozwala stronie na podjęcie zatrudnienia. Pomimo posiadania przez syna orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności i należytego sprawowania opieki przez stronę, organ odmówił przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, ponieważ strona ma ustalone prawo do emerytury. Po rozpatrzeniu odwołania strony Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 24 marca 2021 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że w oświadczeniu z dnia 7 grudnia 2020 r. strona wskazała, że z emerytury może zrezygnować po przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego. Wskazała też, że nie może podjąć żadnego zatrudnienia z uwagi na opiekę sprawowaną nad synem. Pismem z dnia 9 marca 2021 r. pełnomocnik strony wskazał, że nie ma przeszkody w przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego pomniejszonego o kwotę pobieranej emerytury. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że fakt pobierania przez stronę emerytury stanowi zasadniczą podstawę odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Wskazał przy tym na pogląd prezentowany przez sądy administracyjne, że narusza zasadę równości taka wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy, która pozbawia w całości prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osoby mające ustalone prawo do emerytury. Odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie może naruszać zasady równości różnicując w sposób nieuprawniony sytuację opiekunów osób niepełnosprawnych, zwłaszcza że strona może dokonać stosownego wyboru i zawiesić prawo do pobierania emerytury. Organ stwierdził, że skoro reprezentowana przez pełnomocnika nie wyraża woli zawieszenia pobierania emerytury, co umożliwiałoby uwzględnienie wniosku inicjującego postępowanie, w sprawie występuje zatem przesłanka wykluczająca prawo do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. J. H. zaskarżyła decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jej uchylenie, jak również o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła: naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u. ś. r. w związku z art. 32 Konstytucji RP, poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie, co doprowadziło do nieprzyznania świadczenia pielęgnacyjnego przynajmniej w części stanowiącej różnicę między kwotą świadczenia pielęgnacyjnego a emeryturą uzyskiwaną przez skarżącą, mimo istnienia wszystkich przesłanek do przyznania świadczenia, naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji, pomimo wydania jej z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustalenie prawidłowego stanu faktycznego, brak rozważenia, czy różnica wysokości świadczeń - świadczenia emerytalnego strony w stosunku do świadczenia pielęgnacyjnego, uzasadnia przyznanie tego świadczenia chociażby w części stanowiącej tę różnicę oraz naruszenie tych przepisów poprzez brak uwzględnienia przy orzekaniu interesu społecznego i słusznego interesu strony, który wyraża się w szczególności pominięciem celu w jakim ustawodawca przewidział istnienie świadczenia pielęgnacyjnego. Uzasadniając zarzuty skarżąca wskazała, że w wielu wyrokach sądy administracyjne wyrażały pogląd, zgodnie z którym zastosowanie celowościowych i funkcjonalnych reguł interpretacyjnych w odniesieniu do art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. wyłącza prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osoby mającej ustalone prawo do emerytury nie w całości, ale do wysokości tej emerytury. Sądy zwróciły uwagę, że w dacie uchwalenia ustawy o świadczeniach rodzinnych wysokość ówczesnego świadczenia pielęgnacyjnego była kwotą niższą niż ówczesna wysokość świadczeń wyłączających prawo do tego świadczenia. Podkreślono, że relacja ta utrzymywała się aż do 1 maja 2014 r., kiedy to świadczenie pielęgnacyjne wzrosło do 800 zł i stało się nieznacznie wyższe od najniższej emerytury, a następnie było waloryzowane i obecnie jest już niemal dwukrotnie wyższe od najniższej emerytury (wysokość świadczenia pielęgnacyjnego – 1.583 zł, wysokość najniższej emerytury - 878 zł). Wskazano, że intencją ustawodawcy wprowadzającego to wyłączenie było aby uprawniony opiekun nie pobierał świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji, gdy otrzymuje świadczenie wyższe. Jednak odczytanie przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. w obecnych realiach - jako pozbawiającego w całości świadczenia pielęgnacyjnego także opiekuna otrzymującego świadczenie znacznie niższe, wymagałoby jednoznacznego potwierdzenia przez dyrektywy wykładni systemowej oraz funkcjonalnej i celowościowej (por. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 757/19). Skarżąca wskazała, że pobierana przez nią emerytura jest niższa niż wysokość wnioskowanego świadczenia, które od dnia 1 stycznia 2021 r. wynosi 1.971 zł. Zarzuciła ona, że organy całkowicie pominęły okoliczność złożenia przez skarżącą oświadczenia, że z chwilą otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego natychmiast zawiesi swoją emeryturę. Skarżąca tymczasem obawia się, że z chwilą zawieszenia emerytury pozostanie nie tylko bez środków do życia, ale także bez ubezpieczenia zdrowotnego, co w dobie trwającej pandemii jest dla niej bardzo istotne. Postępowanie w jej sprawie toczy się już od lipca 2020 r. i skarżąca nie ma żadnych gwarancji, że z chwilą zawieszenia emerytury otrzyma świadczenie pielęgnacyjne. Z uwagi na niepełnosprawnego syna nie może sobie pozwolić na pozostawanie bez środków do życia, a z taką sytuacją miałaby do czynienia, gdyby po zawieszeniu świadczenia emerytalnego nie otrzymała świadczenia pielęgnacyjnego lub też otrzymała je dopiero po kilku miesiącach. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), powołanej dalej jako "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja wraz z poprzedzającą decyzją organu I instancji są zgodne z prawem. W sprawie bezspornym było, że skarżąca – matka P. G., legitymującego się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, należy do kręgu osób uprawnionych do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego oraz, że sprawuje ona opiekę nad niepełnosprawnym synem. Literalna treść art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy wyłącza możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w przypadku ustalenia prawa do emerytury. Organ w zaskarżonej decyzji dokonał prawidłowej wykładni tego przepisu, uznając za możliwe przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego jedynie w przypadku zawieszenia prawa do emerytury. Jak prawidłowo wskazał organ odwoławczy, orzecznictwo sądów administracyjnych stanęło na stanowisku, że wyniki wykładni językowej przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy należy uzupełnić wynikami wykładni celowościowej, funkcjonalnej systemowej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 8 stycznia 2020 r. sygn. akt I OSK 2392/19, z 30 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1546/19, z 27 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 2375/19, z 18 czerwca 2020 r. sygn. akt I OSK 254/20, z 28 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 757/19 i z 11 sierpnia 2020 r. sygn. akt I OSK 764/20). Wprawdzie proces wykładni prawa zaczyna się zawsze od dyrektyw językowych, to nie można się jedynie do nich ograniczać i uprawnione jest odstąpienie od prima facie jasnych rezultatów wykładni językowej art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., na rzecz takiego sposobu jego rozumienia, które koreluje z efektami stosowania dyrektyw wykładni systemowej oraz celowościowej i funkcjonalnej. Pogląd, że dyrektywy funkcjonalne i systemowe mogą prowadzić do odrzucenia rezultatów wykładni językowej nawet w tych sytuacjach, gdy wykładnia językowa prowadzi do rezultatów jednoznacznych jest obecnie dominujący w nauce prawa i orzecznictwie (por. np. uchwała NSA z dnia 10 grudnia 2009 r. sygn. akt I OPS 8/09, M. Zirk-Sadowski: Wykładnia w prawie administracyjnym, System Prawa Administracyjnego. Tom 4 s. 204 i nast., M. Gutowski, P. Kardas: Wykładnia i stosowanie prawa w procesie opartym na Konstytucji. W-wa 2017 s. 275 i nast. oraz powołana w tych publikacjach literatura i orzecznictwo). Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjny w sprawie o sygnaturze I OSK 254/20, który uznał, że nie sposób znaleźć przekonujących argumentów uzasadniających zróżnicowanie sytuacji opiekunów osób niepełnosprawnych, polegające na wyłączeniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tych opiekunów, którzy mają ustalone prawo do jednego ze świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., w sytuacji gdy to świadczenie jest niższe niż świadczenie pielęgnacyjne. Naczelny Sąd Administracyjny wskazywał, że potrzeba takiego działania wynika między innymi ze zmiany relacji między wysokością świadczenia pielęgnacyjnego a wysokością świadczeń, których pobieranie wyłącza prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Uchwalając w 2003 r. ustawę o świadczeniach rodzinnych ustawodawca wyłączył możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego opiekunom, którzy mają prawo do określonych świadczeń, i jednocześnie określił wysokość świadczenia pielęgnacyjnego na 420 zł miesięcznie. Wówczas była to kwota niższa niż wysokość najniższej emerytury i innych świadczeń wyłączających prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Taka relacja utrzymywała się aż do 1 maja 2014 r. kiedy to świadczenie pielęgnacyjne wzrosło do 800 zł i stało się nieznacznie wyższe od najniższej emerytury, a następnie wynosiło 1.583 zł, podczas gdy najniższa emerytura wynosiła 878 zł. W 2020 r., zgodnie z art. 17 ust. 3 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne wynosiło 1.830 zł, zgodnie z obwieszczeniem Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 23 października 2019 r. (M.P. z 2019 r. poz. 1067). Skarżąca wskazywała na tę kwestię w uzasadnieniu skargi. Sąd nie podziela jednak poglądu, że możliwe jest zasądzenie różnicy w wysokości obu świadczeń. W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje stanowisko zgodnie z którym, osoba uprawniona winna mieć prawo wyboru jednego ze świadczeń: pielęgnacyjnego lub emerytalno – rentowego (por. wyroki NSA: z dnia 18 czerwca 2020 r. sygn. akt I OSK 254/20, z dnia 11 sierpnia 2020 r. sygn. akt I OSK 764/20, z dnia 27 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 2375/19, z dnia 18 czerwca 2020 r, sygn. akt I OSK 254/20, z dnia 24 sierpnia 2020 r. sygn. akt I OSK 650/20 oraz z dnia 24 listopada 2020 r. sygn. akt I OSK 1416/20). Tutejszy Sąd podziela wyrażone w powyższych wyrokach stanowisko i przywołaną w nich argumentację, czemu wielokrotnie dawał wyraz w wydawanych wyrokach. W ocenie Sądu, brak jest podstaw prawnych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w wysokość różnicy pomiędzy otrzymywanym przez skarżącą świadczeniem w postaci emerytury a świadczeniem pielęgnacyjnym. Nie istnieją bowiem regulacje prawne w tym zakresie, a ustalenie wysokości świadczenia do wypłaty powodowałoby w praktyce wiele trudności. W związku z powyższym, Sąd nie podziela wyrażanego poprzednio w wyrokach sądów administracyjnych stanowiska, zgodnie z którym możliwa jest taka wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy, zgodnie z którą przepis ten wyłącza prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osoby mającej ustalone prawo do emerytury nie w całości, ale do wysokości pobieranej emerytury (por. wyroki NSA: z dnia 28 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 757/19, z dnia 8 stycznia 2020 r. sygn. akt I OSK 2392/19). O możliwości złożenia wniosku o zawieszenie renty i uzależnieniu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od przedstawienia decyzji o wstrzymaniu jej wypłaty organ winien stronę zgodnie z art. 9 k.p.a. poinformować. Obowiązek ten został w niniejszej sprawie przez organy spełniony. Sytuacja, w której skarżąca odmówiła zawieszenia prawa do emerytury, uniemożliwia organowi uwzględnienie wniosku. Zaskarżona decyzja jest zatem prawidłowa. Ustawodawca w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy wykluczył możliwość przyznania świadczenie pielęgnacyjnego w przypadku pobierania emerytury. Warto podkreślić, że o możliwości uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego przez skarżącą w przypadku zawieszenia prawa do emerytury, była ona informowana przez organ odwoławczy już w decyzji z dnia 16 września 2020 r. Wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu sporządzonym przez profesjonalnego pełnomocnika, organ pierwszej instancji nie zignorował zaleceń organu odwoławczego zawartych we wskazanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 września 2020 r. Ustosunkowując się do argumentacji skarżącej związanej z obawą, że po zawieszeniu prawa do emerytury pozostawałby ona – do czasu otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego - bez środków do życia, wskazać należy, że niewątpliwe, z punktu widzenia osoby wnioskującej o świadczenie istotną kwestią jest takie zorganizowanie postępowania administracyjnego, by strona wnioskująca nie pozostała z uwagi na stosowany mechanizm bez środków do życia. Informacja o możliwości otrzymania świadczenia w sytuacji zawieszenia prawa do emerytury powinna być udzielona stronie wówczas, gdy postępowanie z wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wykaże, że zachodzą przesłanki umożliwiające uwzględnienie wniosku i jedyną przeszkodą jest pobieranie emerytury. W niniejszej sprawie organ uznał, że jedynym powodem odmowy przyznania świadczenia jest pobieranie emerytury, uznając za wiarygodne oświadczenie skarżącej, że byłaby ona w stanie podjąć zatrudnienie. W takiej sytuacji, o ile strona doprowadziłaby do zawieszenia prawa do emerytury, możliwe byłoby jej przejście z systemu świadczeń emerytalnych do systemu świadczeń rodzinnych. Konieczna jest przy tym taka organizacja działań organu przyznającego świadczenia rodzinne, w koordynacji z organem emerytalno-rentowym, by nie pozostawić osoby uprawnionej bez należnego jej świadczenia nawet przez krótki czas. Zawieszenie prawa do emerytury winno skutkować przyznaniem świadczenia pielęgnacyjnego od daty zwieszenia prawa do emerytury, z tym zastrzeżeniem, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego może być przyznane najwcześniej za okres od daty złożenia wniosku o to świadczenie. Dla strony korzystne jest zatem zawieszenia prawa do emerytury w toku postępowania administracyjnego o świadczenie pielęgnacyjne. Zawieszenie prawa do emerytury nie powinno zatem przy prawidłowym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego skutkować pozostawieniem wnioskodawczyni bez należnych jej świadczeń, niezbędnych na pokrycie kosztów utrzymania. Od daty zwieszenia prawa do emerytury stronie przysługiwać bowiem będzie świadczenie pielęgnacyjne. W obecnym stanie prawnym nie ma możliwości wcześniejszego przyznania świadczenia pielęgnacyjnego niż data zawieszenia emerytury. Nadto w przypadku nieotrzymania świadczenia pielęgnacyjnego, wypłata emerytury na wniosek strony może zostać wznowiona. Niewątpliwie po stronie wnioskującej o świadczenie pielęgnacyjne i pobierającej emeryturę musi istnieć wola zwieszenia prawa do emerytury. Wykluczenie przez stronę zawieszenia prawa do emerytury uniemożliwia w świetle art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a, zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie ustawowym nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).