III SA/Gd 493/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. R. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 17 sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem z dnia 4 października 2010 r., którego braki formalne zostały uzupełnione w dniu 15 października 2010 r. przez złożenie urzędowego formularza PPF, M. R. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, dokumentów źródłowych znajdujących się w aktach sprawy oraz nadesłanych w odpowiedzi na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 20 października 2010 r. (odpisów zeznań podatkowych, informacji o dochodach, zaświadczenia z powiatowego urzędu pracy, decyzji w przedmiocie waloryzacji renty oraz wymiaru podatku od nieruchomości, faktury za energię elektryczną, dowodu rejestracyjnego pojazdu, dodatkowego oświadczenia wnioskodawcy) ustalono, że jest on osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, prowadzącą wspólne gospodarstwo domowe z rodzicami. Wnioskodawca nie posiada nieruchomości, rachunków bankowych, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro. Matka skarżącego posiada samochód osobowy [...], rok produkcji 1991 o wartości 1 500 zł. Źródłem dochodów rodziców skarżącego są renty z tytułu niezdolności do pracy w łącznej wysokości 1 576,52 zł brutto (1 365,64 zł netto) miesięcznie (17 909,52 zł w 2009 r.). W ubiegłym roku wnioskodawca uzyskał dochody w wysokości 2 240,75 zł. Wysokość deklarowanych wydatków osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym z tytułu podatku od nieruchomości oraz zużycia energii elektrycznej i gazu, wynosi średnio 300 zł miesięcznie. Dodatkowymi kosztami są wydatki na zakup niezbędnych leków dla ojca wnioskodawcy. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, w tym w szczególności wysokość dochodu rodziców skarżącego i ich źródło w stosunku do niezbędnych wydatków, uznać należało, iż wnioskodawca wykazał dostatecznie, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.