III SA/Gd 493/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Protokolant starszy sekretarz sądowy Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 26 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatów do gier o niskich wygranych 1) uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 12 kwietnia 2011 r., nr [...], zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. 434 (czterysta trzydzieści cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia 12 kwietnia 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego w [...], powołując art. 207 § 1, art. 165 § 1 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz.60 ze zm.) w związku z art. 8, art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540) w zw. z art. 2 ust. 2b ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.) oraz § 10 ust. 4 pkt 2 lit. b, § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (Dz. U. Nr 102, poz. 946 ze zm.) orzekł o cofnięciu rejestracji automatów do gier o niskich wygranych o numerach [...], należących do "A" Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Jak wynika z uzasadnienia, w dniu 14 grudnia 2009 r. pracownicy i funkcjonariusze Urzędu Celnego w [...] przeprowadzili kontrolę w zakresie urządzania i prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych należących do "A" Sp. z o.o., w punkcie gier [...], przy ul. [...] w [...]. W jej trakcie dokonano eksperymentu na wskazanych wyżej automatach do gier o niskich wygranych. Kontrolujący ustalili, że w każdym z nich wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze jest wyższa niż 0,07 euro, tj. wyższa niż określona w art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Organ oddalił wniosek dowodowy spółki o przeprowadzenie dowodu z badań weryfikacyjnych obu automatów do gier wykonanych przez jednostki badające upoważnione przez Ministra Finansów, a następnie dopuścił jako dowód dwie ekspertyzy biegłego sądowego z zakresu informatyki z dnia 20 września 2010 r., dotyczące oględzin zabezpieczonych automatów do gier o ww. numerach. We wnioskach końcowych obu ekspertyz wskazano, że badane automaty do gier nie spełniają wymogów technicznych dla automatów o niskich wygranych, o których mowa w art. 2 ust. 2a i 2b ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. Grami na automatach o niskich wygranych są bowiem gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż równowartość 15 euro, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,07 euro. Tymczasem w badanych automatach maksymalna stawka za udział w jednej grze wynosi 10 zł, a jednorazowa wygrana jest wyższa od 15 euro. W ocenie organu I instancji, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności ustalenia kontroli punktu gier na automatach o niskich wygranych oraz ekspertyzy biegłego dotyczące przedmiotowych automatów do gier, uzasadniał zastosowanie § 14 ust. 5 cyt. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych, a w konsekwencji cofnięcie rejestracji automatów wymienionych w sentencji decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania "A" Sp. z o.o. od tego orzeczenia, Dyrektor Izby Celnej w [...] , decyzją z dnia 26 września 2011 r., powołując art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, art. 23a ust.7, art. 129 ust. 1, art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), § 10 ust. 4 pkt 2 lit.b, § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (Dz. U. Nr 102, poz. 946 ze zm.), art. 2 ust. 2b ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (tekst jednolity Dz.U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w części dotyczącej cofnięcia poświadczeń rejestracji dla opisanych automatów do gier o niskich wygranych. W ocenie organu odwoławczego, zarówno w dniu rejestracji, jak i kontroli automatów do gier, obowiązywał przepis art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych, zawierający definicję gier na automatach niskich wygranych. Wskazywany przez organ I instancji § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych mógł stanowić podstawę rozstrzygnięcia w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu. W świetle obowiązującego od dnia 14 lipca 2011 r. art. 16 ustawy z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych (Dz. U. Nr 134, poz. 779), dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane m.in. na podstawie m.in. art. 16 pkt 2 ustawy o grach hazardowych zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie m.in. art. 23 d zmienianej ustawy o grach hazardowych, jednak nie dłużej niż przez okres 9 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Jednocześnie w ustawie zmieniającej dodano art. 23a, wskazujący na konieczność cofania świadectwa rejestracji przez naczelnika urzędu celnego w drodze decyzji w przypadku, jeżeli zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie. W konsekwencji, § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. został zastąpiony przepisem art. 23a, opublikowanym w akcie wyższego rzędu, i na jego podstawie należało dokonać rozstrzygnięcia w postępowaniu odwoławczym. Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że możliwość żądania przez wyznaczonego naczelnika urzędu celnego przeprowadzenia badań kontrolnych automatów do gier przez jednostkę badającą jest czynnością fakultatywną, a nie obligatoryjną, jak podnosiła spółka. W konsekwencji jako bezzasadny ocenił zarzut odwołania, dotyczący nieprzeprowadzenia takiego badania. Następnie organ odwoławczy przytoczył prezentowany w orzecznictwie pogląd, iż opinia biegłego sądowego korzysta z tej samej mocy dowodowej co opinie jednostek badających upoważnionych przez Ministra Finansów. Zasady tej nie zmienia przywołany przez odwołującą przepis § 14 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r., dający jedynie naczelnikowi urzędu celnego uprawnienie do wystąpienia do strony z żądaniem przeprowadzenia na jej koszt badań kontrolnych automatów i urządzeń do gier przez jednostkę badającą. Ponadto regulacja ta została zastąpiona przepisem art. 23b ust. 1 w znowelizowanej ustawie o grach hazardowych, który również nie wskazuje na obligatoryjny charakter ponownego sprawdzania automatu przez jednostkę badającą. W ocenie Dyrektora Izby Celnej, podstawą do cofnięcia rejestracji wskazanych automatów do gier jest stwierdzony, udokumentowany i potwierdzony opiniami biegłego sądowego stan rzeczywisty. Badane urządzenia nie spełniały wymogów technicznych zgodnych z przepisami ustawy o grach i zakładach wzajemnych, przewidzianych dla automatów o niskich wygranych. Poczynione ustalenia potwierdzają również przekroczenie przez badane automaty stawek określonych w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych tj. 50 gr dla maksymalnej stawki i 60 zł dla maksymalnej wygranej. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołania dotyczących naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Skoro bowiem stwierdzony, rzeczywisty stan automatów nie odpowiada wymogom ustawy m.in. w zakresie stawek, to tym samym nie jest on zgodny z warunkami rejestracji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, "A" Sp. z o.o. w [...] wniosła o uchylenie w całości obu wydanych w sprawie decyzji oraz o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Skarżąca podniosła zarzuty naruszenia następujących przepisów: - art. 129 ust. 3 i art. 23a ust. 7 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (zwanej dalej u.g.h.) poprzez bezpodstawne przyjęcie, że przedmiotowe automaty nie spełniają warunków określonych w ustawie; - art. 23b ust. 1 i nast. u.g.h. poprzez ich niezastosowanie, mimo iż w okolicznościach niniejszej sprawy było to obligatoryjne i konieczne. Przeprowadzenie badania sprawdzającego automat w jednostce badającej jest bowiem obligatoryjne w procedurze cofnięcia rejestracji, a organ nie ma w tym zakresie jakiejkolwiek swobody orzeczniczej; - art. 188 Ordynacji podatkowej, polegającym na zupełnym pominięciu (nierozpoznaniu) wniosku dowodowego zawartego w piśmie spółki z dnia 15 września 2011 r., mającego podstawę w treści art. 23b ust. 1 i nast. u.g.h., przy czym wniosek ten zgłoszono dla udowodnienia okoliczności przeciwnych do tez formułowanych przez organy celne. Skarżąca wniosła ponadto o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci załączonej do skargi opinii technicznej nr [...] z dnia 28 września 2011 r., w celu ustalenia, że zasady i sposób działania automatów do gier o niskich wygranych, objętych niniejszym postępowaniem, wbrew poglądowi organu celnego, są zgodne zarówno z przepisami u.g.h., jak i wcześniej obowiązującą ustawą o grach i zakładach wzajemnych. W ocenie skarżącej, tylko ustawowo umocowana jednostka badająca uprawniona jest do formułowania doniosłych prawnie wypowiedzi i ocen co do sposobu działania urządzeń do gier. Zastępowanie zatem takiej obligatoryjnej, specjalistycznej oceny technicznej jakimkolwiek innym opracowaniem kwalifikować należy jako obejście przez organy celne art. 23b u.g.h. Powołując się na poglądy wyrażane w orzecznictwie, skarżąca podkreśliła, że ma znaczenie dla sprawy istotny dowód zgłaszany na tezę odmienną od tezy uznawanej przez organ za dostatecznie wyjaśnioną. Sam wynik eksperymentu celnego oraz opinia biegłego zaczerpnięta z innego toczącego się postępowania (karnego skarbowego) to zbyt mało, by mówić o udowodnieniu działania urządzenia do gier w sposób sprzeczny czy to z warunkami rejestracji czy to z przepisem prawa. Obowiązujący w dacie orzekania przez organ odwoławczy art. 23b ust. 1 u.g.h. nie pozostawia wątpliwości, iż przeprowadzenie w jednostce badającej formalnego badania kontrolnego, którego w toku postępowania zażądała strona, jest niezbędne do prawidłowego zakończenia sprawy. W tych okolicznościach twierdzenia organów celnych o wadliwej działalności urządzenia do gier są bezzasadne, gdyż nie są prawem zabronione ani kumulacja punktów ani kontynuacja gry. Skoro to właśnie te m.in. funkcje wykorzystują urządzenia do gier w swoim działaniu, nie dziwi, że jednostka badająca uznała je w swojej opinii technicznej za dopuszczalne, prawidłowe i legalne. Oczywista niedookreśloność przepisu art. 129 ust. 3 u.g.h. jest jaskrawo dostrzegalna na tle poglądów technicznych zawartych w opinii biegłego W. K., przy konfrontacji ich z treścią załączonej do skargi opinii technicznej biegłego sądowego z dnia 28 września 2011 r. Biegłych w sposób wyraźny różni przede wszystkim definicja i rozumienie pojęć "gra", "stawka" oraz "wygrana" i to właśnie z tych różnic wywodzą oni różne, skrajnie odmienne wnioski co do sposobu funkcjonowania urządzeń do gier, w tym ich zgodności z przepisami prawa i warunkami rejestracji. W ocenie skarżącej, złożony przez nią wniosek z dnia 15 września 2011 r. o przeprowadzenie badania weryfikującego sposób działania obu urządzeń do gier w trybie art. 23b i nast. u.g.h. został całkowicie zignorowany i nie doczekał się rozpoznania. Pominięcie przez organ czynności procesowych wnioskowanych przez stronę, mających na celu wprowadzenie do postępowania dowodu na okoliczności dla niej korzystne, a przy tym fundamentalne dla rozstrzygnięcia jest rażącym naruszeniem procedury. W tych okolicznościach przedwczesne jest twierdzenie organu o rzekomej niezgodności któregokolwiek urządzenia do gier z przepisami prawa. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), określanej dalej jako P.p.s.a., Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając spór zaistniały w sprawie w świetle powyższych zasad, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Jako podstawę rozstrzygnięć zapadłych w niniejszej sprawie, organy obu instancji wskazały § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (Dz. U. Nr 102, poz. 946 ze zm.). Przepis ten umożliwiał naczelnikowi urzędu cofnięcie rejestracji automatu lub urządzenia do gier w razie stwierdzenia niezgodności stanu rzeczywistego takiego automatu lub urządzenia do gier z warunkami rejestracji. Przy sięgnięciu po tę podstawę prawną powinnością organów było zatem ustalenie, czy w stanie faktycznym sprawy wystąpiła niezgodność stanu rzeczywistego automatów do gier o niskich wygranych o numerach [...] z warunkami ich rejestracji. W pierwszej kolejności należało zatem prawidłowo ustalić stan faktyczny sprawy, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami procesowymi. Rozpatrujący niniejszą sprawę Sąd nie podziela stanowiska organu odwoławczego, co do prawidłowości postępowania dowodowego, prowadzącego do ustalenia, że sporne automaty pozwalają na uzyskiwanie wygranych wyższych niż przewidziane w art. 2 ust. 2 b ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych i art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, a w konsekwencji do cofnięcia rejestracji tych automatów. Stosownie do § 7 rozporządzenia w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych, warunkiem dopuszczenia automatu lub urządzenia do gier do eksploatacji i użytkowania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jest rejestracja takiego automatu lub urządzenia na podstawie badania takiego automatu lub urządzenia, o którym mowa w § 8. Na dzień wydania zaskarżonej decyzji zakres badań został określony w § 8 rozporządzenia. Zgodnie z § 8 ust. 2 pkt 5 tego rozporządzenia (w wersji obowiązującej po nowelizacji dokonanej rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r.), badanie poprzedzające rejestrację polega m.in. na sprawdzeniu, czy konstrukcja automatu lub urządzenia do gier zapewnia dla automatów o niskich wygranych: a) prawidłowe ustalenie wartości maksymalnej stawki i uniemożliwienie przekraczania wartości maksymalnej stawki w wyniku kontynuacji gry za uzyskane wygrane, b) prawidłowe ustalenie wartości jednorazowej wygranej i uniemożliwienie uzyskania jednorazowej wygranej w kwocie wyższej niż 15 euro, o której mowa w art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych, (obecnie w kwocie określonej w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych). Po przeprowadzeniu badania poprzedzającego rejestrację automatu jednostka badająca wydaje opinię techniczną, zawierającą – w przypadku automatu do gier o niskich wygranych – m.in. wskazanie jednorazowej wygranej i maksymalnej stawki za udział w jednej grze (§ 8a ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 8 rozporządzenia z 2003 r.). Wskazać należy, że zgodnie z brzmieniem § 8 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych, w wersji obowiązującej przed wskazaną nowelizacją, badanie poprzedzające rejestrację polegało m.in. na sprawdzeniu, czy konstrukcja automatu lub urządzenia do gier zapewnia dla automatów o niskich wygranych prawidłowe ustalenie wartości maksymalnej stawki i wartości maksymalnej jednorazowej wygranej. Z przepisów tych wynika, że podstawą rejestracji automatu może być wyłącznie dowód potwierdzający spełnienie przez automat określonych prawem wymagań w postaci badania tzw. jednostki badającej, a nie jakikolwiek inny dowód, np. opinia biegłego albo eksperyment funkcjonariusza celnego. Wskazać należy, że przepisy tego rozporządzenia stanowią, że wyznaczony naczelnik urzędu celnego może zarządzić przeprowadzenie na koszt podmiotu prowadzącego gry na automatach o niskich wygranych badań kontrolnych automatów i urządzeń do gier przez jednostkę badającą (§ 14 ust. 4). Ponadto stanowią, że w razie stwierdzenia niezgodności stanu rzeczywistego automatów lub urządzeń do gier z warunkami rejestracji wyznaczony naczelnik urzędu celnego cofa rejestrację takiego automatu lub urządzenia do gier (§ 14 ust. 5). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego - wyrażone w wyroku z dnia 29 listopada 2011 r. sygn. akt II GSK 1031/11 - że wskazane powyżej dwa ustępy § 14 rozporządzenia należy interpretować łącznie i w powiązaniu z § 7 i 8 rozporządzenia. W konsekwencji uznać należy, iż stwierdzenie niezgodności stanu rzeczywistego automatów lub urządzeń do gier z warunkami rejestracji, w zakresie objętym badaniem jednostki badającej poprzedzającym rejestrację, jest dopuszczalne wyłącznie na podstawie badań kontrolnych jednostki badającej. Tym samym więc zarówno dopuszczenie automatu lub urządzenia do eksploatacji i użytkowania (zarejestrowanie), jak i cofnięcie rejestracji wymaga przeprowadzenia przez jednostkę badającą odpowiednio: badania poprzedzającego rejestrację i badania kontrolnego. W obu tych przypadkach podstawą rozstrzygnięcia organu o zarejestrowaniu lub cofnięciu rejestracji automatu lub urządzenia do gier może być wyłącznie dowód w postaci opinii jednostki badającej. W tej sytuacji nie jest prawidłowa taka interpretacja ust. 4 § 14 rozporządzenia (ze względu na użycie zwrotu "może zażądać przeprowadzenia badań kontrolnych"), która czyni te badania jednym tylko z możliwych dowodów służących stwierdzeniu niezgodności stanu rzeczywistego automatów z warunkami rejestracji. W świetle łącznej interpretacji ust. 4 i ust. 5 § 14 rozporządzenia, w powiązaniu z § 7 i 8 rozporządzenia, należy uznać, że naczelnik urzędu celnego może zażądać przeprowadzenia badań kontrolnych przez jednostkę badającą w tym tylko znaczeniu, że ma takie prawo. Nie ciąży więc na nim obowiązek permanentnego żądania przeprowadzania takich badań. Jeżeli natomiast zamierza cofnąć rejestrację, ze względu na niezgodność stanu rzeczywistego automatu lub urządzenia z warunkami rejestracji, musi się oprzeć wyłącznie na opinii jednostki badającej. Z powyższych rozważań wynika, iż organy celne dopuściły się naruszenia § 14 ust. 5, poprzez jego błędną wykładnię, tj. poprzez przyjęcie, że cofnięcie rejestracji jest możliwe także już w przypadku stwierdzenia w drodze eksperymentu, czy opinii biegłego sądowego jedynie przekroczenia wartości maksymalnej stawki za udział w jednej grze, bez zakwestionowania zgodności stanu rzeczywistego automatu lub urządzenia z warunkami rejestracji, przez upoważnioną jednostkę badającą. Dodatkowo podkreślić należy, iż zaskarżona decyzja została wydania w dniu 26 września 2011 r. Natomiast ustawą z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 134, poz. 779) wprowadzono do ustawy o grach hazardowych, obowiązujące od dnia 14 lipca 2011 r., nowe zapisy odnośnie cofania rejestracji automatów. I tak, zgodnie z nowym art. 23a ust. 7, naczelnik urzędu celnego, w drodze decyzji, cofa rejestrację przed jej wygaśnięciem, jeżeli zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie. Natomiast stosownie do nowego art. 23b ust. 1, na pisemne żądanie naczelnika urzędu celnego, w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie, podmiot eksploatujący ten automat lub urządzenie jest obowiązany poddać automat lub urządzenie badaniu sprawdzającemu. Badanie sprawdzające przeprowadza, na zlecenie naczelnika urzędu celnego, jednostka badająca upoważniona do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, w terminie nie dłuższym niż 60 dni od dnia otrzymania zlecenia (ust. 3 art. 23b). Powyższe przepisy wskazują także, że cofnięcie rejestracji powinno być poprzedzone badaniem sprawdzającym przez uprawnioną jednostkę badającą. Wskazać należy, że zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy zmieniającej, powyższe przepisy art. 23a-23c i art. 23e ust. 1 i 2 oraz przepisy wydane na podstawie art. 23d i art. 23e ust. 3 stosuje się odpowiednio również do eksploatacji automatów i automatów o niskich wygranych przez podmioty prowadzące na podstawie art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, do czasu wygaśnięcia udzielonego zezwolenia. W świetle powyższego nie można uznać za prawidłowe przeprowadzonego przez organy postępowania dowodowego, prowadzącego do ustalenia, że sporne automaty pozwalały na uzyskiwanie wygranych wyższych niż przewidziane w art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych, (obecnie w kwocie określonej w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych), a tym samym uzasadniającego cofnięcie rejestracji tych automatów. W ponownym postępowaniu organ winien rozstrzygnąć, mając na względzie przedstawioną przez Sąd wykładnię § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych, a także wskazane powyżej dodane przepisy ustawy o grach hazardowych, czy zarejestrowane automaty do gier nie spełniają warunków określonych w ustawie, co uzasadniałoby cofnięcie rejestracji, nie zaś – cofnięcie poświadczenia rejestracji, jak określił to organ odwoławczy. Z podanych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. należało orzec jak w pkt 1 sentencji wyroku. Orzeczenie zawarte w pkt 2 sentencji znajduje umocowanie w art. 200 P.p.s.a. Natomiast orzeczenie zawarte w pkt 3 wyroku podjęto na podstawie art. 152 P.p.s.a.