III SA/Gd 496/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 5 października 2004r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. P. – J. w przedmiocie odszkodowania za szkodę wyrządzoną wskutek opieszałości postępowania Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności postanawia odrzucić skargę. W. P. –J. wniosła skargę na opieszałość postępowania Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...], na skutek której straty materialne wraz z odsetkami na dzień 7 sierpnia 2004 r. wynoszą 3545,68 zł. W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, że 11 lipca 2002 r. decyzją Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności M. J. nie został uznany za osobę niepełnosprawną. Odwołanie skarżącej od tej decyzji Zespół Powiatowy przekazał do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w dniu 2 sierpnia 2002 r. Posiedzenie Wojewódzkiego Zespołu zostało wyznaczone po upływie ponad pół roku na dzień 25 lutego 2003 r. Następnie skarżąca podała, że od niekorzystnego orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu w dniu 27 kwietnia 2003 r. wniosła odwołanie do Sądu Rejonowego w G., który wyrokiem z dnia 31 marca 2004 r. zaliczył jej syna do osób niepełnosprawnych na okres od 11 lipca 2002 r. do 30 września 2004 r. W dniu 6 maja 2004 r. skarżąca otrzymała zmienioną decyzję Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, którą mogła przedłożyć za pośrednictwem zakładu pracy w ZUS-ie i od miesiąca maja 2004 r. otrzymuje zasiłek pielęgnacyjny. Oznacza to, że z zasiłku może faktycznie korzystać tylko przez pięć miesięcy chociaż dziecko zostało uznane niepełnosprawnym na okres ponad dwóch lat. Skarżąca podała, iż na skutek błędnych decyzji i opieszałości urzędników przez ponad półtora roku nie otrzymywała zasiłku pielęgnacyjnego na niepełnosprawne dziecko i dlatego wnosi o spowodowanie naprawienia szkody poprzez wypłacenie jej zaległej kwoty zasiłku łącznie z ustawowymi odsetkami. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 150, poz. 1270) do właściwości sądów administracyjnych należy orzekania w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Jak wynika z cytowanego wyżej przepisu do kognicji sądów administracyjnych nie należy orzekanie w sprawach odszkodowawczych nawet wówczas, gdy powstanie szkody wiąże się z działalnością organu administracji publicznej. Sprawy odszkodowawcze są sprawami z zakresu prawa cywilnego i do ich rozpoznawania właściwe są sądy powszechne stosownie do art. 2 § 1 k.p.c. Skarżąca w swojej skardze domaga się w istocie rzeczy odszkodowania w wysokości utraconego, na skutek nieprawidłowego w jej ocenie postępowania Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, zasiłku pielęgnacyjnego na małoletniego syna, co jak wyżej wskazano nie należy do kognicji sądów administracyjnych. Wobec powyższego skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).