III SA/Gd 498/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...]. z dnia 7 września 2011 r., nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Wnioskiem z dnia 21 lipca 2011 r. (data wpływu do urzędu 22 lipca 2011 r.) K.R. zamieszkały w L. zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w L. o przyznanie dodatku mieszkaniowego wskazując, że średni miesięczny dochód jego całego gospodarstwa domowego (lokal o powierzchni użytkowej 13,30 m2) wynosi 1.107,51 zł (3.322,53 zł za okres 3 miesięcy). Decyzją z dnia 29 lipca 2011 r. nr [...] Burmistrz Miasta działając na podstawie art. 6 ust. 2 i art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2000 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2011 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.) oraz art. 104 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego odmówił przyznania dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że dochód jednego członka gospodarstwa domowego wynosi w przeliczeniu miesięcznie 1.107,51 zł. Wydatki za lokal za jeden miesiąc wynoszą z kolei 29,61 zł a z ryczałtem za brak w lokalu ciepłej wody 40,21 zł. Zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię lokalu (40,21 zł) a kwotą stanowiącą 20 % miesięcznych dochodów gospodarstwa domowego, która w rozpatrywanym przypadku wynosi 221,50 zł. W sprawie różnica ta stanowi liczę ujemną a zatem brak jest podstaw do przyznania dodatku mieszkaniowego. W odwołaniu od w/w decyzji K. R. wniósł o zamianę wydanej decyzji i przyznanie wnioskowanego świadczenia z uwagi na jego trudną sytuację materialną. W ocenie odwołującego niskie dochody oraz konieczność ponoszenia comiesięcznych wydatków rzutują na możliwość zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Tym samym decyzja organu I instancji winna być zmieniona w sposób uwzględniający złożony wniosek. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 7 września 2011 r. sygn. akt [...] działając na podstawie art. 2 ustawy z dnia 14 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że dodatek mieszkaniowy jest świadczeniem o charakterze obligatoryjnym o ściśle określonym sposobie jego obliczenia. Wysokość tego dodatku zależy nadto od ponoszonych wydatków oraz od wysokości dochodów gospodarstwa domowego. Organ orzekający w sprawie dodatku mieszkaniowego nie ma zaś jakichkolwiek swobody przy jego ustalaniu. W rozpatrywanej sprawie organ I instancji prawidłowo wyliczył wszystkie wartości i słusznie ustalił, że dodatek mieszkaniowy stronie nie przysługuje. Dodatek mieszkaniowy oblicza się bowiem odejmując od udziału własnego w wydatkach kwotę 20 % dochodów gospodarstwa domowego w gospodarstwie jednoosobowym (jeżeli średni miesięczny dochód jest równy lub wyższy od 150 % kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym, lecz nie przekracza odpowiednich wysokości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku K. R. wniósł o zmianę w/w decyzji i zobligowanie Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej do udzielenia mu niezbędnej pomocy. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że jego comiesięczny dochód wynosi 280,07 zł a na rachunki wydaje około 200 zł. Po opłaceniu rachunków i wykupieniu leków skarżącemu de facto pozostaje debet w wysokości 50 zł. Z kolei Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w L. nagminnie odmawia przyznania skarżącemu pomocy na wyżywienie i zakup leków. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska. Uzupełniająco organ odwoławczy wskazał, że dochód skarżącego ustalony został w oparciu o decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, z której wynika, że renta skarżącego po waloryzacji wynosi 1.107,51 zł. Świadczenie to zmniejsza się z powodu potrącania alimentów i finalnie wypłacana jest skarżącemu kwota 280,07 zł. W piśmie z dnia 5 stycznia 2012 r. skarżący podniósł, że organy mylą pojęcie "dochód" z pojęciem "przychód". W sytuacji skarżącego dochodem jest kwota 280,07 zł, z której to kwoty - w ocenie organów - skarżący musi zaspokoić wszelkie swoje potrzeby bytowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonując kontroli decyzji wydanych w niniejszej sprawie w oparciu o w/w kryterium Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do przepisu art. 6 ust.1pkt1 i ust.2 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U Nr 71 poz. 734 ze zm.), zwanej dalej ustawą, wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek. Jeżeli średni miesięczny dochód, o którym mowa w art. 3 ust. 1, jest równy lub wyższy od 150% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 100% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, lecz nie przekracza odpowiednich wysokości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. 1, wówczas dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości: 1) 20% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym. Z kolei w myśl art. 3 ust.1 dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. Przy wydawaniu decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego uwzględnia się kwotę najniższej emerytury obowiązującą w dniu złożenia wniosku, ogłaszaną przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", na podstawie art. 94 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353, z późn. zm.)/ust.2/. Za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r./ust.3/. Podkreślić należy, że dodatek mieszkaniowy jest świadczeniem ściśle określonym w ustawie o dodatkach mieszkaniowych. Jego wysokość zależy od ponoszonych wydatków mieszkaniowych oraz od wysokości dochodów gospodarstwa domowego. Jak wynika z materiału dowodowego sprawy, wydatki poniesione przez skarżącego, w gospodarstwie jednoosobowym, w wysokości 20% dochodów stanowią kwotę 221,50 złotych. Wydatki za lokal za jeden miesiąc wyniosły 29,61 złotych, co wraz z doliczonym ryczałtem za brak w lokalu ciepłej wody w kwocie 10,60 zł. stanowi kwotę 40,21 zł. Dodatek mieszkaniowy stanowi różnicę pomiędzy udziałem własnym w tych wydatkach a wysokością wydatków ponoszonych na mieszkanie. Ponieważ wysokość wydatków na normatywną powierzchnię lokalu ponoszonych przez skarżącego stanowi kwotę niższą od kwoty stanowiącej procent dochodu jego gospodarstwa, brak jest podstaw do przyznania dodatku mieszkaniowego, tak jak prawidłowo ustaliły to organy w sprawie. Za całkowicie chybione na gruncie przytoczonych przepisów prawa są zarzuty skargi, które nie uwzględniają faktu, że organy orzekają na podstawie konkretnych przepisów prawa, które wskazują sposób obliczania dodatku. Tym samym nie jest możliwe, wbrew oczekiwaniom skarżącego, uwzględnienie wszystkich ponoszonych przez niego kosztów utrzymania. Organy prawidłowo ustaliły na podstawie decyzji ZUS z dnia 15 marca 2011 roku wysokość miesięcznego dochodu skarżącego, od którego nie ma podstaw odliczania jego zobowiązań alimentacyjnych. Nietrafny jest zarzut zawarty w piśmie z dnia 5 stycznia br. uzupełniającym skargę, że organy mylą pojęcie dochodu z przychodem. Otóż dochód na potrzeby ustalania dodatku mieszkaniowego jest określony w art. 3 ust.3 ustawy - wyżej przytoczonym - i zgodnie z tym przepisem organy ustaliły prawidłowo dochód skarżącego dla potrzeb obliczenia dodatku mieszkaniowego. Skarżący wydaje się nie rozumieć, że uwzględnienie wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego możliwe jest po spełnieniu wszystkich przesłanek wymaganych na podstawie ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Organy nie mają zatem możliwości stosowania innych kryteriów niż te, które określa ustawa. Wskazać również należy, iż "nagminna odmowa organu przyznania pomocy na wyżywienie i zakup leków", co podnosi skarżący, nie stanowiła przedmiotu niniejszego postępowania, co oznacza, iż w tej kwestii Sąd nie kontroluje zaskarżonej decyzji. Uznając w reasumpcji wszystkich powyższych rozważań, iż skarga jest niezasadna, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.