III SA/Gd 499/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Alina Dominiak, , , po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. G. na decyzję Wojewody z dnia 21 lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania dowodu osobistego postanawia odrzucić skargę. Skarżący L. G. w dniu 20 sierpnia 2004 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego na decyzję Wojewody z dnia 21 lipca 2004 r. Pismem z dnia 24 września 2004 r. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braków skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia przez uiszczenie wpisu w kwocie 100 zł. Skarżący otrzymał wezwanie w dniu 7.10.2004 r.(k.12). W odpowiedzi na powyższe skarżący wnioskiem z dnia 13 października 2004 r. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych, wskazując iż nie jest w stanie ich ponieść, gdyż jest pozbawiony jakichkolwiek dochodów. W tej sytuacji wysłano do skarżącego formularz PPF celem jego wypełnienia i złożenia w sądzie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Druk PPF został skarżącemu doręczony w dniu 29 października 2004 r., jednak skarżący w zakreślonym terminie nie złożył wniosku na urzędowym formularzu. W dniu 5 listopada 2004 r. skarżący uiścił wpis od skargi w kwocie 100 zł. Zarządzeniem z dnia 16 listopada 2004 r. pozostawiono bez rozpoznania wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych, gdyż w wyznaczonym terminie nie uczynił on zadość wezwaniu sadu. Nie uzupełnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakreślonym terminie powoduje, że wniosek ten, pozostawiony bez rozpoznania, jest traktowany tak samo, jakby strona takiego wniosku nie złożyła w ogóle – nie wywiera on żadnych skutków ( art. 257 w zw. Z art. 49 § 3 a contrario ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). W tej sytuacji uznać należy, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który został pozostawiony bez rozpoznania, nie wywiera też żadnego wpływu na bieg terminu do uzupełnienia braków skargi. W związku z treścią powyższych rozważań nie ma też podstaw do ponownego wzywania skarżącego do uiszczenia wpisu, bowiem aktualne pozostaje pierwsze wezwanie do jego uiszczenia. Wobec powyższego termin do uiszczenia należnego wpisu od wywiedzionej skargi rozpoczął dla skarżącego bieg od dnia doręczenia mu wezwania w przedmiocie jego uiszczenia, tj. od dnia 7 października 2004 r., a minął w dniu 14 października 2004 r. Skarżący w zakreślonym terminie wpisu nie uiścił. Uiszczony w dniu 5 listopada 2004 r. przez skarżącego wpis został uiszczony po terminie. Stosownie do treści art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi skarga, skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd. Wobec powyższego na mocy powołanego przepisu, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.