III SA/Gd 5/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2011 r. sprawy ze skargi Y. K. na decyzję Wojewody z dnia 23 listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Komendanta Straży Granicznej z dnia 13 września 2010 r. nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, 3) zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego Y. K. 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 29 czerwca 2010 r. funkcjonariusze Placówki Straży Granicznej w G. rozpoczęli kontrolę legalności wykonywania pracy przez cudzoziemców w przedsiębiorstwie J. O. "A" z siedzibą w C. W trakcie kontroli sprawdzono dokumentację związaną z zatrudnieniem Y. K., będącego obywatelem Ukrainy i legitymującego się paszportem nr [...], tj.: zezwolenie na pracę z dnia 29 lipca 2009 r., przedłużenie zezwolenia na pracę w charakterze montera kominków z dnia 6 stycznia 2010 r., umowy o pracę, aneksy do umowy o pracę, listy obecności, listy płac, deklarację ZUS, kartę szkolenia i zaświadczenie lekarskie. W toku kontroli ustalono, że cudzoziemiec wykonywał pracę na innych warunkach niż określone w zezwoleniu na pracę w okresie 29 stycznia 2010 r. – 28 lutego 2010 r., gdyż powierzono mu pracę za wynagrodzeniem niższym niż określone w przedłużeniu zezwolenia na pracę. Ustalenia te znalazły się w protokole kontroli z dnia 12 lipca 2010 r. Decyzją z dnia 13 września 2010 r. nr [...] Komendant Placówki Straży Granicznej działając na podstawie art. 97 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 1 pkt 2 i art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r., Nr 234, poz. 1694 ze zm.) i art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej w skrócie k.p.a.) zobowiązał Y. K. do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie do dnia 20 września 2010 r. Jednocześnie na podstawie art. 97 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 130 § 3 pkt 2 k.p.a. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 13 września 2010 r. w trakcie działań mających na celu kontrolę legalności pobytu cudzoziemców na terytorium RP w G. wylegitymowany został Y. K., posiadający wizę wydaną przez Wojewodę w dniu 27 lipca 2010 r. ważną do dnia 4 listopada 2010 r. Z ustaleń dokonanych przez Straż Graniczną wynikało, że w/w po raz ostatni do Polski legalnie wjechał w dniu 14 stycznia 2010 r. okazując kartę pobytu ważną do dnia 28 stycznia 2010 r. Po przyjeździe do Polski w dniu 29 stycznia 2010 r. podjął pracę w firmie "A" J. O. z siedzibą w C. W wyniku kontroli legalności wykonywania pracy cudzoziemców ustalono zaś, że w okresie od 29 stycznia do 28 lutego 2010 r. Y. K. wykonywał pracę na innych warunkach niż ustalone w zezwoleniu na pracę, co narusza art. 120 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W związku z tym organ przyjął, że podejmując w Polsce pracę niezgodnie z w/w ustawą cudzoziemiec wypełnił znamiona określone w art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach stanowiące przesłankę do wydania decyzji o wydaleniu cudzoziemca z terytorium RP. W wyniku prowadzonego postępowania ustalono nadto, że nie ma obecnie możliwości aby zalegalizować jego pobyt na terytorium RP. W odwołaniu od w/w decyzji Y.K. reprezentowany przez radcę prawnego wniósł o jej uchylenie oraz o ponowne wydanie wizy krajowej, zezwolenia na zamieszkanie oraz zezwolenia na pracę w warunkach, które przysługiwały stronie przed ich unieważnieniem lub cofnięciem z mocy prawa w zw. z art. 97 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach. Zaskarżonej decyzji odwołujący zarzucił błędne ustalenia faktyczne oraz naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach i art. 120 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i niezastosowanie art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji RP. Zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, tj. § 4 pkt 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2009 r. w sprawie wydawania zezwolenia na pracę cudzoziemca, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. W uzasadnieniu odwołania wskazano m.in., że strona nie mogła naruszyć art. 120 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy albowiem decyzja Wojewody o przedłużeniu Y.K. zezwolenia na pracę wydana w dniu 6 stycznia 2010 r. określa ten warunek w sposób wadliwy i niezgodny z prawem. Decyzja ta w rubryce "za wynagrodzeniem brutto nie niższym niż: (stawka/okres)" zawiera tylko wpis "1500" nie określając ani waluty jak i okresu, w jakim owa stawka miała być osiągnięta. Nie ma zatem możliwości aby uznać, że cudzoziemiec wykonywał pracę niezgodnie z określonymi warunkami skoro treść decyzji nie pozwala określić ile i w jakim okresie strona powinna zarabiać. W odwołaniu wniesiono również o wstrzymanie wykonania zakwestionowanego rozstrzygnięcia organu I instancji. Wyrokiem z dnia 26 października 2010 r. Sad Rejonowy w K. umorzył postępowanie wykroczeniowe prowadzone przeciwko J. O. obwinionemu o to, że w okresie 29 stycznia – 28 luty 2010 r. powierzył wykonywanie pracy Y.K. na warunkach innych niż określone w zezwoleniu na pracę. Postanowieniem z dnia 19 listopada 2010 r. Wojewoda działając na podstawie art. 135 k.p.a. w zw. z art. 97 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach wstrzymał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji wydanej w dniu 13 września 2010 r. Następnie decyzją z dnia 23 listopada 2010 r. Wojewoda działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 97 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w G. wydanej w dniu 13 września 2010 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał m.in., że argument odnoszący się do wadliwości decyzji przedłużającej zezwolenie na pracę nie znajduje uzasadnienia z uwagi na fakt, iż warunki wydania zezwolenia wynikają z przebiegu całego postępowania administracyjnego i opierają się wyłącznie na żądaniu pracodawcy. W sprawie nie ma znaczenia świadomość cudzoziemca z jaką wykonywał pracę. Na tle regulacji zawartej w art. 120 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy istotne znaczenie ma okoliczność podjęcia pracy na innych warunkach niż określone w zezwoleniu na pracę. Z kolei kontrola legalności zatrudnienia w firmie "A" nie poddaje w wątpliwość prawidłowości i rzetelności jej wykonania. Co ważne, wojewoda jest związany wynikami kontroli dokonanymi przez właściwe organy i w związku z tym nie może samodzielnie oceniać czy cudzoziemcy naruszają przepisy w/w ustawy. Nadto, cudzoziemiec zadeklarował opuszczenie terytorium RP wobec czego organ I instancji zobowiązał stronę do opuszczenia terytorium RP. Tym samym nie jest możliwe uchylenie zaskarżonej decyzji na korzyść odwołującego się. Regulacja zawarta w art. 97 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach ma dla organu charakter wiążący i organ nie ma wyboru co do treści rozstrzygnięcia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Y.K. reprezentowany przez radcę prawnego wniósł o uchylenie wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Decyzji Wojewody skarżący zarzucił: - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 97 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez ich niewłaściwe zastosowanie; - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i 77 w zw. z art. 140 k.p.a., art. 104 § 1, art. 107 § 1 i art. 8 w zw. z art. 7 i art. 77 w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 78 Konstytucji RP. W obszernym uzasadnieniu skargi wskazano, że strona wbrew temu, co twierdzą organy nie naruszyła nakazów lub zakazów zawartych w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Tym samym w sprawie błędnie zastosowano art. 97 ust. 1 i art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Nadto nie można było przyjąć, że cudzoziemiec wykonywał pracę niezgodnie z warunkami określonymi w przedłużeniu zezwolenia na pracę skoro treść przedłużenia nie pozwala na określenie ile i w jakim okresie cudzoziemiec miał zarabiać. W związku z tym organ Straży Granicznej nie mógł również stwierdzić, że skarżący otrzymuje za niskie wynagrodzenie i narusza zasady określone w przedłużeniu. Z kolei uznanie przez Wojewodę faktu związania wynikami kontroli w przedmiocie legalności zatrudnienia na tle funkcji kontrolnej sprawowanej przez organ odwoławczy stanowi oczywiste naruszenie art. art. 7 i 77 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 8 w zw. z art. 140 k.p.a. W istocie bowiem organ II instancji odmawiając merytorycznej kontroli ustaleń organu I instancji w zakresie wykonywania przez skarżącego pracy niezgodnie z ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie był w stanie ocenić czy decyzja zobowiązująca do opuszczenia terytorium RP została wydana zgodnie z prawem. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska. Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 17 lutego 2011 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że przedłużenie zezwolenia na pracę oraz decyzję II – instancyjną podpisała w imieniu organu ta sama osoba, co stanowi naruszenie art. 8 k.p.a. Pełnomocnik organu wnosząc o oddalenie skargi wskazał z kolei, że brak wpisania w decyzji o przedłużeniu zezwolenia waluty i okresu stanowi pomyłkę, przy czym waluta jak i okres wynikały z treści wniosku i złożonych wyjaśnień. Strony nie wnosiły zaś zastrzeżeń co do wydanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd orzekł w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Dokonując kontroli decyzji wydanych w niniejszej sprawie Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W myśl przepisu art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach ( w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, zwana dalej ustawą ) w przypadkach, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1-3, 6, 11 i 12 cudzoziemiec może być zobowiązany do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 7 dni, gdy z okoliczności sprawy wynika, że dobrowolnie wykona ten obowiązek. Zastosowanie przewidzianego w art. 97 ust. 1 ustawy trybu postępowania w przedmiocie wydania decyzji zobowiązującej cudzoziemca do opuszczenia terytorium RP może nastąpić tylko w razie zaistnienia co najmniej jednej z pięciu wymienionych w art. 88 ust. 1 ustawy przesłanek oraz kumulatywne z nią wystąpienie okoliczności sprawy, z których wynika, że zobowiązany dobrowolnie wykona ten obowiązek. Decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wydaje komendant wojewódzki Policji, komendant powiatowy (miejski) Policji, komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej ( art. 98 ust. 1 ustawy). W przedmiotowej sprawie wydając decyzję o zobowiązaniu skarżącego do opuszczenia terytorium RP organ wskazał na wymienioną w art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy przesłankę twierdząc, że skarżący wykonywał pracę niezgodnie z ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001, z późn. zm.), nadto ustalono, że skarżący dobrowolnie opuści terytorium RP. Art. 87 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi, że cudzoziemiec może wykonywać pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada zezwolenie na pracę wydane przez wojewodę właściwego ze względu na siedzibę pracodawcy. Zezwolenie na pracę jest wymagane m.in. wtedy, jeżeli cudzoziemiec wykonuje pracę w podmiocie mającym siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ( art. 88 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy). Skarżący otrzymał wydane przez Wojewodę zezwolenie na pracę nr [...] na okres od dnia 21 lipca 2009 r. do dnia 28 stycznia 2010 r., zaś w dniu 6 stycznia 2010 r. Wojewoda wydał decyzję przedłużającą zezwolenie typ A nr [...] na okres od dnia 29 stycznia 2010 r. do dnia 28 stycznia 2013 r. Z treści zezwolenia wynikało, że skarżący może wykonywać pracę polegającą na montowaniu kominków, na podstawie umowy o pracę na czas określony, w wymiarze 1,0, za wynagrodzeniem brutto nie niższym niż 1500, na rzecz "A" J. O. w C. W wyniku kontroli legalności pobytu cudzoziemców na terytorium RP przeprowadzonej w firmie "A" przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej w G. stwierdzono, że w okresie od dnia 29 stycznia 2010 r. do dnia 28 lutego 2010r. skarżący wykonywał pracę na innych warunkach niż określone w zezwoleniu na pracę, bowiem, jak wynika zawartej z pracodawcą umowy o pracę, w tym okresie otrzymywał wynagrodzenie w wysokości 1317 zł. Tym samym, zdaniem organów orzekających w sprawie, skarżący wykonywał pracę niezgodnie z przepisami ustawy o promocji zatrudnienia instytucjach rynku pracy. Nie zgadzając się z takim stanowiskiem organów skarżący w pierwszej kolejności stwierdził, że swoim działaniem nie naruszył przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Jego zdaniem nie można – tak jak to uczyniły organy orzekające w sprawie - utożsamiać przesłanki wymienionej w art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach z przesłanką z art. 120 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 14 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Sąd w tym składzie stwierdza, że nie może się zgodzić z przedstawioną przez skarżącego wykładnią cytowanych wyżej przepisów. Wskazać należy, że wprowadzone przepisami ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy rozwiązania zmierzają do ograniczenia pełnej swobody w zakresie zatrudniania cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, co ma służyć ochronie krajowego rynku pracy. Jego prawidłowe funkcjonowanie ma być zapewnione m.in. poprzez udzielanie cudzoziemcom stosownych zezwoleń na pracę, jak również kontrolę ich przestrzegania. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 14 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nielegalne wykonywanie pracy przez cudzoziemca polega na wykonywaniu jej przez cudzoziemca, który nie posiada ważnej wizy lub innego dokumentu uprawniającego go do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub którego podstawa pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie uprawnia do wykonywania pracy, lub który wykonuje pracę bez zezwolenia, w przypadkach gdy jest ono wymagane, lub na innych warunkach lub na innym stanowisku niż określone w zezwoleniu na pracę, z zastrzeżeniem art. 88i, lub bez zawarcia wymaganych umów o pracę albo umów cywilnoprawnych. Nielegalne wykonywanie pracy przez cudzoziemca stanowi wykroczenie, o czym stanowi art. 120 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wynika z powyższego, że każde z wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 14 ustawy zachowań traktowane jest przez ustawodawcę jako niezgodne z prawem, a dokładniej - za podjęte z naruszeniem przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Uznając je za takie ustawodawca wprowadził sankcje o których mowa m.in. w przepisach ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jak też w przepisach ustawy o cudzoziemcach. Sąd stoi więc na stanowisku, że cudzoziemiec może wykonywać jedynie pracę określoną w zezwoleniu i na warunkach tam określonych, zaś w sytuacji, gdy tak nie jest, zarówno pracodawca, jak i pracownik dopuszcza się naruszenia przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Sąd nie zgodził się natomiast z dokonaną przez organy oceną odnośnie naruszenia przez skarżącego warunków przedłużenia zezwolenia na pracę z dnia 6 stycznia 2010 r. podzielając tym samym kolejny zarzut skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjęty jest pogląd, że rozstrzygnięcie zawarte w sentencji decyzji jest jednym z jej najważniejszych elementów. Musi być ono tak sformułowane, aby wynikało z niego w sposób jednoznaczny jaki obowiązek zostaje nałożony na stronę. Obowiązek powinien być wyrażony na tyle precyzyjnie, by treści rozstrzygnięcia nie domniemywać i by nie zachodziła możliwość jego różnej interpretacji. Jest to istotne z uwagi na fakt, że decyzja administracyjna najczęściej podlega następnie wykonaniu, zaś w przypadku decyzji nakładającej obowiązek, organ poddaje takie wykonanie kontroli, bądź podejmuje w trybie egzekucje administracyjnej działania zmierzające do przymusowego wykonania decyzji (zob. np. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 26 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1253/06 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W ocenie Sądu przedłużenie zezwolenia na pracę z dnia 6 stycznia 2010 r., które jest przecież decyzją administracyjną, wymienionego wyżej standardu odnośnie treści rozstrzygnięcia nie spełnia. Załącznik nr 4 do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2009 r. w sprawie wydawania zezwoleń dla cudzoziemca ( Dz. U. Nr 16, poz. 84 ) określa wzór Przedłużenia Zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jednym z wymienionych tam, obligatoryjnych elementów rozstrzygnięcia jest określenie najniższej wysokości wynagrodzenia oraz wskazanie za jaki okresu cudzoziemiec będzie to wynagrodzenie otrzymywać. Tymczasem Wojewoda wydając przedłużenie zezwolenia na pracę określił w nim, że skarżący otrzyma wynagrodzenie w wysokości "1500" bez jednoczesnego określenia rodzaju waluty oraz okresu, za jaki wynagrodzenie będzie otrzymywane. Wobec takich braków rozstrzygnięcia decyzji z dnia 6 stycznia 2010 r. kontrola przestrzegania przez skarżącego zawartych w niej warunków odnośnie wysokości wynagrodzenia i czasu za jaki je uzyskano, jest w rzeczywistości niemożliwa. Nie ma przy tym znaczenia fakt, że zdaniem organów, zarówno skarżący jak również pracodawca mieli świadomość jakie są w rzeczywistości warunki zezwolenia. Odnosząc się tego organ odwoławczy stwierdził, że : "warunki wydania zezwolenia wynikają z przebiegu całego postępowania administracyjnego" , potwierdzając tym samym, że wydane przedłużenie zezwolenia na pracę ich nie zawiera. Wynika powyższego, że organy orzekające w niniejszej sprawie dokonały wadliwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego na skutek czego niezasadnie przyjęły, że skarżący naruszył w/w warunki zezwolenia, a w konsekwencji tego naruszył przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Orzekając zatem o zobowiązaniu skarżącego do opuszczenia terytorium RP organy dopuściły się naruszenia powołanych wyżej przepisów prawa materialnego i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na omówione wady zaskarżonych decyzji, Sąd uznał, że zbędnym jest odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi jako nie mających podstawowego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Na marginesie Sąd zauważa, że odnośnie zachowania standardów praworządnego państwa, jak też przestrzegania zasady zaufania obywateli do organów państwa ( zob. art. 6 – 7 k.p.a.) zastrzeżenia budzi sytuacja w której pracownik, działający z upoważnienia organu, orzeka w sprawie, w której pośrednio dokonuje oceny wydanego przez siebie w innej sprawie rozstrzygnięcia. Jakkolwiek nie zachodzi w takim przypadku konieczność wyłączenia pracownika na podstawie art. 24 § 1 k.p.a., tym niemniej może to rodzić wątpliwości co do bezstronności pracownika, należałoby zatem rozważyć czy nie zachodzi tutaj przypadek, o którym mowa w art. 24 § 3 k.p.a. Sąd poczynił taką uwagę bowiem w niniejszej sprawie miała miejsce sytuacja, o której była powyżej mowa. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań. Orzeczenie o kosztach postępowania znajduje wobec uwzględnienia skargi oparcie w przepisie art. 200 p.p.s.a. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.