III SA/Gd 5/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2015 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 27 października 2014 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 27 października 2014 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 11 lipca 2014 r., nr [...], którą organ orzekł o pochodzeniu towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia 23 listopada 2011 r. określając dla niego stawkę celną erga omnes w wysokości 7% oraz niezaksięgowaną kwotę należności celnych podlegających retrospektywnemu zaksięgowaniu. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia 11 lipca 2014 r., [...], dla towaru objętego zgłoszeniem z dnia 23 listopada 2011 r., nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego: 1. określił kraj pochodzenia - Chiny; 2. określił stawkę celną erga omnes w wysokości 7 %; 3. określił niezaksięgowaną kwotę należności celnych (A00) podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 3.633 zł; 4. odstąpił od poboru odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne od kwoty wskazanej w pkt 3. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia wskazano art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749. ze zm.), art. 65 ust. 5, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 727 ze zm.), art. 20 ust. 1, ust. 3 lit. c, art. 67, art. 78 ust. 1 i 3, art. 201 ust. 2, art. 201 ust. 2, art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE z 1992 r. L 302 ze zm.) - dalej: "WKC", art. 74, art. 97l, art. 97n, art. 97t rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE z 1993 r. L 253 ze zm.), rozporządzenie Komisji (UE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE z 2010 r. L 284), rozporządzenie Rady (WE) nr 732/2008 z dnia 22 lipca 2008 r. wprowadzające plan ogólnych preferencji taryfowych od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 552/97, (WE) nr 1933/2006 oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1100/2006 i (WE) nr 964/2007 (Dz. Urz. WE z 2008 r. L. 211/1 ze zm.). Organ odwoławczy podniósł, że w dniu 23 listopada 2011 r. [...] sp. z o.o., działając jako przedstawiciel bezpośredni w imieniu P. M. (dalej: "strona", "skarżący"), prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...], zgłosiła celem dopuszczenia do obrotu sprowadzony z Malezji towar w postaci siatki z włókna szklanego do dociepleń, który zaklasyfikowała do kodu 7019 59 00 11. Zgłoszenie celne zostało przyjęte i zarejestrowane pod numerem [...]. Obejmując towar przedmiotową procedurą, strona jako kraj wysyłki i pochodzenia towarów zadeklarowała Malezję. Wysokość należności celnych (A00) określona została w kwocie 3.632 zł z zastosowaniem preferencyjnej stawki celnej w wysokości 3,5 % na podstawie świadectwa pochodzenia FORM A nr [...], a wysokość podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów określona została w kwocie 24.705 zł. Organ przekazał świadectwo pochodzenia FORM A nr [...], (w którym jako eksportera towaru wskazano [...]) do weryfikacji za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej. Organ ten w dniu 24 sierpnia 2012 r. przekazał pismo władz administracyjnych Malezji informujące o pozytywnym wyniku weryfikacji ww. świadectwa pochodzenia towaru. Mając na uwadze wejście w życie rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 672/2012 rozszerzającego cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji (Dz. Urz. UE L 196/1 z dnia 24 lipca 2012 r.) Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia 19 października 2012 r., nr [...], [...], określił dla towarów objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym ostateczne cło antydumpingowe. Na dzień wydania tej decyzji brak było podstaw (dowodów) do podważenia zadeklarowanej przez stronę preferencyjnej stawki celnej i kraju pochodzenia importowanych towarów. Decyzja dotycząca cła antydumpingowego została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy decyzją z dnia 19 lutego 2013 r. W dniu 26 lipca 2013 r. do organu wpłynął sporządzony przez przedstawicieli Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (dalej: "OLAF") raport nr [...] z przeprowadzonego przy współpracy malezyjskich władz administracyjnych dochodzenia, które dotyczyło eksportu siatki z włókna szklanego z Malezji do Unii Europejskiej. Dochodzenie OLAF przeprowadzone zostało w związku z podejrzeniem, że towar deklarowany w kraju importu jako pochodzący z Malezji, faktycznie pochodzi z Chin. Celem unijnej misji było zbadanie, wspólnie z Ministerstwem Handlu Zagranicznego (dalej: "MITI"), czy tkaniny siatkowe z włókien szklanych importowane z Malezji kwalifikowały się do uzyskania preferencyjnego pochodzenia malezyjskiego, a jeżeli nie miało to miejsca, skąd w rzeczywistości pochodziły towary. Ustalono, że tkaniny siatkowe z włókien szklanych pochodziły z Chin. Dochodzenie pozwoliło na zebranie dowodów umożliwiających państwom członkowskim Unii Europejskiej wszczęcie postępowań celem odzyskania od unijnych importerów niezapłaconych ceł konwencyjnych i antydumpingowych. Wyniki oraz wnioski z przeprowadzonej w Malezji misji zawarte zostały w raporcie OLAF z dnia 12 kwietnia 2013 r. oraz w raporcie końcowym z dnia 2 maja 2013 r. nr [...] i przekazane zainteresowanym krajom Unii Europejskiej. Zarząd Portu [...] i Malezyjski Urząd Celny udostępnili misji unijnej dane z prowadzonych przez nich elektronicznych rejestrów, wyjaśniając jednocześnie procedury mające zastosowanie do towarów wchodzących i wychodzących zarówno z portu morskiego, Wolnej Strefy Handlowej w Porcie [...], jak i z Głównego Obszaru Celnego Malezji, tj. Malezyjskiego Obszaru Celnego. Na tej podstawie ustalono, że objęty zgłoszeniem [...] towar wszedł do Wolnej Strefy Handlowej portu [...], zarejestrowany jako towar pochodzący z Chin, i wysłany do UE jedynie po uprzednim przeładowaniu do innego kontenera w Wolnej Strefie Handlowej Portu [...], co nie mogło mieć wpływu na zmianę chińskiego pochodzenia towaru. Ponadto w trakcie misji ustalono, że świadectwa pochodzenia dla firmy [...], które uprzednio zostały pozytywnie zweryfikowane zostały faktycznie wystawione na skutek przedstawienia malezyjskie władzom fałszywych informacji przez firmę [...]. Organ podkreślił, że raport OLAF ma charakter dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa i jako taki, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Zadeklarowanie malezyjskiego preferencyjnego pochodzenia towaru spowodowało ominięcie obowiązujących w stosunku do towaru środków taryfowych, a tym samym zaniżenie należności celnych. Tym samym należności celne zostały wyliczone przy zastosowaniu stawki erga omnes w wysokości 7 %, zamiast przyjętej w rozliczeniu przez stronę preferencyjnej stawki 3, 5 %. P. M. zaskarżył wyżej opisaną decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 187 ustawy - Ordynacja podatkowa polegające na niewyjaśnieniu na jakiej podstawie organ celny uznał za udowodnione chińskie pochodzenie towarów, podczas gdy z treści raportu OLAF jednoznacznie wynika, że twierdzenie o preferencyjnym pochodzeniu malezyjskim tkanin siatkowych z włókien szklanych importowanych z [...] nie zostało skutecznie podważone. Stanowisko organu doprowadziło do wniosku, że towar ma chińskie pochodzenie, co kwalifikuje go nałożenia cła antydumpingowego, zgodnie z treścią rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 791/2011 w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. Zdaniem skarżącego decyzja została w całości wydana w oparciu o ustalenia wynikające z raportu OLAF. Tymczasem z raportu tego wynika, że kontrolujący wiele wniosków wysnuli jedynie na zasadzie przypuszczeń lub domysłów, gdyż część transakcji powiązań lub nawet transportów nie została znaleziona, powiązana lub zwyczajnie ustalona. W ocenie strony o zawartych w raporcie OLAF błędnych wnioskach świadczy m.in. fakt, że nadawcą wykazanym w rejestrze [...] był [...] (zamiast [...]). Strona skarżąca podkreśliła, że decyzja wymiarowa powinna opierać się na dowodach lub nie budzących wątpliwości ustaleniach, szczególnie gdy dotyczy obciążenia obowiązkiem zapłaty znacznej kwoty. Ponadto, raport OLAF będący dokumentem urzędowym powinien być dokumentem wiarygodnym, tak by nie pozostawiał wątpliwości, co do swojej mocy dowodowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia przeprowadzona w oparciu o ww. kryterium prowadzi do uznania, że skarga jest niezasadna. Przepis art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 727 ze zm.) stanowi, że do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz przepisy działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Dział IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) dotyczy postępowania podatkowego. Zatem do niniejszego postępowania zastosowanie miały przepisy Ordynacji podatkowej. Natomiast podstawę materialnoprawną rozstrzygnięć stanowi w niniejszej sprawie art. 78 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (dalej zwanego "WKC"), w myśl którego po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia, zaś ust. 3 ww. artykułu stanowi, jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują zgodnie z wydanymi przepisami niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane którymi dysponują. Nie może też budzić wątpliwości, że zasadnicze znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy ma regulacja zawarta w art. 67 WKC. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli szczególne przepisy nie stanowią inaczej, datą, którą należy uwzględniać przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której są zgłaszane towary - jest data przyjęcia zgłoszenia celnego przez organy celne - pod warunkiem przedstawienia towarów organom celnym, zgłoszenia, które spełniają warunki określone w art. 62, są natychmiast przyjmowane przez te organy (art. 63 WKC). Dług celny w przywozie powstaje w wyniku dopuszczenia do swobodnego obrotu towaru podlegającego należnością przywozowym, a w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego powstaje dług celny (art. 201 ust. 1 lit. a i ust. 2 WKC). Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia 27 października 2014 r., utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 11 lipca 2014 r., która ustaliła kraj pochodzenia importowanego towaru - Chiny i określiła dla niego stawkę celną erga omnes. Import w niniejszej sprawie obejmował siatkę podtynkową z włókna szklanego, dla której wskazano kod TARIC 7019 59 00 11. Dla towarów zgłaszanych do procedury dopuszczenia do obrotu w dniu przyjęcia przedmiotowego zgłoszenia celnego, tj. w dniu 23 listopada 2011 r. pochodzących z Malezji, zaklasyfikowanych do kodu TARIC 7019 59 00 11, stawka celna erga omnes wynosiła 7 %, a preferencyjna - 3,5 %. Na podstawie przedłożonego przez importera świadectwa pochodzenia form A, potwierdzającego malezyjskie pochodzenie, wobec przedmiotowego towaru zastosowano preferencyjną stawkę celną. Zgłoszenie celne zostało przyjęte i zarejestrowane pod nr [...]. Przed przystąpieniem do dalszych rozważań należy wskazać, że w dniu zgłoszenia, dla towaru zaklasyfikowanego do ww. kodu TARIC, obowiązywało Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1135/2011 z dnia 9 listopada 2011 r. wszczynające dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 791/2011 w odniesieniu do przywozu niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z chińskiej Republiki Ludowej, poprzez przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, i poddające ten przywóz rejestracji (Dz. Urz. UE L 292/4 z dnia 10 listopada 2011 r.). Towary objęte przedmiotowym zgłoszeniem zostały poddane rejestracji. W dniu 25 lipca 2012 r. weszło w życie rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 672/2012 z dnia 16 lipca 2012 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem wykonawczym nr 791/2011 wobec przywozu niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji (Dz. Urz. UE L 196/1 z dnia 24 lipca 2012 r.). Na jego mocy na przywóz niektórych tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych o wadze powyżej 35g/m², wysyłanych z Malezji, objętych m.in. kodem 7019 59 00 11, nałożono obowiązek poboru ostatecznego cła antydumpingowego. W konsekwencji ww. regulacji Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia 19 października 2012 r. określił dla importowanego towaru ostateczne cło antydumpingowe. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy w dniu 19 lutego 2013 r. W momencie rozstrzygania przez organy celne brak było dowodów do podważenia zadeklarowanej przez stronę preferencyjnej stawki celnej oraz kraju pochodzenia importowanych towarów. Decyzje te nie są jednak przedmiotem oceny sądowej w tym postępowaniu. Następnie do Urzędu Celnego wpłynął w dniu 26 lipca 2013 r. raport końcowy datowany na dzień 2 maja 2013 r., nr [...] Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), dalej jako: "OLAF" oraz Raport z misji 12 kwietnia 2013 r. nr [...]. Należy tu wskazać, że już w 2011 r. OLAF uzyskał z różnych źródeł informacje o unikaniu ceł antydumpingowych nakładanych na import tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chin, a importowanych za pośrednictwem Malezji. Postępowanie w sprawie kontroli ww. zgłoszenia celnego zostało wszczęte postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2014 r., po zapoznaniu się przez organ celny z wnioskami zawartymi w raporcie w części dotyczącej ujawnionych nieprawidłowości w pozyskiwaniu świadectw pochodzenia form A. Takie działanie organu celnego było uprawnione, gdyż treść raportu dawała podstawy do dokonania kontroli postimportowej, w sytuacji gdy istniało uzasadnione podejrzenie, że objęty przedmiotowym zgłoszeniem celnym towar nie był pochodzenia malezyjskiego, pomimo, że do zgłoszenia dołączono malezyjskie świadectwo pochodzenia. W toku przeprowadzonego postępowania organy celne opierając się na treści Raportu oraz wynikach dochodzenia przyjęły, że przedmiotowe tkaniny siatkowe o otwartych oczkach nie miały preferencyjnego pochodzenia malezyjskiego. Wynikające bowiem z raportu dane wykluczyły możliwość przyjęcia aby importowany towar, tak jak zadeklarowała strona, pochodził z Malezji. Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) ustanowiony został decyzją Komisji z dnia 28 kwietnia 1999 r. (Dz. U. UE z 1999 r., Nr L 136.20), a kwestie dotyczące prowadzonych przezeń dochodzeń normowało rozporządzenie nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. (Dz. U. UE z 1999 r., Nr L 136.1). Art. 9 tego Rozporządzenia stanowił, że na zakończenie dochodzenia prowadzonego przez Urząd opracowuje on raport, oraz że raporty stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym Państwa Członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania. Obecnie Rozporządzenie nr 1073/1999 zastąpione zostało Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) Nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r., dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999, które weszło w życie w dniu 1 października 2013 r. (Dz.U.UE.L.2013.248.1). Także to Rozporządzenie - Nr 883/2013 - stanowi w art. 11 ust. 1, że po zakończeniu dochodzenia przez Urząd, sporządza się raport. W myśl art. 11 ust.2 Rozporządzenia raporty stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym państwa członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania, w taki sam sposób i na takich samych warunkach co raporty urzędowe sporządzane przez krajowych kontrolerów administracyjnych. Tak więc z przywołanych przepisów wynika wprost, że raport OLAF stanowi dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym i że posiada taką samą wartość dowodową, jak podobne dokumenty sporządzane w postępowaniach prowadzonych przed organami krajowymi. Ponadto z art. 11 ust. 4 przywołanego rozporządzenia wynika, że wskazany raport, jak również wszystkie związane z nim dokumenty przekazywane są danej instytucji, organowi, urzędowi lub agencji, które podejmują działania, w szczególności dyscyplinarne lub prawne, uzasadnione wynikami dochodzenia. Normatywna treść przywołanych przepisów musi też uwzględniać cele wyraźnie deklarowane przez prawodawcę unijnego, zwłaszcza w pkt 31, pkt 28 i pkt 49 wprowadzenia do przywołanego rozporządzenia (porównaj też wyrok NSA z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt I GSK 376/13; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Z przywołanych regulacji wynika więc, że wskazany raport OLAF i we wcześniejszym stanie prawnym i obecnie stanowi dopuszczalny dowód w prowadzonym przez odpowiednie organy postępowaniu celnym, ukierunkowanym na przeprowadzenie kontroli zgłoszenia celnego. Tego rodzaju dokument stanowi zatem dowód, zrównany w swojej mocy dowodowej z protokołami kontroli. Raport OLAF w brzmieniu, na którym oparły się organy celne stanowił nie tylko dowód dopuszczalny, ale dowód o podstawowym dla sprawy znaczeniu i charakterze. W ocenie Sądu, wbrew zarzutowi skargi, treść raportu OLAF jednoznacznie podważa malezyjskie pochodzenie towaru. Ponadto, nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, aby raport ten w stosunku do eksportera [...] został oparty na zasadzie przypuszczeń lub domysłów kontrolujących, co poddaje pod wątpliwość jego moc dowodową. Informacje ujęte w Raporcie i załącznikach do niego zostały sporządzone przez OLAF w oparciu o informacje uzyskane od Zarządu Portu [...] oraz od Urzędu Celnego Malezji, wobec czego ustalenia dokonane w oparciu o treść Raportu i załączników są ustaleniami wiarygodnymi i nie wymagającymi weryfikacji. Należy zaznaczyć, że Zarząd Portu [...] i Urząd Celny Malezji udostępnili misji unijnej dane z prowadzonych przez nich elektronicznych rejestrów, wyjaśniając procedury mające zastosowanie do towarów wchodzących i wychodzących zarówno z portu morskiego i Wolnej Stefy Handlowej (FCZ) w Porcie [...], jak i Głównego Obszaru Celnego Malezji. Raport ten opisuje w szczegółowy i przejrzysty sposób, mechanizm przywozu z Chin i przeładowania tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych na terenie Wolnej Strefy Handlu w Port [...], w celu wywiezienia go do Unii Europejskiej jako towaru o pochodzeniu malezyjskim. W raporcie OLAF zostały wyjaśnione i czytelnie opisane procedury celne obowiązujące w Porcie [...], w tym kwestie związane z rodzajami wystawianych deklaracji. Deklaracje ZB1 i ZB2 zawierają szereg danych, takich jak kraj pochodzenia czy przeznaczenia, nadawca, odbiorca, ilość kontenerów, statek, morski list przewozowy, itp. Zarząd Portu [...] potwierdził, że gdy dana przesyłka jest zarejestrowana w rejestrze ZB1, a następnie odpowiadającym mu rejestrze ZB2, oznacza to że nigdy nie została ona przeniesiona ze strefy FCZ do Głównego Obszaru Celnego Malezji. Analizując dane z rejestrów ZB1/ZB2, funkcjonariusze OLAF potwierdzili, że towary (47 kontenerów) zgłoszone przez państwa członkowskie jako import z firmy [...] zostały wprowadzone do FCZ Portu [...] z Chin, a następnie po przeładunku, wysłane do Unii Europejskiej. Z raportu OLAF wynika w sposób w pełni wiarygodny i przekonywujący, że przedmiotowe towary nigdy nie znalazły się poza Wolną Strefą Handlu Portu [...]. Ustalono bowiem w sposób niewątpliwy, że przedmiotowe towary trafiły do Portu [...] z Chin, a po przeładunku wysłane zostały do Unii Europejskiej. Nie zostały one poddane żadnemu przetworzeniu ani procesowi produkcyjnemu w Malezji. Z raportu OLAF wynika, iż w stosunku do towarów wchodzących lub wychodzących przez FCZ Port [...] zabronione jest prowadzenie jakiejkolwiek działalności produkcyjnej czy procesów nadających towarom pochodzenie. Przeładunek w Porcie [...] miał na celu ukrycie ich faktycznego chińskiego pochodzenia oraz powodować wystawienie nowych dokumentów transportowych i handlowych. Jak wynika z załącznika nr 19 do ww. Raportu objęty przedmiotowym zgłoszeniem celnym towar został zarejestrowany w Wolnej Strefie Handlowej (FCZ) Portu [...] jako przywieziony z Chin według deklaracji ZB1, a następnie, po przeładunku z kontenera do kontenera, wywieziony do Unii Europejskiej według deklaracji ZB. Tym samym eksport nie nastąpił z Malezyjskiego Obszaru Celnego, a krajem pochodzenia towaru, wskazanym w deklaracjach ZB1/ZB2 były Chiny (vide: wyciąg z załącznika nr 19 do raportu OLAF nr [...]). Przede wszystkim jednak przeprowadzone w trakcie misji OLAF dochodzenie wskazało, że organ odpowiedzialny za wystawianie i legalizację świadectw pochodzenia - Ministerstwo Handlu Zagranicznego (MITI) zostało wprowadzone w błąd. Przy ubieganiu się o świadectwo potwierdzające preferencyjne malezyjskie pochodzenie firma [...] przedstawiła bowiem władzom Malezyjskim fałszywe informacje. W konsekwencji też wszystkie świadectwa wymienione w załączniku nr 10 do raportu OLAF, w których jako eksporter figurowała firma [...] nie stanowiły podstawy do udzielenia preferencji celnych. Zdobyte na podstawie nieprawdziwych danych dowody pochodzenia miały uprawdopodobnić w imporcie do Unii Europejskiej, że towar pochodzi z Malezji. Ustalenia i merytoryczna treść raportu OLAF, którego rzetelność nie może budzić wątpliwości, nie pozwalają na oparcie ustaleń faktycznych na malezyjskim świadectwie pochodzenia towaru i zastosowania wobec przedmiotowego towaru preferencyjnej stawki celnej. W odwołaniu oraz w skardze strona przywołała fragmentu raportu OLAF, z którego wynika m.in., że część pochodzących z Chin tkanin siatkowych z włókien szklanych została źle opisana jako produkty inne, a nadawcą wykazanym w rejestrze ZB1/ZB2 nie była firma [...], ale [...]). Niemniej, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, fragment ten został pozbawiony dalszej części, w której podniesiono, że "w oparciu o rejestr Malezyjskiego Urzędu Celnego (K2, eksport) OLAF przygotował listę brakujących przesyłek na listach przekazanych przez państwa członkowskie (zob. załącznik 23) w celu ułatwienia poszukiwań. Wszystkie te przesyłki zostały przesłane z Chin za pośrednictwem Portu [...] (zob. załącznik 8). Z opisu produktu w rejestrach malezyjskich wynika, że przesłanymi tkaninami były tkaniny siatkowe z włókna szklanego". Ponadto, porównując dane z rejestrów ZB1/ZB2, podniesiono w raporcie, że 47 kontenerów zostało przeładowanych z transportu z Chin i nadawcą wskazanym w rejestrze ZB2 był [...], zamiast [...]. Mimo to, w raporcie stwierdzono, iż "uwzględniając wszystkie zebrane dowody ... , że przesyłki wymienione w załączniku 19 mają pochodzenie chińskie i podlegają cłom konwencyjnym i antydumpingowym. Wszelkie pozostałe przesyłki podlegają cłom konwencyjnym, ponieważ nie potwierdzono deklarowanego preferencyjnego pochodzenia malezyjskiego". Te wnioski raportu przesądzają o tym, że nie sposób zastosować w stosunku do przedmiotowych towarów stawki preferencyjnej. Z treści raportu wynika również jednoznacznie, że [...] organizowała transport tkanin siatkowych z włókien szklanych wykazanych w ZB1 (import) z Chin do [...]. Ponadto (po okazaniu danych przeładunkowych ZB1/ZB2), menadżer [...] potwierdził, że towary zostały przekazane z Chin za pośrednictwem Wolnej Strefy Handlowej w Porcie [...] do Unii Europejskiej. W zaistniałej więc sytuacji, wskazanie innego eksportera nie może podważyć ustaleń raportu, z których wynika, że towar objęty przedmiotowym zgłoszeniem wykazany w deklaracji ZB1 jako przywieziony z Chin, a następnie, po przeładowaniu, wykazany w deklaracji ZB2 został wywieziony do Unii Europejskiej, a jego odbiorcą był skarżący. Towar będący przedmiotem przeładunku został jednoznacznie zidentyfikowany przez kontrolujących. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Organy zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Organy podjęły działania zmierzające do niezbędnych ustaleń i w ich wyniku doszły do zasadnego wniosku, że w stanie faktycznym sprawy należy zastosować obowiązującą w dniu dokonywania zgłoszenia stawkę celną erga omnes w wysokości 7%. Dysponując raportem organy nie mają obowiązku poszukiwać dowodów na poparcie przeciwnych twierdzeń, w sytuacji gdy dowodów takich nie przedstawia, ani nie wskazuje strona, a które mogłyby skutecznie podważyć ustalenia kontrolujących. Należy zwrócić uwagę, czego skarżący zdaje się nie zauważać (formułując zarzut dotyczący nieprawidłowego zastosowania w sprawie rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r.), że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest nałożenie na importera cła antydumpingowego. Jak wcześniej podniesiono, kwestia ta została ostatecznie rozstrzygnięta odrębnymi decyzjami organów celnych. Przy czym podstawą nałożenia cła antydumpingowego nie było zakwestionowanie malezyjskiego pochodzenia towaru (stało się możliwe i konieczne dopiero po zapoznaniu się przez organy z wydanymi w późniejszym czasie raportem OLAF), ale treść rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 672/2012 z dnia 16 lipca 2012 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji. Reasumując, Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów prawa procesowego w sposób mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, które prowadziłyby do wyeliminowania z obrotu prawnego zapadłych rozstrzygnięć. Brak wypowiedzenia się przez organy w przedmiocie negatywnych przesłanek retrospektywnego zaksięgowania długu celnego - art. 220 ust. 2 lit. b WKC, pozostaje bez wpływu na istotę rozstrzygnięcia. Jak wynika bowiem z raportu organy celne Malezji wystawiając świadectwa pochodzenia zostały wprowadzone w błąd przez eksportera. W tej sytuacji wydanie świadectwa pochodzenia, potwierdzającego malezyjskie pochodzenie towaru, nie może stanowić błędu organu w rozumieniu tego przepisu. Oparcie zaskarżonej decyzji na ustaleniach wynikających wprost z raportu OLAF należy uznać nie tylko za dopuszczalne, ale i za zgodne z prawem. Z kolei treść dokumentu urzędowego - raportu OLAF - nie pozwoliła na oparcie ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie na załączonym świadectwie pochodzenia form A. W ocenie Sądu brak było zatem podstaw do uwzględnienia skargi. Organy celne słusznie uznały, że nie można przyjąć preferencyjnego malezyjskiego pochodzenia przedmiotowego towaru, a w konsekwencji zaakceptować zastosowanej przez importera stawki celnej. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.