III SA/Gd 50/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik – Grzanka (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2010 r. ze skargi J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego [...] z dnia 21 grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wypisu z ewidencji gruntów oddala skargę. Postanowieniem z dnia 21 października 2009 r. Starosta działając na podstawie art. 217 i 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie k.p.a.) oraz art. 24 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne, po rozpatrzeniu wniosku J. S. odmówił wydania wypisu z rejestru gruntów dla działki nr [...] obręb K. gmina L. W uzasadnieniu wydanego postanowienia organ I instancji wskazał, że J.S. wniosła o wydanie stosownego wypisu z ewidencji gruntów dotyczącego nieruchomości, która według wnioskodawczyni miała stanowić jej własność na podstawie aktu notarialnego z 1937 r. Po analizie dokumentacji ustalono, że z dawnej parceli [...] powstała w 1962 r. działka o numerze [...] do 1978 r. należała do wnioskodawczyni. W tym samym roku została ona przejęta na własność Skarbu Państwa a następnie w 1979 r. objęta scaleniem i ponownym podziałem. W chwili obecnej działka ta stanowi część innych nieruchomości należących do różnych właścicieli. Z kolei aktualnie figurująca w operacie ewidencyjnym działka nr [...] o powierzchni 1,4 ha – położona w innej części K. - nigdy nie stanowiła własności J. S. Tym samym uznać należało, że wnioskodawczyni nie posiada interesu prawnego, co skutkować musi odmową wydania wypisu z rejestru gruntów. W zażaleniu na w/w postanowienie J. S. wniosła o jego uchylenie wskazując, że nieruchomość o powierzchni 0,1472 ha nr [...] (obecnie nr [...]) stanowiła jej własność. W związku z tym, że własność została wnioskodawczyni odebrana bez jej wiedzy ma ona obecnie prawo do posiadania wszelkich informacji związanych z przedmiotową nieruchomością. W tym świetle działania organu I instancji są niezgodne z przepisami ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którymi informacje zgromadzone w operacie ewidencyjnym są jawne. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego postanowieniem z dnia 21 grudnia 2009 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że strona wnosząc o wydanie stosownego wypisu żąda jednocześnie wskazania danych osobowych właściciela nieruchomości, które to dane starosta udostępnia m.in. na żądanie podmiotów, które mają interes prawny związany z gruntami, budynkami i lokalami będącymi przedmiotem wypisu. Przytoczone przez wnioskodawczynię argumenty przemawiają jednakże za istnieniem interesu faktycznego a nie interesu prawnego. Co nadto istotne, działka oznaczona obecnie numerem [...] nigdy nie stanowiła działki wnioskodawczyni, gdyż znajduje się ona w innej części K. niż działka oznaczona tym samym numerem w latach 70 – tych. Stąd też udostępnienie danych właściciela działki oznaczonej obecnie nr [...] jest możliwe wyłącznie w trybie art. 23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J. S. podnosząc zarzut naruszenia art. 24 ust. 2 i ust. 3 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, § 44 i 50 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz art. 23 ustawy o ochronie danych osobowych wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżąca spełniła wszelkie wymogi w celu uzyskania stosownego wypisu, zwłaszcza uprawdopodabniając swój interes prawny. Organy z kolei odmawiają wydania wypisu z nie do końca zrozumiałych względów zasłaniając się treścią przepisów prawa. W ocenie skarżącej takie działania naruszają zasady postępowania administracyjnego. Powoływanie się zaś na ochronę danych osobowych jest w istocie dorobieniem ideologii do własnego, niesłusznego zresztą stanowiska. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W myśl art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób, który miałby wpływ na rozstrzygnięcie. W rozpatrywanej sprawie żądanie skarżącej koncentruje się wokół potwierdzenia przez organ administracji publicznej faktów i stanu prawnego wynikającego z prowadzonego rejestru publicznego - ewidencji gruntów i budynków prowadzonego na podstawie ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Uwadze skarżącej uchodzi, że powołując się na swój interes prawny w uzyskaniu wypisu i wyrysu na podstawie art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie wskazuje ona działki aktualnie istniejącej w zasobach geodezyjnych. Podawana przez nią działka o nr [...] o pow. 0,1427 ha, aktualnie nie istnieje albowiem w 1978 roku została przejęta na własność Skarbu Państwa a następnie w 1979 roku objęta scaleniem i ponownym podziałem. Organ podaje, a skarżąca wobec tego oświadczenia nie zajmuje żadnego stanowiska, że obecnie działka ta stanowi część innych nieruchomości należących do różnych właścicieli. Co istotne, jak wynika z akt niniejszej sprawy, w szczególności decyzji Starosty nr [...] dotyczącej wniosku skarżącej o zwrot powyższej nieruchomości, istnieje spór w zakresie legalności przejęcia tejże nieruchomości przez Skarb Państwa. Sąd zwraca uwagę, że w sytuacji gdy działka objęta wnioskiem aktualnie nie figuruje w zasobach geodezyjnych i wbrew stanowisku skarżącej nie jest aktualnie oznaczona nr [...], czego skarżąca, mimo informacji organów geodezyjnych nie chce zaakceptować, załatwienie jej wniosku w sposób jaki uczyniły to organy jest zgodne z prawem. Podkreślić należy, że na podstawie art. 24 ust. 2 jawne i powszechnie dostępne są jedynie informacje tzw. przedmiotowe dotyczące gruntów, budynków, lokali, wpisów do rejestru zabytków oraz wartości nieruchomości – określone w art. 20 ust.1 i ust.2 pkt 3 i 4 tejże ustawy natomiast informacje dotyczące właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych – inne osoby fizyczne [...] oraz miejsca ich zamieszkania lub siedziby [...] , mogą być uzyskane przez inne podmioty, niż wymienione w pkt 1 i 2 art. 24 ust. 3 w formie wypisu z operatu ewidencyjnego, jeżeli wykażą one interes prawny związany z gruntami, budynkami lub lokalem będącymi przedmiotem wypisu. Regulacja powyższa oznacza, na gruncie omawianej sprawy, że nie jest wystarczające wskazanie nieaktualnego nr działki, która jak wynika z ustalonego stanu faktycznego, podlegała scaleniu z innymi nieruchomościami a następnie podziałowi. Skarżąca może bowiem mieć interes prawny jedynie co do nieruchomości, której była właścicielką. Rzeczą jej zatem było wykazanie obszaru i granic położenia działki, stanowiącej w przeszłości jej własność, gdyż uzyskanie żądanego dokumentu bez wykazania granic w jakich przebiegała jej nieruchomość, nie mogło odnieść zamierzonego przez nią skutku. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. E