III SA/Gd 503/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 10 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. B. – Z. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 czerwca 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 408/12 postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Prawomocnym postanowieniem z 29 czerwca 2012 r. - sygn. akt III SA/Gd 408/12 (dalej postanowienie z 29 czerwca 2012 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę na decyzję Wojewody z 2 maja 2012 r., jako wniesioną po upływie ustawowego terminu. Następnie, prawomocnym postanowieniem z 16 lipca 2012 r. – sygn. akt III SA/Gd 408/12 (dalej postanowienie z 16 lipca 2012 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Pismem z 30 lipca 2012 r., nadanym w polskim urzędzie pocztowym 30 lipca 2012 r. P. B. – Z. wniosła skargę o wznowienie postępowania "z tego powodu, iż dowiodła, że odebrała korespondencję osoba trzecia i to winno być wystarczającym dowodem w sprawie" i na skutek jej wniosku o przywrócenie terminu do wniesienie skargi Sąd winien ten wniosek uwzględnić. Skarżąca w uzasadnieniu skargi przedstawiła przebieg postępowania w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 280 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: "ppsa") Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Oznacza to, że pierwszą czynnością sądu jest wstępne badanie skargi o wznowienie postępowania na posiedzeniu niejawnym pod względem formalnym, a więc czy skarga została oparta na ustawowej podstawie wznowienia i czy została złożona w ustawowym terminie. Przedmiotem analizy na etapie badania pod względem formalnym skargi o wznowienie postępowania nie są zarzuty dotyczące kwestionowanych rozstrzygnięć organu administracji, a jedynie zarzuty dotyczące postępowania sądowoadministracyjnego, zakończonego postanowieniem z 29 czerwca 2012 r. Z treści skargi o wznowienie postępowania sądowego wynika, że podstawą jej złożenia jest – w ocenie skarżącej – "dostateczne udowodnienie, że korespondencję odebrała osoba trzecia" (k. 3 verte). Skarżąca nie wskazuje jednak żadnej okoliczności faktycznej, ani żadnego środka dowodowego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (sygn. akt III SA/Gd 408/12). Ustawowe podstawy wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego zostały wskazane w art. 271- 274 ppsa. Można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe (art. 271 ppsa). W sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, bowiem w składzie sądu uczestniczył sędzia zawodowy, będący osobą uprawnioną, niewyłączony z mocy ustawy. Skarżąca nie naprowadza jakiejkolwiek przesłanki, wskazującej na to, by w składzie sądu orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy ani by przed uprawomocnieniem się postanowienia nie mogła domagać się jego wyłączenia. Skarżąca nie twierdzi, by nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo by nie była należycie reprezentowana lub by wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania (art. 271 pkt 2 ppsa). W niniejszej sprawie nie zaistniała przesłanka zawarta w art. 271 pkt 2 ppsa, zgodnie z którym można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Z treści powołanego wyżej przepisu wynika, że warunkiem wznowienia postępowania sądowego jest wykazanie, iż zachodzi związek przyczynowy między naruszeniem prawa procesowego a pozbawieniem możliwości działania. W orzecznictwie Sądu Najwyższego orzekającego na gruncie kodeksu postępowania cywilnego, który w zakresie przesłanek wznowienia postępowania z powodu nieważności jest tożsamy z ustawą o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ugruntował się pogląd, że o pozbawieniu strony możliwości działania można mówić tylko wtedy, gdy nie dano jej w ogóle możności działania (uchwała SN z dnia 14 kwietnia 1980 r., III CZP 19/80, OSNC 11/80/250). W innych przypadkach zachodzi tylko utrudnienie obrony, co nie uzasadnia wznowienia postępowania. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem nie można żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała. Oznacza to pozbawienie możliwości żądania wznowienia postępowania w przypadku, gdy strona mogła usunąć istniejącą wadliwość postępowania przez złożenie zwykłego środka zaskarżenia (A. Kabat w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Zakamycze 2005 s.641, uw. 8). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodziła. Skarżąca nie wskazuje orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, który orzekłby o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie którego zostało wydane wskazane orzeczenie. Sądowi wiadomo, że takie orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy nie zapadło (art. 272 § 1 ppsa). Można żądać wznowienia na tej podstawie, że: orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym (art. 273 § 1 pkt 1 ppsa); orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 2 ppsa); także w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 ppsa); również w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art. 273 § 3 ppsa). Skarżąca nie wskazuje, by postanowienie z dnia 29 czerwca 2012 r. zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym, ani by zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Nie doszło także do późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Nie doszło do ustalenia czynu przestępczego prawomocnym wyrokiem skazującym ani też skarżąca nie wskazuje, by jakiekolwiek postępowanie karne nie mogło być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. P. B. – Z. wniosła o wznowienie postępowania w sprawie III SA/Gd 408/12 "z tego powodu, iż dowiodła, że odebrała korespondencję osoba trzecia i to winno być wystarczającym dowodem w sprawie." Skarżąca nie wskazuje jednak późniejszego wykrycia jakichkolwiek okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Nie podała żadnych okoliczności faktycznych mogących mieć wpływ na wynik sprawy III SA/Gd 408/12, zakończonej prawomocnym postanowieniem z 29 czerwca 2012 r. o odrzuceniu skargi - z powodu wniesienia jej po upływie ustawowego terminu - na decyzję Wojewody w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej. W uzasadnieniu skargi wskazała wprawdzie, iż w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 408/12 wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Sąd zważył jednak, iż jej wniosek został rozpoznany; prawomocnym postanowieniem z 16 lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi i zgodnie z art. 170 ppsa postanowienie to wiąże Sąd w niniejszym postępowaniu. W sprawie brak zatem oparcia skargi na którejkolwiek ustawowej przesłance wznowienia, o których mowa w art. 271 pkt 1 i 2, art. 272 § 1, art. 273 § 1 p.1 i 2, § 2 i § 3, art. 274 ppsa. Brak ustawowej podstawy wznowienia stanowi obowiązek odrzucenia skargi o wznowienie postępowania, bez potrzeby czynienia dalszych ustaleń, stąd zgodnie z art. 280 § 1 ppsa skarga podlegała odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy powołanego przepisu, orzekł jak w sentencji postanowienia.