III SA/Gd 505/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. A. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] z dnia 8 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem złożonym na urzędowym formularzu PPF (data wpływu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku – 25 czerwca 2013 r.) skarżący W. A. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Z oświadczenia o stanie rodzinnym wynika, że wnioskodawca będący osobą niepełnosprawną prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Z kolei z oświadczenia o majątku i dochodach jak i załączonej do formularza PPF informacji pisemnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. w przedmiocie waloryzacji świadczenia rentowego wynika, że jedynym źródłem dochodów wnioskodawcy jest świadczenie rentowe w kwocie 696,68 zł netto miesięcznie. Wnioskodawca - według złożonego oświadczenia - nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. W tym stanie należało wskazać, co następuje: Instytucja prawa pomocy uregulowana w przepisach dotyczących postępowania przed sądami administracyjnymi stanowi pomoc państwa przeznaczoną wyłącznie dla tych osób, które nie mają wystarczających środków finansowych na poniesienie kosztów postępowania. W świetle art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z uwagi na powyższe to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy wyłącznie od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Mając na uwadze wskazaną regulację normatywną oraz zestawiając wysokość uzyskiwanych dochodów netto z wysokością kosztów sądowych, które w toku przedmiotowej sprawy mogą obciążać wnioskodawcę (tj. wysokość wpisu od skargi, wysokość opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, wysokość ewentualnego wpisu od zażalenia, wysokość ewentualnego wpisu od skargi kasacyjnej) uznano, że wnioskodawca wykazał dostatecznie, iż poniesienie przez niego przedmiotowych kosztów sądowych, spowodować może skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia przyznając wnioskodawcy prawo pomocy w żądanym zakresie.