III SA/Gd 509/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. R. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 11 września 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wykreślenia ośrodka szkolenia kierowców z rejestru działalności regulowanej postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wnioskiem z dnia 5 października 2009 r., uzupełnionym na urzędowym formularzu PPF w dniu 25 listopada 2009 r. (data wpływu do Sądu) B. R. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu podała m.in., iż w marcu 2009 r. uległa wypadkowi, w wyniku którego doznała obrażeń ciała. Skarżąca nadal wymaga leczenia, co wiąże się ze znacznymi wydatkami. Ze względu na zły stan zdrowia zmuszona była zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej. Ponadto ma szereg zaległości, które stopniowo są regulowane. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 P.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżącą oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, dokumentów załączonych do akt sprawy oraz nadesłanych w odpowiedzi na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 26 listopada 2009 r. (m.in. zaświadczenia o zmianie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, odpisu zeznania podatkowego za 2008 r., zestawienia przychodów i rozchodów za okres od 1 stycznia 2009 r. do 31 października 2009 r., wyciągu z rachunku bankowego, harmonogramu spłat kredytu, odpisu z księgi wieczystej, kopii faktur za energię, gaz oraz dokumentujących wydatki na zakup leków, okularów korekcyjnych, badania laboratoryjne i inne, informacji o wysokości opłat za zajmowany lokal, wezwań Zakładu Ubezpieczeń Społecznych do uregulowania należności publicznoprawnych, odpisu decyzji w przedmiocie waloryzacji emerytury matki, dodatkowego oświadczenia z dnia 7 grudnia 2009 r.) ustalono, że prowadzi ona wspólne gospodarstwo domowe z matką, źródłem jej dochodu jest działalność gospodarcza, która od dnia 16 listopada 2009 r. jest zawieszona. Deklarowany dochód z tego tytułu za 2008 r. wyniósł 15 301,99 zł, zaś w okresie od 1 stycznia 2009 r. do 31 października 2009 r. – 8 806,89 zł (z uwzględnieniem różnicy remanentów). Matka wnioskodawczyni otrzymuje emeryturę w wysokości 975,26 zł miesięcznie. Skarżąca mieszka w lokalu o powierzchni 62,37 m2, nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro. Z przedłożonych dokumentów źródłowych wynika, że średnia miesięczna wysokość opłat skarżącej za zajmowany lokal, energię elektryczną i gaz wynosi 404,92 zł. Ponadto w okresie od marca do grudnia 2009 r. wnioskodawczyni poniosła udokumentowane wydatki na zakup leków, okularów korekcyjnych, badania laboratoryjne i inne, w wysokości 1 441,83 zł. W dodatkowym oświadczeniu skarżąca podała, że poniosła również koszty niezbędnych wizyt lekarskich, nie posiada jednak dowodów ich poniesienia. Jednocześnie wskazała, iż jednorazowy koszt takiej wizyty waha się od 100 do 150 zł. Harmonogramy spłat rat oraz wyciąg z rachunku bankowego prowadzonego dla skarżącej i jej matki potwierdzają, że jego saldo na dzień 31.10.2009 r. było ujemne, zaś miesięczne raty zaciągniętych kredytów kształtują się w wysokości 600 zł (płatna do 30.11.2009 r.) oraz 836,12 CHF (płatna do 3.12.2009 r.). W okresie o od sierpnia do października 2009 r. skarżąca otrzymała wezwania Zakładu Ubezpieczeń Społecznych do uregulowania należności publicznoprawnych. Biorąc pod uwagę aktualną sytuację życiową skarżącej, a w szczególności fakt zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej spowodowany stanem zdrowia, źródło i wysokość dochodu dwuosobowego gospodarstwa domowego w stosunku do niezbędnych i koniecznych wydatków oraz konieczność zapewnienia stronie faktycznej realizacji konstytucyjnego prawa do sądu, uznano, iż udowodniła ona dostatecznie, że nie ma możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania, jakie mogą powstać w niniejszej sprawie. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.